Solution - Fully Interlocking (1977)

Deze band voor het eerst mogen aanschouwen bij een optreden tijdens een Woerdense vakantieweek ergens in de zomer eind jaren 70. Jan Akkkerman speelde toen mee als gastgitarist. N.a.v. dit optreden deze lp en z'n voorganger aangeschaft. Een heerlijk relaxte plaat van hoge kwaliteit. Later Solution nog diverse malen live mogen zien. Top musici, goede herinneringen!! De beide (inmiddels) cd's mag ik nog steeds graag beluisteren!!

empty faces vind ik een van hun mooiste songs, destijds fully interlocking grijs gedraaid, vond de band on-nederlands klinken(dacht eerder aan een amerikaanse band dan een band uit Groningen!!)maar dit zegt meer iets over mijn weinige vertrouwen destijds in nederlandse bands.(da's toch geen nederlandse band! die kunnen toch niet zo spelen!)
Heb ze helaas maar 1 keer live gezien in de Melkweg in Amsterdam begin jaren 80.

4 sterren

Mijn zus had de platen al in de jaren '70 in huis, toen vond ik ze al goed. Heb ze daarna gekregen en draai ze nog steeds. Een topper, het zit gewoon zo goed in elkaar allemaal, een plezier om eens goed voor te gaan zitten.

Lekkere CD, maar het oudere werk is beter.

Blijft een fijne jazzrock plaat.

Mooie plaat met verschillende lange uitgesponnen nummers.
Empty Faces is erg goed maar I Want Some More mag er ook zijn.
Ook een instrumentaal nummer als Carrousel vind ik heel goed.
Je hoort aan alle kanten dat dit top muzikanten zijn.
Zoals glennton al zegt; het is bijna on-nederlands hoe dit bandje voor die tijd muziek maakte.

De zang is niet echt geweldig maar de muziek is grandioos.
Een lekkere elpee van toen.

Mooi album met sterke nummers over de gehele linie; een gitaar mis ik hier niet. Verder aan deze plaat veel goede herinneringen, een uitgezonderd: het was - na Alquin - het tweede concert dat ik ooit zag (1977 meen ik). Ik was nog relatief jong en moest verplicht om 23 uur naar huis. Hadden ze net twee nummers gespeeld

Toch mijn favo Solution album. Give Some More werd vaak toen gedraaid in het programma van Meta de Vries (wie kent haar nog?) kan ik me nog herinneren. Ook Empty Faces was een bescheiden hit maar wat een schitterend tijdloos nummer is het toch.

Eén van de beste Nederlandse bands ever.

zojuist weer eens vanaf vinyl gedraaid, blijf lekker hoor.

Tijdloos!! Geweldig album. Waarom vind ik de Nederlandse bands altijd net iets meer aanspreken dan buitenlandse bands? Nou gewoon, hierom... om zo'n plaat. Eigenzinnig, spelen vanuit je tenen. Niet te glad geproduceerd, karakter van de band blijven behouden.

En Hans Waterman is een heerlijke drummer.

Heerlijke plaat, na Cordon Bleu de mooiste.
Klinkt lekker op vinyl

Mooie vloeiende jazzrock van nederlandsche bodem. Inderdaad on-nederlands goed. Voor mij dan ook het beste nederlandse album.
Leren kennen bij Meta (inderdaad Bluebird !) en ook bij Wim van Putten's TROS LP Show. Ook zo'n album wat frequent zijn weg naar de draaitafel vind. Meestal na/tijdens 2 voor 12...

Prachtige, symfonisch georienteerde nummers van een in mijn ogen toch wel onderschatte band. Dit was het eerste album dat ik van ze kocht (op lp), later ook op cd aangeschaft. En ik blijf hem erg mooi vinden en kan er nog steeds heel goed naar luisteren, wat wil zeggen dat het volgens mij toch wel muziek is van een goed niveau
Slechts twee nummers gezongen, het eerste en laatste nummer van het album. Carousel, Free Inside en French Melody zijn ronduit prachtig...

Goed album, ondanks een paar kanttekeningen. De gezongen opener en afsluiter zijn afgrijselijk sentimentaal en kunnen zo op een Knuffelrock-cd. De productie op Cordon Bleu en deze is wel wat te gekunsteld, maar gelukkig bestaat het overgrote deel uit instrumentale naar fusion neigende nummers.

Ik weet nog dat ik als jongen van 14 dit album voor het eerst hoorde en helemaal verkocht was. Was tot voor kort volgens mij niet eens verkrijgbaar op CD. Zo gaat Nederland blijkbaar met haar pop legacy om.

Het klinkt allemaal prachtig, het is professioneel ingespeeld (met dank aan Ray Cooper, indertijd Elton Johns vaste percussionist en vermoedelijk via Gus Dudgeon binnengehaald) en het is met geen mogelijkheid slecht te noemen, maar het is naar mijn smaak ook allemaal een beetje te braaf en te weinig avontuurlijk. Voor mijn gevoel hangt dit album meer tegen de pophits van Level 24 aan dan tegen de vroegere spannende Solution, en de momenten waarop ze de grenzen opzoeken zijn schaars. Sowieso overheerst de zware romantische synthesizer van Willem Ennes, en de lange solo's into the blue van Tom Barlage worden node gemist. De meeste nummers klinken ook al vanaf de eerste keer bekend, alsof ze verder geen geheimen meer hebben om bij volgende draaibeurten prijs te geven.
        De twee gezongen nummers zijn dan nog degelijke pop, maar Sonic sea is voornamelijk een saaie sfeerschets op synthesizer, en French melodie (let op de Franse spelling, jongens toch) is in mijn oren gewoon muzak (dat klavecimbel op het einde!). Gelukkig zijn daar dan nog Carousel met z'n leuke breaks en mooie solo en het speelse Free inside met een paar lekkere Booker T-achtige orgelsolo's om het gemiddelde op te krikken, maar als geheel vind ik dit album toch een flinke teleurstelling – ongetwijfeld heeft dat veel met de veranderde tijdgeest te maken (en Solution was niet de enige band die wat toegankelijker muziek moest gaan maken), maar het resultaat is helaas behoorlijk melig.
        Overigens is mijn voorganger al sinds juli 2016 niet meer op deze site geweest, maar in reactie op zijn bericht kan ik hem melden dat dit album volgens discogs al in 1988 op CD is verschenen.

Dit is echt zo mooi.
Een van de mooiste symfofusion (ik verzin gewoon een genre) platen die ken.

Het fluide basspel, de huilende sax, de betoverende keyboarddekentjes, de rollende drums.

Zo'n song als Carrousel is zo subliem en prachtig, dat ik superlatieven te kort kom.

Als er een naam hiervoor is (softfusion, knuffelsymfo) dan hoor ik het graag. Ik zoek dit soort muziek.

Vind ik wel een toepasselijke benaming, want dat is precies wat het is: een combi van symfo en fusion. Dit soort muziek hoor je niet zo gek vaak in deze vorm. Alquin is de enige naam die me direct te binnen schiet, al had je in de jaren zeventig vrij veel van dit soort jazzrockplaten, denk ook aan het eveneens Nederlandse Spin. Maar bij veel van die platen was de symfo toch tamelijk ondervertegenwoordigd, als-ie al aanwezig was.

Dit is een plaat die me altijd een beetje met een dubbel gevoel achterlaat. Het voorgaande werk van Solution, en dan met name de directe voorganger Cordon Bleu, vind ik fantastisch, al is er op die laatste ook al een beetje een trend te bespeuren naar softe pseudo-jazz en een iets commerciëlere insteek.

Die lijn wordt hier doorgetrokken, met wisselende resultaten. Het middelste gedeelte van de plaat bevat smaakvolle tracks als Carousel, Free inside en Sonic sea, die met name door hun lange speelduur ruim de helft van de plaat in beslag nemen. De twee vocale stukken vind ik al minder, ook al omdat de zang gewoon niet zo sterk is, al is Empty faces nog wel een geslaagde single. Maar dat French melodie is me echt te eenvoudig en te kitscherig. Jammer, want het doet toch afbreuk aan het geheel.

Wel is dit qua sound een genot voor het oor. De typische jaren-zeventigproductie van Elton John-producer Gus Dudgeon ligt als een warme wollen deken over de muziek heen en met name het drumwerk van Hans Waterman komt, net als op voorgaande albums, lekker uit de verf. Ik heb de originele LP (een Amerikaanse persing op een vaag klein labeltje - bewijs dat deze Solution-plaat ook in de VS werd uitgebracht) en de originele CBS-CD uit 1988, die volgens mij al een eeuwigheid vervallen is en inmiddels moeilijk te vinden is. Geluidstechnisch klinken ze allebei geweldig. Per saldo heb ik toch een ruime voldoende over voor dit album.

Ik heb deze ook op lp, dus ik denk niet snel in termen als 'middelste deel vd plaat'.

Ik zal de door jou genoemde Spin eens proberen. Nog een band die me te binnen schiet is Kraan, maar die doet minder soul en meer funk in de mix. Maar toch ook een beetje symfofusion.

De Canadese bands Sloche, Harmonium en Maneige stop ik zelf ook een beetje in die hoek.

Rain Dances van Camel is ook zo'n plaat trouwens.

Wat ik trouwens aan Solution zo gaaf vind is die warme sound en die lekkere laidback-benadering. Het heeft ook een r&b-tintje. Ik vind overigens de zang meer dan prima. Wat vlak, maar velen malen aangenamer dan een aantal andere prog-zangers

Haha, nee, dat is er echt eentje uit het CD-tijdperk. Een vinylplaat is net als een voetbalwedstrijd: met een eerste en een tweede helft

Rain dances van Camel is inderdaad typisch een plaat die in dezelfde categorie valt. De andere door jou genoemde bands ken ik niet, al had je Kraan elders wel eens eerder getipt. Ik zal ze eens op mijn 'to-do'-lijstje zetten.

De zang op Solution-albums kon beter, maar zeker ook veel slechter. Vlak is de juiste benaming, maar in elk geval niet storend.

Heerlijke muziek van een Nederlandse topband! Werd ook inhet buitenland opgemerkt. Geddy Lee van Rush nomde het in een interview 1 van zun faforiete platen. Jammer dat ze nooit echt doorgebroken ziajnblijft Tommy van Focus toch echt een Barlage compositie!

Leuk om te zien dat het album nog steeds de (positieve) aandacht trekt.
Ooit geleend van de Bieb (op vinyl) en toen op cassette gezet (voor degenen die nog weten wat dat is...).

Bij mij weer onder de aandacht geraakt door mijn speurtocht langs oude (jaar)lijstjes.

Zeer sfeervolle muziek die inderdaad wel overeenkomsten heeft met Camel. Vooral French Melody zou ook door Camel gemaakt kunnen zijn. De zang kan misschien wel beter, maar ik vind het ook wel wat toevoegen. Met name aan Empty Faces.

Dat het album helemaal (gedeeld) onderaan staat in de jaarlijst van Oor over 1977 (dankzij één puntje van Arnold Zweers) is wel pijnlijk en veel te weinig waardering.

Samen met Galleons of passion van Finch dus, als ik je bericht aldaar goed begrijp? Goed voor 1 punt van good-old Meta de Vries. Tja, 1977 was het jaar van de punk, en recensenten willen voor vol worden aangezien. Dus als je je daardoor laat beïnvloeden, laat je dit langs je heen gaan...

gaucho schreef



Klopt, Tja ik heb veel vrije tijd en ben oude lijstjes aan het doorspitten. Dan stuit je op bijzondere dingen. Dus hoe hoger ik kom op de lijst van 77 des te meer punk ... we gaan het zien.

Ik had net Return to Forever opstaan, en nu deze. Op de fluit/sax na ligt Fully Interlocking nog best in het verlengde van Return to Forever's Where Have I Known You Before.

Misschien komt dat omdat ik per ongeluk met kant B begin. Anders gezegd: Free Inside is geen misselijk nummer.

Mooie sound ook op dit album. Als ik me niet vergis wisseloord studio's . die een warm en toch mooi gecomprimeerd geluid hebben.
Deze band is zeker ondergewaardeerd in onze popgeschiedenis!!

De keyboarddekentjes werden gefabriceert door de helaas overleden Willem Ennes. Willem was getrouwd met de mooiste vrouw van Nederland.
"Fully Interlocking" staat in mijn album top 10, zie het vooral als een eerbetoon. Ik heb zoveel goede herinneringen aan Solution. Veel concerten van de mannen bezocht. In onze groene 2CV hebben we heel wat kilometers door Nederland gereden om Solution live aan het werk te zien.

Nou word ik toch wel nieuwsgierig, want ik had werkelijk geen idee. Even gegoogled: OK, hmm, we zullen maar zeggen dat ook hier smaken verschillen. Helaas leidt het er zelfs toe dat De Telegraaf hem in zijn overlijdensbericht degradeert tot 'de man van...'

Over dit album zijn we het gelukkig wél eens: mijn top-10 zal-ie niet halen, maar naast Cordon bleu - die ik nog nét iets hoger aansla - vind ik dit eigenlijk wel de beste Solution. Softe en overwegend kalme jazzrock, maar o zo mooi gespeeld en opgenomen. Ben alleen niet zo gecharmeerd van French melodie, maar ik zie dat ik dat hierboven al geschreven heb.