Andy Burrows - Company (2012)

Dit album kabbelt inderdaad te vaak te rustig voort. Gelukkig niet alleen dat: er zitten wel wat tempoversnellingen en variaties in. De meeste liedjes zijn best aardig tot best mooi, maar een enkele springt eruit. Dan denk ik aan Because I Know That I Can, Keep On Moving On & Pet Air, nummers waar ook wat meer pit in zit. Dus hopelijk gooit Andy Burrows op een volgend album er wat meer peper en zout doorheen. Nu is album Company alles bij elkaar toch net te saai.

Ik leerde deze man kennen via het prachtige alternatieve kerstalbum Funny looking angels dat hij samen met Editor Tom Smith maakte. Op die plaat bevielen mij vooral de nummers die door Smith werden gezongen, want Burrows vond ik in het begin maar een matige en saaie zangstem hebben. Na verloop van tijd raakte ik echter steeds meer onder de indruk van zijn stem, en inmiddels ben ik er helemaal verslingerd aan geraakt, zoals dat soms kan gebeuren zonder dat je precies kunt zeggen wát je zo in een bepaalde zanger aanspreekt. Vriendelijk, warm, melancholisch en menselijk zijn een paar trefwoorden die voor mij zijn stem karakteriseren zonder dat ze mijn liefde geheel kunnen verklaren.
        Gelukkig wordt die uiterst subjectieve waardering hier op dit album geschraagd door tien prachtige nummers, allemaal traditionele intieme popliedjes met een klassiek couplet-refrein-structuur. De bezetting is klein met ritmesectie, akoestische gitaar en piano als hoofdmoot, en ter afwisseling incidentele zachte blazers plus een enkele keer een flinke fuzzgitaar om er even een solo uit te persen. Niets nieuws onder de zon dus, maar allemaal zó smaakvol gedaan en met zulke mooie melodielijnen dat ik elke keer weer voor de bijl ga, en dan komt daar nog eens die stèm bovenop... Lieve, mooie, kleine, kwalitatief hoogstaande popmuziek.