Martha and the Muffins - Metro Music (1980)
mijn stem
54 stemmen
1
geplaatst: 3 februari 2013, 22:59 uur
Eerste album van de Canadese (Toronto) new-wave groep Martha & The Muffins.
De hoes laat de topografische kaart van Toronto zien.
Album werd opgenomen in Engeland en geproduceerd door Mike Howlett, een bekende new-wave producer in de jaren 80.
2 Martha's (Johnson en Ladly) verzorgen de vocalen en Ladly ook de keyboards. Vocalen doen me hier en daar een beetje aan Patti Smith denken.
Deze LP staat vol met strakke, puntige en aanstekelijke new-wave liedjes, ruim gelardeerd met toetsenwerk en altijd ook een saxofoontje er tussendoor.
Echo Beach kent toch hopelijk iedereen en is een klassiekertje geworden. Hoort in iedere jukebox thuis. Heb het clipje maar bijgevoegd.
Een ander prachtig nummer is het door een mooi toetsenmotiefje gedragen enigszins weemoedige Saigon.
Ook Monotone, Paint By Number Heart, Indecision en Cheesies And Gum zijn van die aardige typische vroeg jaren-80 new wave liedjes.
Hoogtepunt is echter het langzame en onheilspellende Sinking Land, waar je haren zowat overeind van gaan staan.
Martha & The Muffins bestaan overigens nog steeds.
Op vinyl en puntgaaf.
De hoes laat de topografische kaart van Toronto zien.
Album werd opgenomen in Engeland en geproduceerd door Mike Howlett, een bekende new-wave producer in de jaren 80.
2 Martha's (Johnson en Ladly) verzorgen de vocalen en Ladly ook de keyboards. Vocalen doen me hier en daar een beetje aan Patti Smith denken.
Deze LP staat vol met strakke, puntige en aanstekelijke new-wave liedjes, ruim gelardeerd met toetsenwerk en altijd ook een saxofoontje er tussendoor.
Echo Beach kent toch hopelijk iedereen en is een klassiekertje geworden. Hoort in iedere jukebox thuis. Heb het clipje maar bijgevoegd.
Een ander prachtig nummer is het door een mooi toetsenmotiefje gedragen enigszins weemoedige Saigon.
Ook Monotone, Paint By Number Heart, Indecision en Cheesies And Gum zijn van die aardige typische vroeg jaren-80 new wave liedjes.
Hoogtepunt is echter het langzame en onheilspellende Sinking Land, waar je haren zowat overeind van gaan staan.
Martha & The Muffins bestaan overigens nog steeds.
Op vinyl en puntgaaf.
2
geplaatst: 7 maart 2025, 20:11 uur
De vijf Canadezen van Martha and The Muffins zien eruit zoals mijn klasgenoten én ikzelf in dat jaar: keurige kapsels en kleertjes. Tegelijkertijd klinkt op hun in The Manor nabij het Engelse Oxford opgenomen debuut vooral vlotte new wave met dansende baslijntjes, soms felle gitaarpartijen (Paint By Number Heart), saxspel op de wijze van Roxy Music (getuige Indecision en Cheesies and Gum) én de zang van maar liefst twéé Martha's: Martha Ladly en Martha Johnson. Door de elektrische piano en de vocalen moet ik soms aan Curved Air denken, de artrockgroep van begin jaren '70.
Metro Music had enkele draaibeurten nodig voordat de muziek landde. Het is vooral uptempo, waardoor de nummers in eerste instantie te eenvormig leken en weinig kwam bovendrijven. Het album bevat eigenlijk maar één langzamer nummer, te weten halverwege kant 2 met Sinking Land.
Dat beeld veranderde tijdens een autorit, zoals ik wel vaker beleef. Diverse fraaie details bleken zich te hebben verstopt. Daarbij dus véél energie en nog dansbaar ook.
De teksten zijn leuk, zoals die van de hit Echo Beach, over een saaie kantoorbaan en het verlangen om de zonsondergang aan het strand te zien. Het liedje haalde in mei 1980 de NOS/NCRV-tipparade, maar had meer verdiend: in het VK in maart #10 en voor Metro Music diezelfde maand #34.
Anno 2025 blijkt Metro Music een persoonlijk groeiplaatje, dat ik maar eens op vinyl moet tegenkomen. Al in september datzelfde jaar brachten Martha and The Muffins hun tweede album uit, dat evenwel niet het succes van het debuut haalde. De opvolgers daarvan slaagden er net zo min in dat succes te benaderen.
Mijn reis door de new wave van mei 1980 kwam van Blondie en non-albumsingle Call Me; vervolg bij de derde van Squeeze.
Metro Music had enkele draaibeurten nodig voordat de muziek landde. Het is vooral uptempo, waardoor de nummers in eerste instantie te eenvormig leken en weinig kwam bovendrijven. Het album bevat eigenlijk maar één langzamer nummer, te weten halverwege kant 2 met Sinking Land.
Dat beeld veranderde tijdens een autorit, zoals ik wel vaker beleef. Diverse fraaie details bleken zich te hebben verstopt. Daarbij dus véél energie en nog dansbaar ook.
De teksten zijn leuk, zoals die van de hit Echo Beach, over een saaie kantoorbaan en het verlangen om de zonsondergang aan het strand te zien. Het liedje haalde in mei 1980 de NOS/NCRV-tipparade, maar had meer verdiend: in het VK in maart #10 en voor Metro Music diezelfde maand #34.
Anno 2025 blijkt Metro Music een persoonlijk groeiplaatje, dat ik maar eens op vinyl moet tegenkomen. Al in september datzelfde jaar brachten Martha and The Muffins hun tweede album uit, dat evenwel niet het succes van het debuut haalde. De opvolgers daarvan slaagden er net zo min in dat succes te benaderen.
Mijn reis door de new wave van mei 1980 kwam van Blondie en non-albumsingle Call Me; vervolg bij de derde van Squeeze.
* denotes required fields.
* denotes required fields.