Donald Fagen - Sunken Condos (2012)

Op "Sunken Condos" horen we geen verrassend geluid van Donald Fagen. Sterker nog, deze plaat had zo een productie van zijn eigen creatie Steely Dan kunnen zijn. Juist daarom is "Sunken Condos" een heerlijke plaat in de beste Steely Dan traditie. Zoals gewoonlijk laat Fagen een prettige mix horen tussen jazz, funk en rock. De productie is als te doen gebruikelijk perfect, maar in het geval van Donald Fagen stoor ik me nergens aan het gelikte karakter. De instrumentatie is heerlijk in balans en gitarist Jon Herington laat prima gitaarwerk horen. Producer en multi-instrumentalist Michael Leonhart staat Fagen bij en de samenwerking leidt tot ongekende synergie. Op "Sunken Condos" laat Fagen enerzijds horen welke invloed hij in het verleden heeft gehad en anderzijds dat hij anno 2012 wat mij betreft nog steeds relevant is.

Na jaren weer eens geprobeerd, en Steely Dan zit toch dieper in mij dan ik dacht. Tussen 1972 en 1980 heb ik hun zeven klassieke albums allemaal grijsgedraaid, maar na The nightfly was mijn interesse weg en heb ik hun platen eigenlijk nog maar zelden op de draaitafel en later in de CD-lade gehad, met uitzondering van Can't buy a thrill en Aja. Maar als ik ergens op een feestje kom waar Steely Dan opstaat weet ik precies hoe het nummer heet, op welke plaat het staat, het hoeveelste nummer op welke plaatkant het is, welk nummer ervóór staat en welk nummer erna komt – dat soort dingen krijg je er denk ik nooit meer uit. En als ik Sunken condos nu weer eens draai kom ik toch ongewild weer onder de betovering van die perfecte arrangementen, de superbe muzikanten, die luie swing, de gelikte blazers en mondharmonica om accenten te leggen, de dameskoortjes die nooit tegen de haren in zullen strijken, het vlekkeloze geluid en bovenal natuurlijk die wereldwijze en licht slissende stem van Donald Fagen zelf, die sinds Do it again niets aan nuance en druipende ironie lijkt te hebben ingeboet.
        Hoogtepunten zijn voor mij I'm not the same without you met dat heerlijke gitaarloopje in het begin en die leuke tekst (want met zo'n titel verwachtte ik een relaas over een man die met liefdesverdriet aan de grond zit) en vooral Weather in my head, feitelijk een bluesje maar met een lekker scherpe begeleiding en een geweldig refrein, en daardoor eigenlijk gewoon ontroerend – misschien niet een woord dat je verwacht om de muziek Donald Fagen te omschrijven, maar hier past het toch wel, net als bij zijn confrontaties met de jongere garde op Slinky thing en The new breed. Ik had het niet gedacht, maar na al die jaren blijkt Fagen mij nog steeds te kunnen betoveren, en oude liefde roest kennelijk niet. (Ben ik trouwens de enige die in Miss Marlene echo's van I.G.Y. hoort?)