Led Zeppelin - Houses of the Holy (1973)

Dat intronummer....zó geweldig.

Remains bedoel je? Ja Meesterlijk!

Crunge! Die riff!

Dancing Days vind ik overigens het minste nummer. Beetje irritant zelfs.

Bwa, ik vind het nog best leuk, het klinkt wat sixties-achtig, een beetje psychedelisch. Ondertussen ben ik aan elk nummer wel wat gewoon geraakt, behalve dat reggea-achtige "D'Yer Mak'er". Dat vind ik persoonlijk irritanter.

Alle nummers zijn wel mooi, behalve inderdaad dat reggea nummer. Irritant. The song remains the same is echt een knaller en laat weer zien hoe Led-Zeppelin licht en donker gebruikt in hun nummers. Mooi, goede solo's. The Rain Song is een mooi stukje gitaarwerk en laat bij mij altijd een erg apart gevoel achter. Over the hills and far away. Ja, daar ergens achter ligt vast een beter solo dan die in dit nummer wordt gebruikt. Die is van wat laag niveau. The Crunge is leuk. Dacing days heeft een lekkere riff. Over dayer maker is al genoeg info bekend. No Ouarter is op de cd een wat tja, alsof ze moeten poepen, zo klinkt het. Maar live is het 10 keer beter. Apart maar mooi nummer. Een goed album vanwege de vele verschillen in soort. Goed!

Behalve het nummer D'Yer Mak'er ken ik niets van dit album. Onlangs hoorde ik ergens "The Ocean" Ik geloof dat ik maar even langs de Mediamarkt ga. Zouden ze morgen, tweede paasdag, open zijn? Vast wel!

The Song Remains the Same en No Quarter zijn toch redelijk
bekende nummers,al ben ik zelf ook toe aan een Led Zeppelin revival !

Ik ben nooit verder gekomen dan Led Zeppelin IV en dan onlangs de cd "How the west was won" En daar hoorde ik inderdaad "The Ocean" Ik heb dus nog wat in te halen!

Ik heb trouwens wel eens gehoord dat het na "Houses of the holy" een beetje ophield met Led Zeppelin. Maar dat heb ik dus "van horen zeggen" Of het het waar is weet ik niet!

Zeker niet waar. Physical Graffiti is ook een meesterwerk. Wat daarna kwam kunnen we op een paar dingetjes na maar beter vergeten.

Physical Graffiti (vandaag nog geluisterd) behoort inderdaad tot 'de grote zes' De twee albums erna zijn minder, en alleen voor fans.

Ik ga "Physical Graffiti" toevoegen aan mijn lijst "nog te ontdekken platen".

Goede keuze Hans!
Al zijn I en II ook aanraders, bovendien goedkoper.

Geniaal album van Led Zep, hun beste album volgens mij, elk nummer is perfect hier op, enkel D'yer Mak'er is ietsje minder, maar dankzij de experimentwaarde juist speciaal. 4,5

Die heb ik gelukkig wel!

Wat ik gisteren schreef is trouwens niet waar. Ik heb de dubbelaar Remasters. Daar staan nog meer nummers op van Houses of the Holy. Het nummer The Ocean ontbreekt echter op Remasters.

Qua rangschikking komt deze bij mij op de zesde plaat na Psychical Graffity en Led Zeppelin 1t/m4!
Sterkste songs : The Songs Remains the Same(meesterlijk intro)The Rain Song ,Over The Hills And Far Away,en No quarter! The Crunge is bij vlagen irritant ! 3,5*

Luister naar het album 'Presence' en overtuig jezelf !!

Deze is toch echt vele malen beter hoor!
Gisteren weer gepakt en neigt naar 5*

Dat is een kwestie van persoonlijke smaak, maar ik probeer alleen aan te geven dat het na dit album niet ophield met Zep.

Dat is zeker waar, al ging het niveau wel wat naar beneden. Maar ook dat is misschien persoonlijk, deze vindt ik in ieder geval top.

Op dit album is in ieder geval niets te merken van enige daling der niveau.

Zeker niet, al was het onmogelijk het vorige werk te overtreffen. Deze draai ik met veel plezier, album zonder slechte nummers.

Ik las dat Jimmy Page interesse had in een man Alister Crowley, met zwarte magie enzo. Hij zei dat je iets moest opofferen als het maar een rijp mens was, zoiets. Dan kijk ik in de hoes van Houses of the Holy. Zie ik een man die een kind boven hem draagt en daar schijnt een licht op. Wel allemaal vaag.

Alle nummers vind ik trouwens leuk, maar No Quarter klinkt alsof het orgel onderwater staat en dYer mak er vind ik veels te slijmerig.

Te slijmerig? Hoezo te slijmerig! Als we het over slijmerige nummers gaan hebben, dan kan ik er wel een stelletje opnoemen...... Dyer Maker hoort daar in ieder geval niet bij

No Quarter is ongeveer het beste nummer van de band!

Die riff!

Geweldige opbouw ook.

Inplaats van meestal vel blues invoeden te horen, hoor je hier een heel ander geluid.

Na 4 albums zonder titel vond Jimmy Page het tijd om naast al die geniale riffjes ook eens een album titel te bedenken. Hij kwam met het idee om Zeps 5e te noemen naar een van de nummers die op het album zouden komen ‘Houses of the Holy’. Om onbegrijpelijke redenen kwam dat nummer echter niet op dit album, maar op de dubbelaar die hierna zou komen. Een hoop verwarring die bijna zou afleiden van het feit dat dit weer een prachtig album is. Het begint meteen erg stevig met de rocker ‘The Song Remains The Same’ , wat later weer de titel zou zijn voor een bijzonder pretentieuze kutfilm die lange tijd dienst deed als enige live document van de Zepsters. Gelukkig kwam jaren later de 3 dubbel live cd ‘How The West Was Won’ uit om de zaak recht te trekken. Eeh, waar was ik? Oh ja, de stevige opener. Nou die is dus stevig.

Daarna krijgen we ‘The Rain Song, een prachtige ballad waarop vooral John Paul Jones schittert met zijn pianospel. De gitaar van Page meandert als regenwater door de geultjes van een stoep. Mooi hoor. Na deze 2 toppertjes zonder Breezer ananas is het tijd voor het klapstuk van de plaat. ‘Over The Hills And Far Away’ is zo mooi dat HiLL zich ernaar zou kunnen hebben vernoemd, ware het niet dat dit niet het geval is. De afwisseling tussen de akoestische gitaar en de elektrische variant is adembenemend. De ritmesectie is bij Led Zeppelin altijd goed, maar ook in dit nummer hoor je weer een ontzettend strak geluid dat het tempo aangeeft, waardoor Page weer eens kan excelleren op zijn Gibson Les Paul.

Na al deze hemelse nummers denkt u natuurlijk: ‘dat kan niet beter?’ Nee dat klopt. Nummertje 4 is namelijk een vrij saai standaard up tempo rockertje. Gauw door dus naar nummer 5. Ah dit klinkt beter, een heerlijk riff zoals alleen Jimmy Page ze maakt(of Willie Dixon of Bukka White of Jake Holmes of Howlin’ Wolf). Weinig frutsels aan dit nummer, een prima Zeppelin track met de bekende ingrediënten.

Dan komen we toe aan het meest experimentele nummer van Led Zeppelin tot die tijd. De band probeert eens wat anders en komt op de proppen met een reggae nummer. Nu ben ik niet de grootste fan van reggae(misschien wel één van de kleinste), maar dit nummer vind ik erg lekker. Misschien komt dat ook doordat dit niet een écht reggae nummer is.

De oplettende lezer heeft natuurlijk al lang gezien dat ik dit album en 4,5* heb gegeven en vraagt zich daarom misschien af: ‘is dat niet wat hoog voor een album met 3 bloedmooie, 2 redelijke en 1 zaadnummer?’ Neen zeg ik u, want de laatste 2 tracks zijn weer ongeloooooooflijk mooi. ‘No Quarter’ is een zeer intiem, mystiek nummer dat ik misschien al wel 30 keer heb gehoord, maar nog nooit heeft verveeld. Ook op dit nummer is de ware ster John Paul Jones met zijn bijna enge orgelspel. Gelukkig ben ik niet zo bang aangelegd, anders had ik de cd iedere keer uitgezet bij dit nummer en dan mis je de geweldige slottrack. ‘The Ocean’ is heerlijke rocker die zo lijkt te zijn weggelopen van Led Zeppelin II. Het riffje is weer uitmuntend en de break is een welkome afwisseling, waardoor het nummer nooit teveel afhankelijk is van 1 gedachte.

Komen we tot de conclusie: ‘Houses of the Holy’ is een heilig huisje waar maar weinig mensen tegen aan zullen schoppen.

Houses of the holy vind ik eigenlijk het beste werk van ze. Het album is zeer gevarieerd en toch klinkt het als een kloppend geheel. Ieder nummer heeft iets eigentijds. Ook D'Yer Mak'er (Led Zeppelin als eerste rockband die een reggie-sausje over een song giet?) of het funcky The Crunge met een bizar "stop-and-go" ritme waarin Bonham, Jones en Page elkaar subliem 'tegen werken'. Op ieder album vind ik wel wat mindere nummers staan, uitgezonderd misschien '4' maar dit album is zo uitgebalanceerd.... Strak en losjes, vrolijk en zwaarmoedig, complex en transparant......Dit album brengt uitersten bij elkaar, op een manier die je zelden hoort op een plaat.

Dit vind ik tot nu toe met afstand het minste album van Led Zep. Het begint wel erg goed met The Song Remains The Same. Daarna komt het briljante The Rain Song. Schitterend nummer. Eén van de beste Led Zep songs. Over The Hills And Far Away vind ik een redelijk nummer. The Crunge is ronduit slecht. Led Zep onwaardig. Dancing Days is wel goed. D'yer Ma'ker valt alleszins mee. En ja, daarna volgen twee dieptepunten. No Quarter is zwaar deprimerend en wat The Ocean op dit album doet is me ook een raadsel. Ik ben absoluut een Led Zep fan maar dit Heilige Huis laat ik aan mij voorbij gaan.