Balthazar - Rats (2012)

Misschien wel het beste debuut van de afgelopen jaren: 'Applause' van Balthazar. Met fantastische concerten trad de Vlaamse band dit jaar weer steeds vaker naar buiten. Ondertussen sleutelde het perfectionistische vijftal rondom Maarten Devoldere en Jinte Deprez vrolijk verder aan hun tweede album. Die plaat ziet vrijdag eindelijk het licht en heet 'Rats'.

Toch gooien onze zuiderburen na het succesdebuut het roer enigszins om. Op 'Rats' klinkt de band vooral een stuk ingetogener. Zo verklaart de band zelf ook: "We're less restless than before. Our souls have calmed down". Het levert tien prachtige luisterliedjes op. Verwacht veel verslavende melodieën en sfeervol uitgemeten arrangementen. De fraaie single en album-opener is hier een fantastisch voorbeeld van. Het is een rustig en mooi met blazers aangekleed popliedje mét kenmerkende harmonische samenzang. Die samenzang zorgt, in combinatie met de kurkdroge bas en de kale sfeer, voor een herkenbaar bandgeluid. Balthazar klinkt op Rats als Balthazar. Verder klinkt Balthazar hier soms opvallend mysterieus ('The Man Who Owns The Place', 'Any Suggestion') maar kan de band ondertussen ook behoorlijk swingen ('Do Not Claim Them Anymore' en het geweldige 'Listen Up'). Het hoogtepunt van het album heet 'Sinking Ship'. Balthazar laat hierin een perfect popliedje horen. Die instrumentatie! Prachtig.

Daarnaast is de productie kraakhelder te noemen. Je zou als het ware een speld kunnen horen vallen. Klein minpuntje aan 'Rats': halverwege wordt de sfeer met 'Lion's Mouth (Daniel)' even wat soberder. Hier staan naar mijn mening net wat te veel nummers in mineur achter elkaar, en zakt de plaat even in. Het neemt niet weg dat 'Rats' een bijzonder fijne luisterplaat is geworden. Jawel, de gedroomde opvolger van het debuut. Petje af.

van: http://daanmuziek.blogspot....

Lastig als je zo'n sterk debuutalbum hebt gemaakt en dan moet je met een vervolg komen. Ik was heel benieuwd en werd zeer aangenaam verrast met opener Oldest of Sisters, wat zo op het laatste Arctic Monkeys album had kunnen staan. Die invloed hoor je op meer nummers op dit album, net als dat van de aanverwante Last Shadow Puppets, waarin ook Miles Kane een belangrijke rol speelt.

Toch is dit een eigen plaat geworden, met bovenal een hele fraaie warme sound. Dit hoor je goed terug op het oh zo mooie Sinking Ship. De tempoversnelling zit er weer in op 'Later', een andere nummer waarop de zanger klinkt als Alex Turner. Ik kan het niet bepaald erg vinden, zie mijn top 10. 'Later' is poprock van het hoogste niveau, gemaakt in België.

De blazers van de opener komen uitgebreider terug op Joker's Son, alleen is dit een meer uitgesponnen, gedragen nummer. Maar wel met een luchtige toon: mooi gedaan. Die luchtigheid verdwijnt op The Man Who Owns The Place, wat aangedikt met fraaie strijkers een stuk pompeuzer klinkt. Side A van de plaat is wel zeer geslaagd.

Lion's Mouth (Daniel) neemt vervolgens melancholische vormen aan. Daar kan je vaak veel moois mee, maar de aangedikte slome inslag van het lied vind ik net te. Gelukkig volgt het contrast gelijk: de openingsgitaar van het meer catchy liedje Do Not Claim Them Anymore. Ook dit is een enigzins gedragen nummer, maar met meer variatie en sterker melodieën. Kortom, alweer een topnummer.
Weer een catchy gitaartje op Listen Up. Toch is dit best een triest liedje, wat tegelijkertijd mooi is. De B-kant van dit album is een stuk zwaarder, blijkt als Any Suggestions start. Dit is geen hapklare brok. Dat hoeft ook niet, maar de sloomheid lijkt wat overdreven. Tot het pianootje volgt, net als de strijkers. Dan neemt het nummer een verrassende maar ook weer mooie wending.
Sides tot slot is werkelijk een prachtige afsluiter, met schitterende duo zang.

Rats is een heel knap vervolgalbum voor het Belgische Balthazar. Het hoort bij mijn favoriete albums van dit jaar.

Ik heb Balthazar altijd links laten liggen. Het was één van de vele Belgische bandjes die we vooral vanuit chauvinistisch oogpunt goed moesten vinden, een overroepen hype. En eerlijk: this is a flirt is gewoon een slecht nummer, dat vind ik nog altijd.

Maar het kan verkeren, en het besef komt soms tergend traag. In mijn geval zelfs onopgemerkt. Oldest of Sisters vond ik stiekem goed, Do Not Claim Them Anymore bevestigde en Sinking Ship is gewoon hét nummer van de zomer van 2013.

Nee, Balthazar schiet recht in de roos met dit album, en ik ga toch maar eens hun eerdere albums (her)beluisteren, zonder vooroordelen deze keer.

Jaren terug was ik verkocht door Absynthe Minded, de creatieve opvolger misschien wel van dEUS. Maar snel vond ik toch dat het live qua verdere originaliteit niet zo sterk was. En toen kwam Balthazar. Met Applause kwamen ze via de achterdeur de muzikale wereld binnen. En het album Rats toont aan dat ze snel gegroeid zijn en zich hebben genesteld als sterke band. Ook live blijven ze overtuigen op diverse festivals. Hun hits werden wel gedraaid, maar dat kwam vooral door de kwaliteit. Sommige groepen worden gewoon meer gehypet en hoor je hun muziek bijgevolg gewoon wat meer. Balthazar is een groep met nog meer potentie.

Het heeft misschien niet de wissende creativiteit van dEUS of Absynthe Minded, maar is over de hele lijn dan weer heel goed. En kan steeds z'n klankkleur bewaren en goeie nummers neerzetten. Bij veel groepen moet je als luisteraar zelf nog het kaf van het koren scheiden. Balthazar gebruikt geen trukjes en is een band die zelf alles in handen heeft. Dit is een blijvertje waar we nog veel van gaan horen.