Tom Waits - Bone Machine (1992)

Ha - is "Going Out West" niet te horen in Fight Club?

Heette jij geen Zachery Glass op MM, of vergis ik me nou?

Ja - ik splits me op in twee helften

mooi duister album is dit, hoogtepunten zijn: Black Wings, In The Colosseum, I Don't Wanna Grow Up (later nog gecoverd door The Ramones), A Little Rain en Goin' Out West.

Klopt, als ze de trap aflopen naar de vechtruimte onder zo'n sleazy bar.

Naar mijn gevoel een meesterlijke recensie van de heer Patrick De Witte uit het toch wel zeer goeie weekblad Humo. Ik hoop dat jullie het een beetje kunnen smaken


Toen ons aller RV (= Rudy Vandendaele) in een interview met Tom Waits diens merkwaardig percussiegeluid samenvatte als ’the sound of wooden spoons on a skull’, moest Tom hard lachen. Die omschrijving beviel hem wel. Misschien is ze hem opnieuw te binnen geschoten toen hij naar een titel voor een nieuwe verzameling songs zocht. ’Bone Machine’ heet de nieuwe Waits en het is een wonderlijke, naar het hart klauwende plaat geworden. De allereerste machines die werden uitgevonden, werkten via de principes van het menselijk lichaam. Dat zette Waits aan het denken. ’We’re all bone machines’ is zijn conclusie.


Machines gaan wel eens stuk, roesten, lopen vast. Dat is het minste wat men van de personages in Waits’ songs kan zeggen. Sinds ’Swordfishtrombones’ maakt hij geen ’gewone’ platen meer. Zowel het magistrale ’Raindogs’ als ’Frank’s wild years’ bevatten curieuze kronieken over het leven zoals het zich in de ranzig geurende oksels van Amerika afspeelt en dat is op ’Bone Machine’ niet anders. In Waits World riskeer je schurft op te lopen als je iemand de hand schudt, je kunt ook maar beter je portefeuille in de gaten houden. Mits het in acht nemen van de stelregels der Delta bluesmen (‘Never eat at a restaurant called ’Ma’s’, never play cards with a man named Doc and never shave with someone else’s razor’) kun je misschien een dag of twee ongeschonden doorkomen, maar dan hengst er geheid iemand een stoel in je nek of blijkt de tubaspeler van het Leger Des Heils orkest opvallende gelijkenissen met Hannibal ’l ate his liver with some beans’ Lecter te vertonen.


De met ijzerdraad bij mekaar gehouden soundtrack die Waits bij de verhalen op ’Bone machine’ heeft bedacht, kan niet verhullen dat hij en zijn vrouw Kathleen Brennan in de eerste plaats uitstekende songschrijvers zijn. Hun songs zijn in lompen gehuid, er cirkelen voortdurend vliegen rond, maar onder alle morsigheid zit een juweel als ’Dirt in the ground’ verborgen, een droevige wals waarin de dood recht in de ogen wordt gekeken. Daarna, met ’Such a scream’, belanden we logischerwijs in de hel. Het rammelen met skeletten vervangt er de drums. In ’Murder in the red barn’ maakt iemands schedel kennis met een bijl. ’There’s nothing strange about an axe with bloodstains in the barn/There’s always some killing to do around the farm’. Terwijl de dader wordt uitgerookt staat iemand tegen een regenton te schoppen. Zijn maat plukt onhandig aan een banjo. ’Who are you?’, is een bittere fluim in de richting van een ouwe vriend. Een exorcisme op een hemelse melodie, waarin een echo van ’Downtown train’ te bespeuren valt. Het is een mooie moord.


’A little rain’ is ook zo’n zachtjes over de nekharen strelende song, met een als een madonna wenende pedal steel gitaar. ’Jesus gonna be here’ is de blijde boodschap zoals hij wel eens door van goedkope wijn doortrokken lieden op straathoeken wordt gebracht: luid, ongebreideld briesend, om boven het straatlawaai uit te komen. Op ’In the colloseum’ wordt heel andere lulkoek verkocht: politici worden er door hun hysterische vrouwen onder de knoet gehouden, de presidentiële hoer wordt er onthoofd, een van de senatorsvrouwen wordt door een hond genomen. In het halfrond zit iemand met een bongo. David Hidalgo van Los Lobos laat een viool sterven in ’Whistle down the wind’, een laatste groet aan een overleden vriend (Tom Jans). In het samen met Keith Richards geschreven en gezongen ‘That feel’ wordt vastgesteld dat, als men eenmaal de blues heeft gehad, er nooit meer aan te ontsnappen valt.

Een geruststellende gedachte, vindt het beschonken orkest op de achtergrond. Zolang het dit soort platen blijft opleveren kan ik het daar roerend mee eens zijn. ’Bone Machine’ werd voor een groot stuk niet eens in een studio opgenomen, maar in een houten barak achter Tom Waits’ nieuwe huis. ’Ik sleepte er van alles naar binnen. Oud ijzer, kapotte spullen die ik in de gracht had gevonden, alles waar op te kloppen valt en waar geluid uit komt...’.


Soms (het ijselijke zelfmoordenaarslied ‘The ocean doesn’t want me today’) lijkt het wel alsof ook de stem een dagenlang verblijf in een smerige gracht achter de rug heeft. ’Bone machine’ botst en klingelt, beweegt zich voort op menselijk schroot en dreigt voortdurend uit mekaar te vallen. De Werner Pensaerts onder u zullen vast een paar keer ts-ts-ts-ts mompelend de wenkbrauwen ophalen. Maar, zoals ik al zo vaak, een beetje gewichtig naar het plafond van het café starend, tegen onbereidwillige meisjes heb gezegd: jazeker, maar lelijk kan soms prachtig zijn.

Tom waits staat hier aangegeven als horend bij de genres Rock en Jazz. Maar in mijn oren is dit alleen Rock en hoort het niet thuis in het genre Jazz. Kan iemand me uit leggen waarom het ook in het genre Jazz thuishoort?

De basis opbouw van de muziek is vooral gebaseerd op Jazz (acoord gebruik en vrije variaties hier op) en gewoon de rauwe geimproviseerde sfeer die de plaat heeft.

Jullie hebben het begrepen!

Inderdaad, daar ken ik het nummer ook van! Tijdnes het kijken van de film dacht ik in het begin: "Hmm, leuk deuntje!" Toen begon er opeens eenstem te zingen en ik dacht: "Wo! er zijn vast meerder zangers met een rauwe stem, maar dit KAN alleen maar Tom Waits zijn!" Mara ik vond dit nummer eerst heel erg on-Waits!

Vond het wel heel cool om zo'n geweldige zanger te horen in zo'n gave film!

Een meesterwerk dat na een paar keer horen echt een van je favorieten wordt, niet alleen van Waits, maar ook over het algemeen. 'Earth Died Screaming' is al gelijk de moodsetter van het album, en er staan briljante nummers op zoals 'Black Wings', 'Who Are You' en 'A Little Rain', plus een bijzonder angstaanjagend nummer genaamd 'The Ocean Doesn't Want Me' (vergelijkbaar met het ook al zo eng mysterieuze 'What's He Building' van "Mule Variations"). Mijn favoriet is 'Dirt In The Ground', die stem en die tekst, zo verschrikkelijk depressief, zo verschrikkelijk goed! 5/5

'Black Wings' is briljant. Beetje met Spaghetti Clint Eastwood in je achterhoofd.

He can turn himself into a stranger.

Parodie op de westernsong maar overstijgt het op alle fronten.

Een van mijn favoriete Waits-platen. Wel grappig dat bijna iedereen Black Wings als uitschieter noemt, vind ik namelijk ook maar dacht dat het een van de minder opvallende tracks van de CD zou zijn. Hij speelt het ook zelden live. Kan er wel mee instemmen dat hij in platenzaken in de categorie rock of jazz wordt gezet want dat zijn toch zijn basiselementen ook al mixt hij verder ook erg veel blues.

Black Wings is voor mij ook de favoriet van dit album. Het album zelf behoort dan weer niet tot mijn lievelings-Waits (ook al heb ik er wel degelijk een hoge beoordeling voor over).
Maar hoe je het ook went of keert, het is een blijft een album dat boeit en je aandacht weet te trekken of je dat nu wilt of niet. Hoe het vervolgens uitwerkt is dan weer een andere zaak. Bij mij (zoals eigenlijk altijd wel bij Tom Waits) meer dan uitstekend.

Een allereerste bericht op MuMe, en dan meteen tot op het bot ontleden! Bone machine dus...
Van Closing time tot het meest recente werk, door het gros was ik gefascineerd: Bone machine daarentegen kostte me de grootste moeite.
Nu niet meer.
Misschien door de zojuist genuttigde prachtige rode Bourgogne (toegegeven: whiskey met een e is hier het best op zijn plaats), maar nee, wat ik wil zeggen is niet bepaald door deze avond, maar door de afgelopen weken waarin Bone machine door mij veel is gedraaid.
Een onthutsend goed werk van Waits, kan er nog geen hierarchische plaats aan geven binnen zijn oeuvre. Overduidelijk ook enkele zwakkere nummers, maar in het algemeen: deep deep down mijn petje af! Maar niet aan te raden als intro op zijn werk.

Check zeker de videoclip van I Don't Wanna Grow Up eens, die is echt prachtig .

...en check daarna de versie op dit album, ook erg leuk

Bone machine is voor mij samen met Frank's wild years en the Heart of Saturday night het neusje van de Tom Waits zalm. Drie albums zo goed, daarvoor moet je echt een groot artiest zijn.

En wat zijn de nummers weer vreemd, mooi en rammelend.

Zelden heeft hij op een album mooiere ballads gezet als Dirt in the ground, Who are you, a little rain en Whistle down the wind. That feel is een zalige dronkemansmeezinger. Black wings heeft een heerlijk creepy uitvoering gekregen. Gospels komen niet beter als Jesus' gonna be here en the Ocean doesn't want me is wellicht zijn beste spoken-word piece.

De rest van de nummers bestaan voornamelijk uit heerlijk rammelende rockers die in kwaliteit niet onder doen voor bovenstaande nummers.

Ergens hierboven staat het advies om deze niet te proberen als je eerste Tom Waits. Ik zou niet weten waarom niet ; Dit album heeft mij fan gemaakt van deze fantastische artiest.

Dirt on the ground is briljant

Ongelofelijk. Weer eens een album gedownload en weer een topper!Wat een vent. Wat een fantastische muziek. Deze zal wel uitgroeien tot een top favoriet bij mij.

Favoriet op dit moment is 'That Feel'.

Wat een album! Ongehoord!

Ja, ongehoord een tegenvaller van deze Tom Waits... Echt zijn minste die ik tot nu toe gehoord heb. Niet eens een voldoende... 2,5*

Wat is deze ook weer mooi, kan me er meteen helemaal in vinden, ben pas bij het tweede nummer, maar dit kan zo bijna niet misgaan.de cijfers die Waits bij mij scoort liegen er sowieso niet om, verwacht dat dit ook weer een 4 met groeipotentie wordt (op basis van deze 2, inmiddels 3 nummers.

Huh?

Het album begint zó lekker met Earth Died Screaming, Opgevolgd door het prachtige trieste Dirt in the Ground, later komt imo één van zijn betere spraakstukken (The Ocean Doesn't Want Me). Black Wings, I Don't Wanna Grow Up, That Feel...

Geen fan? Weinig geluisterd? Dit album is niet schokkend anders dan andere Waits-albums, maar in mijn ogen staan er wel een heel aantal toppers op.

Fantastisch album, sfeervol van begin tot eind. Het plaatje past perfect en voor mij een blijver all the way!

Dit lijkt in het begin loodzwaar en moeilijk door te komen, maar schijn bedriegt, de songs gaan zich in je geheugen nestelen, het is ook allemaal zo verdomd sfeervol, ja, Waits is een hele grote, maar dat weten er zovelen!

****1/2

Als vijftienjarig ukkie nam ik eens 'early years volume II' mee en oh wat was het mooi: blues, jazz, gevoelig... Dus besloot ik me aan een tweede plaatje te wagen. 'Bone machine': dit klopte niet, waar waren de heldere gitaren en dito zang? Dit was dronkenschap, horror bij momenten maar ik vond het schitterend.
Van zijn donkere, experimentele albums is Bone Machine mijn favoriet, en dan heb ik het niet over bepaalde nummers maar over de plaat op zijn geheel (ik heb namelijk de gewoonte nooit naar afzonderlijke nummers te luisteren).
En wat een teksten:
'a man with missing fingers Plays a strange guitar And the German dwarf Dances with the buthcer's son...'

...prachtig allemaal

Wat is Dirt In The Ground toch een magnefiek nummer. Z'n stem is daar zó ontzettend mooi.

Going out west zou ook heel toepasselijk zijn in 1 of andere western zo'n rokerige saloon, meneer waits met een lange jas.

Erg mooi album weer van Waits, waarin de krochten van de samenleving in geluid en tekst magnifiek worden beschreven. Ik blijf vooral houden van die mooie kleine ballads, vooral als de piano en contrabas een fijn duo vormen.

Wat ruist er in het struikgewas. Tommie met zijn potten en pannen die je op de stuipen jaagt. Iedere keer ontdek je meer.