Tom Waits - Bone Machine (1992)

Het probleem met Bone Machine is dat ik een aantal nummers al kende in de live versie van Glitter and Doom. Aangezien live alles nog veel beter is, vond ik dit album eerst flink tegenvallen. De rest van de nummers liggen ook wat minder makkelijk op het gehoor. Bij alle Waits albums hoor je verhalen dat het een aantal luisterbeurten duurde voordat hij/zij 'm begon te waarderen, maar bij Waits is het bij mij vrijwel altijd meteen raak. Én ze worden beter met de luisterbeurt. Maar hier duurde het voor mij ook even. Nu zie ik ook de waarde van de studioversies van Dirt in the Ground en Goin' Out West. Maar laten we bij het begin beginnen.

Earth Died Screaming is een geweldig nummer, en zoals zoveel Waits muziek, totaal origineel, niet te categoriseren. Dirt in the Ground is heel anders dan de liveversie, maar zeker gaaf. Such A Scream vind ik niets bijzonders, zeker niet na Glitter and Doom, waarop dat een van de hoogtepunten is. All Stripped Down vind ik dan wel weer geweldig. Zoals op alle Waits albums staan er ook een handvol rustige songs op, die vrijwel altijd werken. Zo ook Who Are You. Wat ik met The Ocean Doesn't Want Me moet weet ik niet helemaal, maar het is een aardig tussendoortje. Jesus Gonna Be Here idem dito, maar ik krijg toch soms skip-neigingen. Op A Little Rain begeleidt Waits zichzelf weer op de piano, en met zijn stem erbij, hoe kan dat nou fout gaan? In tHe Colosseum en Goin' Out West zijn weer stevige Waits rockers. Black Wings is duister, sfeervol en een van de hoogtepunten op het album. Whistle Down the Wind is hetzelfde verhaal als A Little Rain maar dan nog een stuk mooier. I Don't Wanna Grow Up vind ik echt een geniaal nummer (met een geweldige clip, tussen haakjes). Maar wat is in godsnaam de filosofie achter Get Up on It? Ik snap werkelijk niet wat iemand moet denken als je dat op een plaat zet. Het maakt allemaal niet veel uit, aangezien het maar 1 minuutje is, maar het blijft mij een raadsel. Het sluit af met het prima That Feel, in samenwerking met Keith Richards. Altijd leuk.

Geen Rain Dogs of Franks Wild Years, maar wel weer een steengoed album (hoe kan het ook anders) met genoeg mooi spul erop voor de Waits fan. Voor degene die hem nog niet kennen of niet goed, zou ik dit album een tijdje links laten liggen en eerst beginnen aan zijn andere meesterwerken (Closing Time, Rain Dogs, Swordfishtrombones, Franks Wild Years, Mule Variations, Alice, Glitter and Doom).

dit is 1 van de vele waits klassiekers. maar duister. donkerder dan swordfish en rain dogs. en niet eens meer te verglijken met de piano , singer-songwriter platen als closing time en blue valentines.

dat duistere sfeertje , die percussie die inderdaad klinkt alsof ie op ouwe metalen vaten of schedels zit te rammen, past waits als een handschoen. het goede van deze plaat is dat klinkt als iets dat je nog nooit gehoord hebt, maar dat het toch niet extreem avant-garde klinkt.

Die bizarre dronkenmans gospel van Jesus Gonna Be here , dat fatalistische dirt in the ground, die on the road rocker Goin out west , en het lugubere Black Wings , het past wonderwel in elkaar.

samen met closing time zijn beste ( dat zijn verschillende tom waits-en) , vlak erachter swordfishtrombones en rain dogs ( zijn wat mij betreft een soort 2-luik).

I know karate and voodoo too!!

Heb deze net besteld bij Bol.com...samen met 2CD versie van Harry Belafonte At Carnegie Hall uit 1959...

Wat een contrast

Nou... deze ga je wel geweldig vinden schat ik zo in!!!

Dat vrees ik ook

Lees/hoor over Bone Machine uitsluitend positieve reacties, ondanks het nogal duistere sausje waarin dit album schijnbaar lijkt te zijn ondergedompeld.

Bovendien kennelijk weer aardig wat Beefheart-invloeden en daar krijg ik natuurlijk nooit genoeg van

Beide schijfjes zijn al een paar dagen binnen en beiden zijn op hun eigen manier voortreffelijk.

Met name Bone Machine is erg indrukwekkend en het is ergens onwezenlijk om zo'n duistere plaat te beluisteren terwijl het zulk ontzettend mooi weer is momenteel.

Na Mule Variations is dit eigenlijk pas de 2e van Tom Waits die mij van begin tot eind bij mijn strot pakt en niet meer loslaat...wat een dijk van een plaat

dit album, dat rammelt en kraakt en ratelt als een geraamte, wordt met de jaren beter. net als 'The black rider' die ik de laatste tijd ook steeds weer opzet.

de meeste popartiesten worden op latere leven een karikatuur van zichzelf en bloeden, creatief gezien, langzaam dood.

tom waits is een genie dat zich blijft ontwikkelen en vernieuwen. zelfs na zijn dood zal hij ons vanuit zijn graf nog blijven verrassen met zijn unieke potten & pannenblues.

Heerlijk hoe Tom Waits hier verrast met dit album. Als een speels kind dat niet wil opgroeien blijft hij zijn eigen creatieve zelve.

Het heeft een tijdje geduurd, maar nu ben ik er toch uit: 'Bone Machine' is één van de beste platen van Tom Waits. Enkele magistrale nummers ('Earth Died Screaming'; 'Dirt in the Ground'; 'A Little Rain'; 'Black Wings') en die unieke sfeer die Waits altijd weet neer te zetten. Een Waits-album is ook écht een Waits-album; zeer eigenzinnig. Ik bemerk een ongure ondertoon, heel beangstigend, op een bepaalde manier. Waits weet z'n stem weer alle kanten op te laten gaan; op de ene song is ie schuurpapier, op een andere dan weer zijdezacht.

Zeker net gedraaid

Sterker nog, ik ben 'm nu aan het draaien.

Ik ken trouwens 'I Don't Wanna Grow Up' van Ramones, die het gecoverd hebben. Maar elke keer als je dan de originele versie van Waits hoort, tja. Het was niet in hun beste periode, dat Ramones die cover opnamen, maar dan heb je wel zo'n gevoel dat ze ten opzichte van Waits niets voorstellen. Hij legt er zoveel in, bedoel ik.

@ AOVV,

ken je toevallig de live versie van 'Dirt in the ground' op het album Glitter and doom?

adembenemend in de letterlijkste zin v/h woord...

Aan 'Glitter and Doom' ben ik nog niet toegekomen, maar ik heb er wel al uitermate positieve reacties op gelezen (onder andere in mijn lijfblad HUMO). Die ga ik zeker wel eens beluisteren, want Waits staat hoog genoeg in mijn achting om er alles van te beluisteren.

Tom Waits is één van mijn muzikale helden. Ik was op zoek naar een goede rauwe, bluesy singer song writer en deze plaat werd me destijds aangeraden. Sindsdien zijn Tom Waits en ik de beste vrienden geworden.

Goed zo, shimahero,
nu Real gone, Rain dogs en Swordfishtrombones nog en je bent goed bezig!
yd

Ik kocht deze destijds direct toen hij uitkwam. Vond het toen wel grappig om een passage uit "Who Are You" op mijn antwoordapparaat te zetten. Maar ja, dat heb je tegenwoordig niet meer, antwoordapparaten....

Laatst weer eens opgezet, deze plaat. Mooie foto van de oudste zoon van Dylan trouwens...

Whistle Down The Wind, voor mij een van de beste nummers die Waits ooit heeft opgenomen.

favoriete tracks: dirt in the ground, a little rain, going out west en black wings

Als het hele album net zo mooi is als Dirt in the Ground dan zou dit wel eens mijn eerste Tom Waits album kunnen worden. Voor de man zelf heb ik al veel bewondering. Zeer exentrieke persoonlijkheid met een goed gevoel voor humor. Zijn stem blijft echter nog even wennen.

Black wings is echt een song voor een dark gritty western

YouTube - tom waits-black wings

Volgens mij is 'Black wings' meer geïnspireerd door de film Bram Stoker's Dracula van Francis Ford Coppola waar Tom Waits een bijrolletje in had.

Tot nu toe mijn favoriete Waits plaat. Hier staat zijn mooiste nummer op, namelijk Dirt in the Ground. Zijn stem klinkt echt spookachtig on dat nummer. Iets om flink kippevel van te krijgen. Maar eigenlijk is alles gewoon fantastisch.

Dit blijft inderdaad een prachtige plaat, maar ik 'I Don't Wanna Grow Up' is wel het enige Waits nummer dat ik echt niet kan uitstaan. Vreselijke melodie en tekst en Waits zingt het ook best vervelend. Voor mij een serieus skipmoment en het blijft een smet op een verder prachtige plaat.

Toch is ook 'The ocean doesn't want me' weer zo'n mooi 'spoken word'-hoogtepuntje waar Waits zo'n patent op lijkt te hebben.;

Who Are You is ook prachtig hoor, zijn uithalen in dat nummer zijn iets om tranen in je ogen te krijgen. Ga ome Waits steeds meer waarderen. Soms blijft het moeilijk en vind ik de nummers wat aan variatie missen (binnen de nummers zelf dan). De sfeer van dit album als geheel blijft betoverend.

Zijn stem in het refrein van de openingstrack

Het zoveelste fantastische album van Mr. Waits, van wie ik de laatste tijd een beetje een té grote fan begin te worden... Ten koste van mijn eigen stem, soms

@niels94,
ik zie dat bij het album Real gone nog geen bericht van je staat. Als je Bone machine werkelijk mooi vindt zul je deze ook zééééker waarderen....

Ja, ik moet nog wel meer checken, maar die gaat dan binnenkort langskomen Eerst deze nog iets beter leren kennen.

Nee joh, fantastische tekst juist. Onze ex asbak voelt zich kind! Hoe aandoenlijk!

Check out de enorm geestige videoclip die destijds bij dit nummer is gemaakt door Jim Jarmusch.

Heeft Jarmusch de video gemaakt? Ik dacht Jesse Dylan, maar het blijkt dat Jarmusch inderdaad de video heeft geschoten. Jonathan Dayton en Valerie Faris hebben de regie gedaan.

Bron: http://www.tomwaitsfan.com/tom%20waits%20library/www.tomwaitslibrary.com/lyrics/bonemachine/idontwannagrowup.html