Led Zeppelin - Houses of the Holy (1973)

Ik mag toch hopen dat jij hier Misty Mountain Hop bedoelt en niet Stairway oid.

Rudi S, je mag door naar de volgende ronde van deze quiz.....

Heerlijke plaat weer van Zep. Veel afwisseling met toch een karaktereistiek geluid.
Een echte klassieker ontbreekt voor mij, alhoewel No Quarter goed zijn best doet.

Dè klassieker van dit album is zonder twijfel "The Ocean", het één na beste nummer in het omvangrijke Led Zeppelin oeuvre...

Voor mij is de klassieker van dit album No Quarter, bijna al mijn punten gaan naar die track. De rest vind ik te middelmatig tot heel slecht, The Crunge... gatverdamme.
Led Zeppelin houdt eigenlijk bij mij wel op na II maar wat ze hier en vooral hierna presteerden, vind ik absoluut niet mooi.
Wat mij betreft veel te hoog gewaardeerd, jammer want LZ I&II vind ik fantastisch.

en LZ IV vindt Jurado geniaal....

Mneu, die staat op 3*.

De pop-encyclopedie schreef al over verdeelde meningen bij het verschijnen van Houses of the Holy. De één vond het hun beste werk, de ander betitelde het als hun zwakste. Met zoiets als The Crunge vroeg de band haast ook om verongelijkte reacties lijkt me, zal wel niet voor niets de kantafsluiter zijn geweest. Zit wel een heerlijk geluid in zo met de ritmesectie. Schaar me maar eens onder de mensen die dit album als hun beste aanduiden. Alleen D'yer Mak'er heb ik niet altijd veel zin in. No Quarter behoort tot de absolute top in hun oeuvre, Ocean lekker tegendraads ritme en Dancing Days een heerlijk zomers aandoende rocker. Over the Hills and Far Away ook bijzonder aangenaam en knap dat The Rainsong zo'n rust uitstraalt na de energieke plaatopener - om Houses of the Holy maar even 'random' te doorlopen. Nu nog maar een keer in de top 10 zetten. Alleen het stemgeluid of experimenteren daarmee van Robert Plant speelt me soms parten.

Ik ben het eens met B.Robertson, ik vind dit ook 1 van de beste Led Zeppelin albums, en zowiezo de meest gevarieerde! Denk dat ik deze van alle Zep albums ook het meest heb afgespeeld

Een album dat minder tot mijn verbeelding spreekt als I, II en IV. Een krap 4* album dankzij The Rain Song en No Quarter. En ondanks The Crunge en in iets mindere mate Dancing Days en D'yer Mak'er . Dezelfde score als III.
Dit album heb ik ook pas later aangeschaft. Toen het al op CD was verschenen. Tot die tijd kwam het bij mij niet verder dan een TDK SA90 die overigens wel regelmatig afgespeeld werd.
In de 100 Greatest Albums of 1973 op plaats 13. In de huidige lijst over 1973 van best ever albums op 2.
In wat berichtjes hierboven staan wat opmerkingen over de hoes. Op best ever albums is de hoes daarom niet zonder meer zichtbaar. Da's ook een oplossing.

Eens, voor mij is dit hun beste album.

Niet alle nummers zijn helemaal top. D'yer Ma'ker en The Crunge zijn leuk voor een keer, maar niet geweldig. Maar alle LZ platen hebben wel van die momentjes denk ik. Al met al staat deze als een huis. Heb altijd het gevoel dat de productie vanaf deze veel opener was. Frisser. Led Zeppelin IV klinkt nog wat muffig, deze knalt je luidsprekers uit. Eerste nummer blijft me fascineren, al ruim 30 jaar.

Was destijds mijn eerste LP van Led Zeppelin. Ik vond de eerste albums ook best goed, maar zeker I en II bevatte naar mijn smaak iets teveel bluesnummers.

Op dit album hebben ze hun grenzen een beetje verkend, en dat bevalt mij stukken beter. Oké, hun vrijages met funk en reggae zijn wat minder en dus niet voor herhaling vatbaar. Maar echt storen doen ze mij op dit album ook niet.

En nu, na bijna 50 jaar, vind ik dit album nog altijd staan als een huis. En is het voor mij hun beste, hoewel Physical Graffiti in de buurt komt ...

Voor mijn gevoel het meest "open", gevarieerde en optimistische van Zeps eerste vijf albums, en tevens het laatste van hun vijf 5*-albums op rij. De gestapelde gitaarpartijen van het openingsnummer, de vredigheid van The rain song, de verwachtingen die spreekt uit "the open road" van Over the hills and far away (prachtige titel trouwens), de zomerse avond van Dancing days, de kinderlijke vreugde van het doo-wop-slotkoortje van The ocean, de oranje getinte hoes, het werkt allemaal samen om aan deze plaat een gevoelswaarde van lichtheid en levendigheid te geven die zelfs de "dogs of doom" van No quarter niet kunnen verdrijven. En natuurlijk wordt dat gevoel van vitaliteit ook opgeroepen door de kwaliteit van de muziek, die hier frisser en inventiever dan ooit klinkt en die zó afwisselend is dat de term "hardrock" hier feitelijk niet meer van toepassing is.
        Eén bedenking. Rick Wakeman noemt het Yes-album Union zelf altijd Onion, omdat die plaat zó slecht was dat hij er van moest huilen. Naar analogie daarvan stel ik voor om The crunge voortaan The cringe te noemen – ik weet wel dat het iets als een parodie op funk moet voorstellen, maar het is toch werkelijk waar te vervelend voor woorden. (En toch zijn er ergens op de wereld nog 8 MusicMeter-gebruikers die het als één van hun twee favoriete nummers hebben aangevinkt.)

Onpopulaire mening: the crunge... Wat een geweldige kutplaat

Ik kan 'm ook goed hebben, als een van de weinigen kennelijk. Het spreekt mij wel aan dat Led Zeppelin hier buiten de geijkte hardrockpaden durft te treden. Dat deden ze al eerder, maar nooit zo radicaal als op dit album: Zepfunk op The crunge en Zepreggae op D'yer mak'er (wat je uitspreekt als Jamaica op z'n Engels, maar ik neem aan dat ik de meeste fans daarmee niks nieuws vertel).
Aan de andere kant: mijn favoriete nummers op dit album zullen het nooit worden. Daarvoor staat er teveel ander schoon werk op. Voor een deel gaan ze door op de oude voet, zoals in de rechttoe-rechtaan rocker Dancing days. Maar No quarter en The rain song zijn hier de absolute hoogtepunten: die drijven in sfeer en instrumentatie zó ver af van wat doorgaans als hardrock wordt betiteld dat ze boven het genre uit stijgen. Experimenteel, zeker, maar absoluut geslaagd. Ik reken ze beide tot enkele van de beste nummers die de band ooit gemaakt heeft.

Nee hun beste is dit niet voor mij, vorige werken heb ik net iets meer mee. Maar neem niet weg dat dit een prima plaat is hoor, alleen opener : The Song Remains the Same , muzikaal vind ik het een lekker begin, alleen de manier van zingen staat mij niet zo aan. The grunge vind ik en draak van en nummer. Maar verder hoor je mij niet klagen. En ik vind de hoes echt geweldig.

Waar ik de eerste vier albums van Led Zeppelin geweldig vind, kan ik dit album minder goed hebben.
De nummers " No Quarter" en "The Rain Song" vind ik geweldig, maar de overige zes nummers heb ik niet zoveel.
Vandaag weer eens opgezet, maar tussen dit album en mij gaat het geen gelukkig huwelijk worden.

No Quarter en The Rain Song zijn inderdaad de 2 prijsnummers. Behoren ook tot het beste wat Zep gemaakt heeft.
Houses of the Holy valt voornamelijk op door een wat "lossere" benadering die bij mij goed valt.
Ik houd er wel van als een band ook wat anders probeert en misschien niet hun sterkste wapen is, maar Zep komt er goed mee weg.
Dy'er Makker is natuurlijk volslagen maf.
De mokerslagen van Bonham, in een als reggea bedoelde song, geeft ook wel aan dat de band zichzelf ook niet altijd even serieus nam.
Bonham moest helemaal niets van reggea hebben, en er was ook heftig protest van zijn kant.
Vandaar ook dat alle subtiliteit ontbreekt en het uiteindelijk meer als een rocksong klinkt met neiging tot het creëren van een reggeafeel.
Bonham verkloot het eigenlijk, maar het heeft zijn charme omdat het dicht bij het bandgeluid blijft.
The Crunge is dan een soort van persiflage om de funk van James Brown aandacht te geven.
Zo is er veel afwisseling en klinkt de band alsof ze wat stoom af willen blazen en veel plezier hebben.
Ach, niet over de hele linie misschien even sterk, maar er is genoeg tegengewicht om het zaakje in het gereel te houden.
Ikzelf vind de vibe en afwisseling een groot pluspunt.
Met III één van de meest gedraaide Zepalbums, al komt dat nog mondjesmaat voor.

Voer voor discussie. Hoort de witte banner met groepsnaam en titel
waarmee het album origineel verscheen bij het artwork of niet?

Zie laatste foto's in deze link: https://www.discogs.com/release/455077-Led-Zeppelin-Houses-Of-The-Holy.

Tja, lastig... Ik vermoed dat alleen de eerste oplage van dit album met die band verscheen. En dan zeggen we hier, net zoals bij bonustracks: niet op elke versie van dit album aanwezig. Ik vind het wel mooi, die band, maar ik kan me ook voorstellen dat veel kopers het ding verloren hebben laten gaan. Je kunt 'm eigenlijk alleen goed bewaren als je hem in de binnenhoes bij een van de platen stopt, en dan nog is het de vraag of-ie niet beschadigt.

Ik kan me voorstellen dat het album meer waard is als je het extraatje erbij hebt, maar ik zou hem niet tot het originele artwork rekenen. Het is een beetje vergelijkbaar met zo'n OBI, die Japanners vroeger om de hoes van de LP (en later de CD) deden. Viooral bedoeld om duidelijk te maken welk album het betrof, en ik vermoed dat deze band eenzelfde functie had. Zeker pal na de release was niet meteen duidelijk welke artiest of welk album dit was, aangezien je daar op het artwork geen enkele aanwijzing voor vond.

Zelfde verhaal als bij In through the outdoor, die oorspronkelijk in een bruine papieren zak werd geleverd. In tegenstelling tot die band van HOTH - die ik nooit 'in het wild' gezien heb en dus zelf ook niet bezit bij mijn exemplaar - had ik van ITTO wel die papieren zak. Maar die heeft het uiteindelijk niet overleefd. Er kwamen zoveel scheuren in dat ik 'm op een gegeven moment maar heb weggedaan.

Los daarvan had ITTO geloof ik zes verschillende hoezen, waarbij de situatie op de foto vanuit verschillende standpunten was gefotografeerd. Ook dan moet je keuzes maken als je, zoals hier om MuMe, uiteindelijk maar één afbeelding kunt kiezen om weer te geven.

The Seasons

Jimmy Page shares Led Zeppelin demo which became "The Rain Song"

Perfecte opvolger van een klassieker

Robje1968, en "The Ocean" dan? In mijn beleving één van de beste nummers van Led Zeppelin...

Ik ben bezig met de zeppathon , alle 9 studio albums in 1 weekend draaien. ( vanaf vinyl ). Nummer 5 in de rij. Deze is ook weer geweldig. Op naar de laatste 4.

Houses of the Holy was één van mijn eerste platen toen ik 11 was en het blijft een buitenbeentje in de discography van LZ, maar wel een geweldige.

En? Ben benieuwd of je de laatste 3 ook helemaal hebt uitgezeten, want dat zou voor mij wel een soort van straf zijn....

Laatste 3 zijn duidelijk minder, maar voor mij als Zeppelin fan toch zeker de moeite waard.

Vreemd dat dit schijfje bijna geen enkele indruk op mij maakt. Als groot Zep liefhebber intrigeren de eerste 4 platen van de heren mij tot op de dag van vandaag.
Met Houses of the Holy komt de band vrij afwisselend voor de dag, durft men invloeden toe te voegen uit andere muzikale genres en weigert men om de lijn voort te zetten van voorgangers I t/m IV.
Dat houdt ook in; minder blues, minder heftige erupties en Plant die hier en daar wat relaxter voor de dag komt.
Hulde voor het feit dat de mannen het experiment durfden aan te gaan maar ik kan gewoon niet of slecht uit de voeten met veel van de songs.

Opener The Song Remains The Same steekt knap in elkaar, hoewel het nerveuze ritme en de haast kinderlijke zang van Plant tegen de haren in strijkt.
The Crunge, gedurfd maar ook nu kent de song een ritme dat mij aardig irriteert.
Een dergelijke aanpak geldt ook weer voor Dancing Days, het is alsof het nummer nooit tot leven komt, ik mis verrassende transities of een fraaie wending.
D'er Mak'er; wederom een stap in een richting die verder afwijkt van het verleden van de band, ik heb het echter altijd een vreselijk nummer gevonden.
Gelukkig genoeg zijn de twee afsluiters een stuk sterker van aard.
Met No Quarter weten de heren een broeierige sfeer neer te zetten en zijn het de subtiele pianoklanken van Jones die de aandacht trekken.
Met The Ocean wordt de blues weer (deels) in ere hersteld en gelukkig trekt ook dit nummer het gemiddelde weer wat omhoog.

Conclusie; verval is een groot woord, met Physical Graffiti wist de band mij bij vlagen nog enigszins te verrassen. Ik kan echter niet ontkennen dat vanaf Houses of the Holy mijn interesse voor de band flink afneemt.

Grappig hoe muzieksmaken toch kunnen verschillen. Gelukkig maar, want anders zou dit fijne platform overbodig zijn.

Bij mij was namelijk precies het omgekeerde het geval: de eerste twee albums bevatten voor mij teveel blues. Nummer III en IV vond ik wel aardig en voor een deel best fijn. Maar vaak draaien? Nee, toch niet echt.

Dat veranderde met deze Houses of the Holy. Die vond ik destijds erg fijn. Opvolger Physical Graffiti vond ik ook best oke, maar ook wat te lang. Maar als ik in die 50 jaar zin heb in Led Zeppelin, dan is dat steeds weer Houses of the Holy.

Prachtig toch ! De heren durfde gerust eens wat afwijken van hun vorig werk en hoe mooi klinkt dit niet.
Voor mij zeker geen mindere Zeppelin plaatje. Enkel The Crunge is een vreemde eend in de bijt.

Ik snap dat wel, immers het één na beste nummer van LZ is op dit album te vinden. U vraagt zich af welk nummer dan wel? "The Ocean" natuurlijk!

Grappig, ik heb precies hetzelfde, wanneer ik zin heb om een Led Zeppelin album te horen is het vrijwel altijd deze! De eerste 4 zijn natuurlijk ook super net als die dubbelaar uit 1975, maar deze heeft de meeste variatie, en op deze plaat komen alle stijlen voorbij die ze in totaal hebben gespeeld, en waar ze goed in zijn. Zelfs Dy'er Mak'er vind ik geweldig en een mooi uitstapje naar een andere stijl! Zet ik toch wat anders op dan vaak BBC Sessions, of die andere geweldige live plaat How The West Was Won.