menu

Led Zeppelin - Houses of the Holy (1973)

mijn stem
3,96 (581)
581 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Atlantic

  1. The Song Remains the Same (5:29)
  2. The Rain Song (7:39)
  3. Over the Hills and Far Away (4:50)
  4. The Crunge (3:17)
  5. Dancing Days (3:43)
  6. D'yer Mak'er (4:22)
  7. No Quarter (7:02)
  8. The Ocean (4:31)
  9. The Song Remains the Same [Guitar Overdub Reference Mix] * (5:30)
  10. The Rain Song [Mix Minus Piano] * (7:45)
  11. Over the Hills and Far Away [Guitar Mix Backing Track] * (4:22)
  12. The Crunge [Rough Mix - Keys Up] * (3:16)
  13. Dancing Days [Rough Mix with Vocal] * (3:46)
  14. No Quarter [Rough Mix with JPJ Keyboard Overdubs - No Vocal] * (7:03)
  15. The Ocean [Working Mix] * (4:28)
toon 7 bonustracks
totale tijdsduur: 40:53 (1:17:03)
zoeken in:
avatar van gemaster
4,5
Na 4 albums zonder titel vond Jimmy Page het tijd om naast al die geniale riffjes ook eens een album titel te bedenken. Hij kwam met het idee om Zeps 5e te noemen naar een van de nummers die op het album zouden komen ‘Houses of the Holy’. Om onbegrijpelijke redenen kwam dat nummer echter niet op dit album, maar op de dubbelaar die hierna zou komen. Een hoop verwarring die bijna zou afleiden van het feit dat dit weer een prachtig album is. Het begint meteen erg stevig met de rocker ‘The Song Remains The Same’ , wat later weer de titel zou zijn voor een bijzonder pretentieuze kutfilm die lange tijd dienst deed als enige live document van de Zepsters. Gelukkig kwam jaren later de 3 dubbel live cd ‘How The West Was Won’ uit om de zaak recht te trekken. Eeh, waar was ik? Oh ja, de stevige opener. Nou die is dus stevig.

Daarna krijgen we ‘The Rain Song, een prachtige ballad waarop vooral John Paul Jones schittert met zijn pianospel. De gitaar van Page meandert als regenwater door de geultjes van een stoep. Mooi hoor. Na deze 2 toppertjes zonder Breezer ananas is het tijd voor het klapstuk van de plaat. ‘Over The Hills And Far Away’ is zo mooi dat HiLL zich ernaar zou kunnen hebben vernoemd, ware het niet dat dit niet het geval is. De afwisseling tussen de akoestische gitaar en de elektrische variant is adembenemend. De ritmesectie is bij Led Zeppelin altijd goed, maar ook in dit nummer hoor je weer een ontzettend strak geluid dat het tempo aangeeft, waardoor Page weer eens kan excelleren op zijn Gibson Les Paul.

Na al deze hemelse nummers denkt u natuurlijk: ‘dat kan niet beter?’ Nee dat klopt. Nummertje 4 is namelijk een vrij saai standaard up tempo rockertje. Gauw door dus naar nummer 5. Ah dit klinkt beter, een heerlijk riff zoals alleen Jimmy Page ze maakt(of Willie Dixon of Bukka White of Jake Holmes of Howlin’ Wolf). Weinig frutsels aan dit nummer, een prima Zeppelin track met de bekende ingrediënten.

Dan komen we toe aan het meest experimentele nummer van Led Zeppelin tot die tijd. De band probeert eens wat anders en komt op de proppen met een reggae nummer. Nu ben ik niet de grootste fan van reggae(misschien wel één van de kleinste), maar dit nummer vind ik erg lekker. Misschien komt dat ook doordat dit niet een écht reggae nummer is.

De oplettende lezer heeft natuurlijk al lang gezien dat ik dit album en 4,5* heb gegeven en vraagt zich daarom misschien af: ‘is dat niet wat hoog voor een album met 3 bloedmooie, 2 redelijke en 1 zaadnummer?’ Neen zeg ik u, want de laatste 2 tracks zijn weer ongeloooooooflijk mooi. ‘No Quarter’ is een zeer intiem, mystiek nummer dat ik misschien al wel 30 keer heb gehoord, maar nog nooit heeft verveeld. Ook op dit nummer is de ware ster John Paul Jones met zijn bijna enge orgelspel. Gelukkig ben ik niet zo bang aangelegd, anders had ik de cd iedere keer uitgezet bij dit nummer en dan mis je de geweldige slottrack. ‘The Ocean’ is heerlijke rocker die zo lijkt te zijn weggelopen van Led Zeppelin II. Het riffje is weer uitmuntend en de break is een welkome afwisseling, waardoor het nummer nooit teveel afhankelijk is van 1 gedachte.

Komen we tot de conclusie: ‘Houses of the Holy’ is een heilig huisje waar maar weinig mensen tegen aan zullen schoppen.

avatar van heicro
4,5
M.Nieuweboer schreef:
Vertel me eens, beste Heicro, waarom dit een meesterwerk is? Zulks lees ik graag.

Met dit album bracht Led Zeppelin veel meer creativiteit en verscheidenheid in stijlen dan op de eerste drie albums. Hier staan voornamelijk, overigens ijzersterke, bluesrock nummers op. Met IV pasten zij hun stijl al enigszins aan door een tweetal folkachtige nummers.
Met Houses of the Holy werd dit voortgezet. Op dit album hoor je ingewikkelde en oh zo prachtige onregelmatige maatsoorten, afwijkende ritmes en overgangen van akoestisch naar zware, ruige akkoorden.
Zo nu en dan zijn er psychedelische klanken, er is zelfs, een overigens naar mijn mening, niet helemaal geslaagd reggae nummer.
Alles wordt ten volle aangedreven door fantastische gitaarriffs van Jimmy Page. Zelfs mijn ongeoefende oren horen de sublieme techniek van drummer John Bonham. Over de zangkwaliteit van Robert Plant zal ik het niet hebben, dat is bekend.
Dit alles samengesmolten in sublieme composities en teksten maakt dit album m.i. tot een meesterwerk.

avatar van Arno
4,5
Ik heb deze de laatste tijd heel veel beluisterd, en ik moet concluderen dat Led Zeppelin met deze Houses of the Holy alweer een prachtalbum op haar discografie staan heeft. Er zit een zekere, lastig te omschrijven flow doorheen het album. Het luistert echt heerlijk weg.
Wanneer The Rain Song aanvangt, heb ik steeds het gevoel dat The Song Remains the Same een instrumentaal pareltje was. Maar het lapje tekst dat er toch in zit, is wel prachtig. Zoals deze zin: California sunlight, sweet Calcutta rain, Honolulu starbright - the song remains the same.
Mijn favoriete track is misschien wel Over the Hills and Far Away. Ik ben helemaal weg van de melodie in dat nummer. Rond 1:30 zit er een trouwens een waar kippenvelmoment: de overgang van akoestische naar elektrische gitaar.
The Crunge vind ik het enige mindere nummer op het album, maar via het meer dan behoorlijk Dancing Days en het aangenaam experimentele D'yer Mak'er, komt er alweer zo'n hoogtepunt aan: No Quarter. Een ietwat psychedelisch, dromerig nummer met een verslavende sound.
The Ocean is een waardige afsluiter.
Net niet het maximum van de punten, maar wel een zoveelste 4,5* van mij voor een LZ-plaat.

avatar van west
4,5
Nog meer afwisseling dan op de twee albums ervoor is er te vinden op dit Houses Of the Holy. Niet alleen in muziekstijlen, maar op sommige nummers ook in ritmes, zelfs binnen een nummer. Er wordt dan ook knap gedrumd door John Bonham. Wel komt de afwisseling tussen de nummers hier de eenheid van het album niet ten goede.

Opener The Song Remains The Same is in eerste instantie wel een ouderwetse hardrock opener. Het begin is fraai, maar richting eind vind ik het wat minder. The Rain Song is echt zo'n prachtig mooi Zep nummer, met alweer een fraaie opbouw. Het sterke Over the Hills and Far Away doet daar niet veel voor onder. Vooral Jimmy Page zijn gitaar is hier ijzersterk. The Crunge is een meer recht toe recht aan rockliedje, niet echt bijzonder.

Side B begint met Dancing Bays, waar de gitaar van Jimmy Page soms licht psychedelische klanken voort tovert. De afwisseling in stijlen wordt te groot met D'Yer Mak'er: een simpel best aardig Reggae nummertje komt ineens uit de lucht vallen. Gelukkig volgt dan No Quarter, wat eigenlijk veel beter aansluit op Dancing Bays. Ook hier die licht psychedelische klanken, die op dit nummer een schitterend spannend geheel vormen. Een bijzonder en mooi nummer van Led Zeppelin. The Ocean is gewoon een lekker hardrock nummertje. Helemaal niks mis mee en een prima afsluiter.

Je ziet dus dat op dit Houses of the Holy op een paar mindere momenten even niet het niveau van de voorgangers gehaald wordt. Zeker op vreemde eend in de bijt: D'Yer Mak'er. Maar er staat weer genoeg op om wel van te genieten.

avatar van Ronald5150
4,0
"Houses of the Holy" is een mystieke plaat. Het begint al bij de hoes, die je op zijn zachts gezegd dubieus kunt noemen. Dan de muziek: deze plaat bevat in mijn ogen vijf goede tot zeer goede songs en drie wat mindere. Het openingsdrietal is direct een schot in de roos, waarbij ik met name "The Rain Song" bloedstollend mooi vind. De gitaarintro van Jimmy Page wekt instant kippenvel bij me op. De middelste drie songs vind ik wat minder, en zijn wat experimenteler van aard. Led Zeppelin flirt hier met verschillende stijlen, zoals funk ("The Crunge", met daarin de letterlijke verwijzing naar James Brown)) en reggae ("D'Yer Mak'er", uit te spreken als Jamaica). Ik vind het een moedige poging, maar ik vind ze niet echt geslaagd en ze vallen ook uit de toon qua sfeer ten opzichte van de rest van het album. De twee afsluitende songs zijn weer fantastisch. "No Quarter" is misschien wel de beste song van Led Zeppelin, met een hoofdrol voor bassist John Paul Jones die hier ook de toetsen hanteert. De sfeer is donker, dreigend en angstaanjagend. Echt een muzikale trip waarin je wordt meegezogen. Het afsluitende "The Ocean" heeft een typische Jimmy Page gitaarrif die je maar niet uit je hoofd kunt krijgen. Ik vind "Houses of the Holy" een van Led Zeppelin's beste albums, misschien wel mijn favoriet.

avatar van wizard
3,5
Na I en IV was dit het derde Zeppelinalbum waarmee ik kennismaakte. Helaas kan ik dit album niet zo goed waarderen als de meeste mensen hier.

Stilistisch ligt dit album ver weg van I en II. Led Zeppelin klinkt op Houses of the Holy veel gevarieerde. Bovendien heeft de hard(e )rock van een paar jaar tevoren plaats gemaakt voor een rustiger geluid met een stevige dosis folkinvloeden. De termen mystisch en mythisch zijn op deze pagina al genoemd door Stijn en Ronald. Wat mij betreft dekken beide het geluid van de betere nummers op dit album erg goed.

Helaas is Houses of the Holy toch wat een wisselvallige plaat. De drie nummers die eerst komen, zijn allemaal toppers. The Song Remains the Same is zelfs een van de sterkste nummers op dit album, waarbij ik met name het drumwerk erg mooi vind. The Rain Song is ook goed, maar heeft me toch nooit helemaal weten te grijpen. Het schelle gezang van dhr. Plant kan daar weleens debet aan zijn. Over the Hills and Far Away is ook een topper. Het opent ingetogen, maar (uiteraard) wordt er daarna uitgepakt. De live-versie van dit nummer op How the West was Won vind ik nog een stukje beter dan deze uitgave.

Daarna komt er een tweetal nummers, die beide aanvoelen als vulmateriaal. Met name The Crunge vind ik erg zwak, vooral de wijze waarop Plant zich een weg door de tekst klaagt. D’yer Mak’er brengt met z’n reggaeinvloeden wat variatie aan op het album, maar veel meer positiefs kan ik over dit nummer ook niet zeggen. Gelukkig is er nog No Quarter, die ervoor zorgt dat dit album niet helemaal als een nachtkaars uitgaat.

Kortom, Led Zeppelin brengt hier vier sterke nummers en evenzoveel nummers die op z’n best aardige rockers zijn. Een beetje mager.

3.5*

avatar van erwinz
5,0
Recensie reissues op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Led Zeppelin - IV / Houses Of The Holy, Deluxe Editions - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Er werd al jarenlang over gesproken en vooral ook gespeculeerd, maar afgelopen zomer waren ze er opeens. Ik heb het natuurlijk over de bijzonder fraai uitgevoerde reissues van de eerste drie platen van Led Zeppelin.

Het zijn reissues waar ik, en met mij vrijwel iedere andere liefhebber van rockmuziek die de geschiedenis van de popmuziek heeft veranderd, van heb gesmuld. Van het allereerste moment en tot de dag van vandaag.

De eerste drie platen van Led Zeppelin waren echter nog niet mijn favoriete platen uit het prachtige oeuvre van de Britse band, waardoor ik met nog hogere verwachtingen uit keek naar de tweede worp. Deze tweede worp lag vorige week in de winkel en roept bij mij louter superlatieven op.

Led Zeppelin IV is immers de plaat die vorm heeft gegeven aan de hardrock uit de jaren 70, maar veel meer was dan een hardrockplaat, terwijl Houses Of The Holy pas goed liet horen hoe goed en hoe veelzijdig Led Zeppelin was.

Een ieder die de twee beste platen van Led Zeppelin (maar dat is mijn mening) van de eerste tot de laatste noot kent, zit waarschijnlijk niet te wachten op mijn beschrijving van de platen. Voor deze lezers kan ik melden dat de nieuwe versies van Led Zeppelin IV en Houses Of The Holy werkelijk fantastisch klinken. Met name drummer John Bonham lijkt zo af en toe bijna bij je in de woonkamer te zitten, maar ook de rest klinkt glashelder. Geldt zowel voor de cd-versies als de versies op vinyl (waar natuurlijk de voorkeur naar uit moet gaan).

Verder kun je voor beide platen kiezen uit meerdere extra’s. Een enkeling zal genoeg hebben aan de fraai klinkende geremasterde versie, de meerderheid gaat waarschijnlijk voor de versie met een bonus-disc vol outtakes (niet onmisbaar, maar wel interessant), terwijl de ware fan diep in de buidel zal tasten voor een box met cd’s, LP’s en een lijvig boekwerk. De laatstgenoemde versie is werkelijk prachtig, maar ook met de gunstig geprijsde geremasterde versie kun je jezelf spekkoper noemen, al is het maar vanwege het fantastische geluid. Dan de platen zelf:

Led Zeppelin IV staat bekend als de plaat die aan de basis staat van de geboorte van de hardrock. Dat begrijp je wanneer opener Black Dog of vooral de tweede track Rock and Roll uit de speakers knalt, maar Led Zeppelin IV heeft absoluut meerdere gezichten.

Dat hoor je in het folky The Battle Of Evermore, met fantastische vocalen van Sandy Denny en zeker ook in het inmiddels klassieke Stairway To Heaven of het psychedelisch aandoende Going To California.

In de overige tracks geeft Led Zeppelin flink gas en imponeert het met loodzware baslijnen, moddervette drums, de huiveringwekkend mooie zang van Robert Plant en natuurlijk het unieke en veelzijdige gitaarspel van Jimmy Page, die net als zijn bondgenoten keer op keer voor kippenvel weet te zorgen.

De plaat vormt misschien de basis voor de 70s hardrock, maar het is dankzij de invloeden uit de folk, blues en psychedelica ook veel meer dan dat. Led Zeppelin IV verscheen bijna 43 jaar geleden, maar klinkt nog altijd relevant en urgent. Het was even geleden dat ik de plaat gehoord had, maar ik was direct bij eerste beluistering weer diep onder de indruk van deze klassieker uit de geschiedenis van de popmuziek. Een unieke plaat die zijn gelijke niet kent.

Nog meer onder de indruk ben ik van de nieuwe versie van Houses Of The Holy, met afstand mijn favoriete Led Zeppelin plaat.

Houses Of The Holy was in 1973 de opvolger van het zeer succesvolle Led Zeppelin IV. Led Zeppelin was opeens een hele grote band, wat het budget voor Houses Of The Holy flink opschroefde.

De platenmaatschappij van de band had ongetwijfeld gehoopt op Led Zeppelin V, maar kreeg een behoorlijk ingetogen plaat, waarop Led Zeppelin de blues en de rock voor een deel verruilde voor folky songs, deels aangekleed met strijkers, en voor songs met een portie funk en reggae. Dat moet even schrikken zijn geweest destijds.

De geweldige opener The Songs Remains The Same laat nog een mix van meer ingetogen en wat uitbundigere muziek horen, maar in het schitterende Rain Song dat volgt horen we Led Zep bijna ingetogen folk maken, bijna 8 fascinerende minuten lang. Deze folk wordt in Over The Hills And Far Away weer vermengd met rock, waarna de band in The Crunge opeens verrast met funky ritmes en muziek die pas jaren later een breed publiek zou bereiken.

Dancing Days is juist weer een stevige rocksong met flink wat bluesy accenten, maar de volgende verrassing ligt al weer op de loer. D’yer Mak’er laat een flirt met reggae horen, jaren voordat de Stones het genre zouden ontdekken. No Quarter is vervolgens weer een zwaar pyschedelische track, waarna afsluiter The Ocean toch weer terugkeert naar het geluid van de eerste vier platen van Led Zeppelin.

Qua veelzijdigheid is Houses Of The Holy een buitengewoon opvallende plaat, maar ook de vorm waarin de vier muzikanten van de band steken valt op. Ik denk niet dat ik Robert Plant nog vaak zo mooi en vooral bijzonder heb horen zingen als op Houses Of The Holy en ook het gitaarwerk van Jimmy Page is van een niveau dat maar heel weinig gitaristen gegeven is. De subtiele baslijnen en synths van John Paul Jones en het beukende maar ook veelzijdige drumwerk van John Bonham maken het unieke geluid van Led Zeppelin compleet.

Het levert een plaat op van een zeldzaam hoog niveau. Destijds misschien niet helemaal op de juiste waarde geschat, maar inmiddels een erkend klassieker. Iedereen zal zijn of haar eigen favorieten hebben in het oeuvre van Led Zeppelin, maar voor mij is er één plaat die mijlenver uitsteekt boven de rest: Houses Of The Holy. Het origineel dat ik in huis had was prachtig, maar de nieuwe versie is nog vel mooier. Kippenvel van de eerste tot de laatste noot. Erwin Zijleman

avatar van lennert
4,0
Grappig hoe je bij een band als Rush op de eerste albums goed kunt horen dat ze naar de eerdere albums van Led Zeppelin hebben geluisterd en dan bij het beluisteren van dit album hoort hoe ze op hun iets latere albums ook nog steeds flink wat invloeden van de latere Led Zeppelin gebruikt hebben! De titeltrack geeft al duidelijke inspiratie voor songs als Free Will en dat is fascinerend.

Het album doet wat mij betreft niets onder voor de eerdere klassiekers. Goed, een song als The Crunge is mij net te funky qua vibe en D'yer Mak'er, met verschrikkelijke tekst, is me ook altijd veel te melig geweest. No Quarter springt er echter wel meteen flink bovenuit. Dreigend, duister, heavy en slepend, plus ook nog eens een gave tekst. Zeker niet verkeerd dit!

Voorlopige tussenstand:
1. Led Zeppelin IV
2. Led Zeppelin II
3. Houses Of The Holy
4. Led Zeppelin
5. Led Zeppelin III

avatar van RuudC
2,5
Dat Led Zeppelin de lat voor zichzelf wel erg hoog gelegd had, wist ik wel, maar wat mij betreft komt de band daarna niet eens meer in de buurt ervan. Houses Of The Holy heb ik al jaren in de kast staan, maar nooit echt gedraaid, omdat ik altijd wel vooruit kom met de eerste en vierde. Gisteravond toch maar even opgezet in de auto ter voorbereiding en ik dacht serieus dat ik per ongeluk de verkeerde cd erin had gedaan. De openers zijn altijd goed geweest, maar The Song Remains The Same vind ik echt middelmatig en als Plant met zo'n idioot stemmetje gaat zingen, ben ik er snel klaar mee. The Rain Song en Over The Hills And Far Away doen het nog redelijk. Vooral de laatste heeft wel wat sfeer. De sfeer die compleet de nek omgedraaid wordt door het afschuwelijke The Crunge. Hoe kun je hier met plezier naar luisteren? Ik erken dat No Quarter de beste track van dit album is, maar stel dat deze op IV gestaan had, was het een van de mindere broeders geweest. Ik ben echt stomverbaasd over wat ik hier gehoord heb. Dat Led Zeppelin verder experimenteert, vind ik niet eens een probleem. Het kan verschillende kanten op en deze richting is 'm echt niet voor mij. Maar verder vind ik de songs wel echt onder de maat.


Tussenstand:
1. Led Zeppelin IV
2. Led Zeppelin II
3. Led Zeppelin
4. Led Zeppelin III
5. Houses Of The Holy

Gast
geplaatst: vandaag om 23:34 uur

geplaatst: vandaag om 23:34 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.