Starsailor - Love Is Here (2001)

Er zijn zo van die dingen, zonder al te pathetisch te willen klinken, op deze aardbol die een ieder gezien *moet* hebben. Die je van je leven niet meer zult vergeten. Die je intens gelukkig kunnen maken. Die je nodig hebt om op terug te kunnen kijken op minder blije dagen.

Een van die plaatsen, of eigenlijk is het een hele route, ligt tussen Los Angeles en Las Vegas. Precies 1 weg gaat door het schier ondoordringbare gebied, het leidt je honderden, zelfs duizenden meters de hoogte in en knalt je vervolgens weer net zo hard omlaag. Je komt vlak langs death valley, het heetste plekje van de VS. Prachtige rotspartijen links en rechts, een adembenemend uitzicht, 5 uur lang heb ik geen adem kunnen halen door de brok in mijn keel.

Stel je dan voor dat je geliefde tegen je aan in slaap is gevallen in een oude Greyhound bus, de zon juist onder gaat en heel de aarde rood lijkt te gloeien. Zet vervolgens op je discman Way To Fall op, en je hebt prijs. Zo hard heb ik sinds die dag, nu zo'n 2 jaar geleden, niet meer gehuild. En misschien die 23 jaar daarvoor ook wel niet.

Oh, I've got something in my throat
I need to be alone
While I suffer

Zo'n top 3 aller tijden dag zeg maar, en m'n toekomstige kinderen moeten wel verdraaide schattig worden om met hun geboortedag deze er nog uit te krijgen. Ik krijg het gewoon weer te kwaad. Zo mooi, zo perfect, zo intens. Ja, op momenten dat je twijfelt, weet Way to Fall je weer haarfijn op alle schoonheid in deze wereld te wijzen. Zonder al te pathetisch te willen klinken, natuurlijk.

Verder? Prachtige stem. Prachtige songs. Prachtige plaat. 4,5*.

Heb het album al van kort na het uitkomen. Waar kwam ik het tegen?
Een of andere Indie site, uit de tijd van het inbelmodem dus internetten was een korte klap actie.

Luister het nu heerlijk languit op de bank en omdat mijn echtgenote aan het beeldbellen is voor haar werk met de koptelefoon op.
Over een Rupert Neve RNHP, Marantz CD 6007 en de Amirons aaneendraadje van Beyerdynamic.
Dit terzijde maar toch ook weer niet, het veraangenaamt het luisteren maximaal.

Die stem van James.. kan ik me van alles bij voorstellen dat die niet altijd even gemakkelijk in het gehoor ligt.
Bijv. bij Alcoholic. Dat vind ik dan ook een minder nummer icm James’ stem. En zet je daar dan Way to fall tegenover dan is dat net wat aangenamer en zachter qua stem.

Of neem Lullaby.
Wat een heerlijk samenvallen van arrangement én stem. Supertrampish bij vlagen. Het orgel. Die basloop. Het gitaarwerk. Dit steekt echt heel goed in elkaar.
En hulde voor drummer Ben: de hi-hat is bij hem echt in beeld en gebruik.
Sowieso zijn er soms leuke arrangement vondsten en invallen zoals de piano en het orgeltje op Talk her down.

En de uitsmijter is natuurlijk helemaal top:Coming down. Heer lijk....

Nee, al met al een nog altijd lekker en destijds sterk debuutalbum.

Ik werd weer mooi getriggerd doordat er recensie werd geplaatst. Ook ik heb het album van direct na het uitkomen. Een zeer mooi en erg warm album, min of meer aangeschaft op basis van het zeer sterke Alcoholic.

Destijds neergezet als goede tegenhanger van Coldplay, dat heeft de band niet helemaal kunnen waarmaken. Dat hindert niet, hun debuut is nu eenmaal zeer goed. Wat ik wel telkens merk dat mijn aandacht bij de eerste vier - vijf nummers zeer goed wordt vastgehouden, dan gestaag lijkt te verslappen om bij Love is here vol terug te keren. Zanger James Walsh heeft een bijzondere manier van zingen, in het middengedeelte van het album heeft het net iets te veel van 'oo wee mij, ik ben zo zielig'-gehalte. Gelukkig staat daar krachtige zang bij andere nummers tegenover.

Een prettige openener, gevolgd door een vlot klinkend Poor Misguided Fool. Alcoholic was destijds de singel. Een steengoed nummer: rustig begin, sterke versnelling, krachtige tekst en de nodige drama. Een nummer dat binnenkomt. She Just Wept vind ik een mooi nummer, doch door de manier van zingen klinkt het licht zielig. Dat effect trekt door naar het daaropvolgend nummer Talk her Down, waardoor bij mij het effect ontstaat van 'ja, nou weet ik het wel'. Gelukkig komen dan de drie goede sluitnummers van het album. Good Souls wordt mooi semi-swingend ingezet, welk gevoel tijdens het gehele nummer wordt behouden.

Een prachtig warm plaatje voor de herfstdagen.

The Veils maar dan een niveautje minder. Duurt ook wat te lang naar mijn mening maar slecht wordt t nergens.