Solution - Fully Interlocking (1977)

Mooie vloeiende jazzrock van nederlandsche bodem. Inderdaad on-nederlands goed. Voor mij dan ook het beste nederlandse album.
Leren kennen bij Meta (inderdaad Bluebird !) en ook bij Wim van Putten's TROS LP Show. Ook zo'n album wat frequent zijn weg naar de draaitafel vind. Meestal na/tijdens 2 voor 12...

Het klinkt allemaal prachtig, het is professioneel ingespeeld (met dank aan Ray Cooper, indertijd Elton Johns vaste percussionist en vermoedelijk via Gus Dudgeon binnengehaald) en het is met geen mogelijkheid slecht te noemen, maar het is naar mijn smaak ook allemaal een beetje te braaf en te weinig avontuurlijk. Voor mijn gevoel hangt dit album meer tegen de pophits van Level 24 aan dan tegen de vroegere spannende Solution, en de momenten waarop ze de grenzen opzoeken zijn schaars. Sowieso overheerst de zware romantische synthesizer van Willem Ennes, en de lange solo's into the blue van Tom Barlage worden node gemist. De meeste nummers klinken ook al vanaf de eerste keer bekend, alsof ze verder geen geheimen meer hebben om bij volgende draaibeurten prijs te geven.
        De twee gezongen nummers zijn dan nog degelijke pop, maar Sonic sea is voornamelijk een saaie sfeerschets op synthesizer, en French melodie (let op de Franse spelling, jongens toch) is in mijn oren gewoon muzak (dat klavecimbel op het einde!). Gelukkig zijn daar dan nog Carousel met z'n leuke breaks en mooie solo en het speelse Free inside met een paar lekkere Booker T-achtige orgelsolo's om het gemiddelde op te krikken, maar als geheel vind ik dit album toch een flinke teleurstelling – ongetwijfeld heeft dat veel met de veranderde tijdgeest te maken (en Solution was niet de enige band die wat toegankelijker muziek moest gaan maken), maar het resultaat is helaas behoorlijk melig.
        Overigens is mijn voorganger al sinds juli 2016 niet meer op deze site geweest, maar in reactie op zijn bericht kan ik hem melden dat dit album volgens discogs al in 1988 op CD is verschenen.