Black Country Communion - Afterglow (2012)

Confessor klinkt alweer prima.

'II' was een van mijn favoriete platen van vorig jaar. Ook zag ik de band op Bospop: wát een perfomance, zelden zo'n goede show gezien! En dan het ongelooflijke werktempo dat deze heren hanteren. Ruim twee jaar geleden had nog niemand van deze groep gehoord, en hier is plaat nummer drie al weer. Helaas is Afterglow een haarfijn voorbeeld van kwantiteit boven kwaliteit. Dat deze plaat vrijwel geen enkele boeiende song bevat is een grote teleurstelling. This Is Your Time vind ik persoonlijk nog heel aardig,maar los daarvan komt Afterglow bij lange na niet in de buurt van zijn voorganger, en zelfs niet van het debuut. Sterker nog, het blijft over de gehele plaat geforceerd zoeken naar intrigerende songs en passages. Ik wachtte tot het kwartje zou vallen. Twee keer luisteren, drie keer, vier, vijf, zes: helemaal niets. Het is een zuur gevoel, het gevoel dat ik ben opgelicht, want deze groep fantastische muzikanten heeft zoveel kwaliteit en talent heeft te bieden. Het komt er hier gewoon niet uit. Afterglow is daarmee voor mij de deceptie van het jaar.

Na een eerste luisterbeurt moet ik gewoon concluderen dat "Afterglow" in de lijn ligt van de eerste twee platen van Black Country Communion. Geen grote verrassingen dus, maar dat had ik ook niet verwacht. Ik denk dat dit juist een groeiplaat gaat worden. Die ervaring had ik ook bij de eerste twee Black Country Communion platen; na elke luisterbeurt werden ze beter en beter.

Hmmm, een eerste luisterbeurt en ik vind hem heel aardig, heel aardig.... Vooral erg sfeervol.
Ik denk net als jij Ronald5150 dat het een groeiertje is. Ik geef nog geen oordeel, dat komt later als ik het album vaker gehoord heb.
Jammer dat er waarschijnlijk niet getourd gaat worden n.a.v. dit album en dat het ook wellicht de laatste is van BCC... Erg zonde.

Joe Bonamassa heeft het vooral erg druk met zijn eigen succesvolle loopbaan en die schijnt ook een beetje voor de onzekerheid te zorgen.
Kan best zijn dat er voor hem een andere gitarist komt.

Ja, die mogelijkheid is er ook, maar Bonamassa heeft toch wel een redelijk uniek geluid....

Na 1 luisterbeurt vind ik dit het minste album van BCC, maar lang niet slecht. Ik hoor een ontzettend strakke band, maar ik hoor dit keer niet echt de topsongs. Hier en daar een toffe riff, vette solo, mooie zweverige stukken, maar als geheel is het toch niet echt een toppertje. maar goed, misschien wordt ie nog beter.

toch wel erg goed! Die outro van Common Man is echt kwijlen!

Ik vind het overdreven om dit de deceptie van dit jaar te noemen zoals Bastiaan doet ( te hoge verwachtingen gehad misschien) en ga meer mee met de mening van richiedoom. Een band die strak speelt en misschien geen echte top songs dit keer laat horen maar ons wel een album van constante kwaliteit voorschotelt. Crawl, Confessor en Big Train vind ik toch wel heel lekkere nummers!

En 2 sterren dus.

Maar waarom je het album dan in Aardschok 70/100 geeft is wel een beetje vreemd...

Eerlijk gezegd ben ik het album daarna nog minder gaan waarderen. Toegegeven, tussen 2 sterren en 70/100 zit wel erg veel verschil. De score in Aardschok is ook voor bijvoorbeeld de lekkere sound en de geboden spelkwaliteit. En bovendien speelt BCC met dit ronduit matig materiaal alsnog veel andere bands naar huis. Daar komt bij dat de 2 sterren ook vooral een (toegegeven: subjectievere) waardering zijn waarin verwachtingen en de teleurstelling meespelen. Ik snap dat de twee totaal verschillende scores vreemd overkomen, maar de 2 sterren hier blijven voorlopig staan.

En die 70/100 in Aardschok ook wel, lijkt me.

Je uitleg verduidelijkt een en ander maar verklaart niet het verschil tussen een goede voldoende en een dikke onvoldoende. Maar goed, om te weten wat ik er zelf van vind zal ik toch zelf moeten luisteren. Daar heb ik hoe dan ook wel zin in na de twee vorige albums.

Mijn mening na een 5 tal luisterbeurten. Al met al is het toch wel weer een geweldige cd geworden. Nummers als Big Train en Cry freedom zijn al erg gaaf, maar de band heeft uiteindelijk tot de laatste vier nummers gewacht als het om de echte pareltjes gaat. Tjonge wat wordt hier toch schitterend gemusiceerd! The Circle met die heerlijke bas en gitaar, Common Man met dat prachtige einde. The Giver is ook al zo'n pareltje waarin het gevoelige gitaarwerk van Bonamassa fraai contrastreerd met de bas van Hughes. Tot slot is Crawl een mooie uitsmijter met fraaie gitaar en keyboardsolo's.
Het mag wel eens gezegd worden dat Derek Sherinian een geweldige keyboardspeler is. Ik heb hem enkele weken gelden gezien in de Boederie in Zoetermeer met Portnoy, Sheehan en Macalpine en wat hij daar toch neerzet (vooral tijdens de numers van Planet X die daar werden gespeeld) is toch wel van eenzame klasse. Ik geef deze cd 4 sterren, maar dat zou zo maar nog iets meer kunnen worden.

Waar ik bij de vorige twee platen van Black Country Communion moeilijk een keuze kon maken welke ik beter vind, heb ik dat bij "Afterglow" niet. Deze, alweer derde, plaat van Black Country Communion is in mijn ogen hun beste tot nu toe. Op "Afterglow" vallen alle puzzelstukjes op hun plaats en combineert het mijn inziens het beste van debuutplaat "Black Country Communion" en opvolger "2". Waar Glenn Hughes een dikke vinger in de pap heeft als het om het componeren gaat, geeft hij Joe Bonamassa, Derek Sherinian en Jason Bonham ook voldoende ruimte om input te leveren op de liedjes. Het gevoel van een echte bandplaat komt dan ook direct bij me op. Zo hoor ik op "This Is Your Time" en "Midnight Sun" geweldige refreinen die ervoor zorgen dat je deze songs niet meer los kunt laten. Op "Cry Freedom" delen Hughes en Bonamassa de lead vocalen en dat mogen ze wat mij betreft vaker doen. Hun stemmen passen goed bij elkaar en het geeft de muziek nog meer diepgang. Natuurlijk is het gitaarwerk van Joe Bonamassa weer om van te smullen. Met het grootste gemak strooit hij met onweerstaanbare en originele riffs en speelt hij mooie en intense solo's die vooral donker en warm klinken. De laatste vier tracks zijn van ongekende klasse, waar met name "Common Man" er instrumentaal bovenuit steekt. Alle vier de heren laten horen wat ze in huis hebben. Aan het einde van het afsluitende nummer "Crawl" vechten Bonamassa en Sherinian nog een duel uit tussen gitaar en toetsen. Een betere afsluiting kan ik me niet wensen, want "Afterglow" is het voorlopige hoogtepunt van Black Country Communion.

Mooie review RonaldVH
Ik doe er een halve punt bij, geweldig album.

Erg mediocer album van een band waar ik op zich erg veel van verwacht en waarvan ik de muziek wel weet te appreciëren. Het kabbelt allemaal wat op hetzelfde tempo voort en weet nergens echt de aandacht te grijpen. De drive die in de vorige twee albums vlot terug te vinden was in de nummers blijkt hier de grote afwezige. Dat valt allicht wel te verklaren door de grotere invloed van het bluesgenre in deze nummers. Af en toe zijn er wel aardige gitaarstukjes te bespeuren van de uiterste beslagen Joe Bonamassa (zoals in The Circle), maar helaas blijft het geheel onder de verwachting en stelt het me dus wat teleur.

3*

P.S. Benieuwd wat er in de toekomst nog van komt. Beide heren lagen toch wat overhoop met elkaar meen ik opgevangen te hebben...

Wat betekent "de uiterste beslagen Joe Bonamassa"?

Dat hij een zeer competent muzikant is. Misschien is dat dialectisch taalgebruik... Ben er niet zeker van. Indien ja, mijn excuses voor de onduidelijkheid.

Uiteraard alle respect voor je mening, maar hoe vaak heb je de plaat beluisterd? Ik kan me herinneren dat ik na een eerste luisterbeurt van "Afterglow" ook enigszins teleurgesteld was. Maar bij elke luisterbeurt wordt hij mijn inziens beter en beter. Dus mocht je "Afterglow" nog niet zo vaak gehoord hebben, geef hem nog een kans.

Nee joh, geen probleem, ik kende alleen de uitdrukking niet waardoor ik niet snapte wat je bedoelde.

Nu ik het weet kan ik je melden dat ik het zeker met je eens ben!

Ondertussen toch een drietal maal volledig beluisterd en mijn idee blijft jammer genoeg onveranderd. Het pakt me gewoon niet... Gelukkig doet hun vorige werk - en zeker het livealbum ! - dat wel.

Jammer, maar helaas. Gelukkig haal je wel voldoening uit de andere realeases van BCC.

Ik heb wel meer dan drie keer moeten luisteren om het kwartje volledig te laten vallen

Ik vond dit vanaf de eerste luisterbeurt een lekkere lap onvervalste bluesy hardrock. Zo lust ik ze wel. Dat er inmiddels een einde aan Black Country Communion is gekomen vind ik niet erg. Beter een kort bestaan met drie stevige knallers dan er verder op blijven voortborduren als zowat de helft van de band (Joe Bonamassa) niet meer meedoet.

Erg lekkere rockplaat met dikke riffs en swingend gitaarwerk, en natuurlijk de ongeevenaarde zang van de heer Hughes.

Je krijgt wel het hele album wat je van hem kan verwachten, namelijk een heel album zijn big ball gekrijs en gebrul showcasend op zijn zoveelste tour de force.

Maar ik hou er wel van dus waarom niet.

Af en toe begint ie wel rustig maar dan weet je dat het toch zo weer losbarst.

Da's Glenn.

De heren doen het nog maar een keertje dunnetjes over. Wat een talent bij elkaar gebald in deze band. En wat jammer dat ze zijn gestopt.

Ze zijn er weer hoor, nieuw album is in de maak.

Ongelooflijk dat ik deze zolang links heb laten liggen! Wat een goede plaat, sowieso t/m Afterglow is van topklasse!

Glenn Hughes en Bonamassa laten zich echt van hun beste kant zien. In Cry Freedom komt het allemaal mooi samen, grote klasse. Ook ramt die Bonham er lekker op los en laat Sherinian nogmaals goed horen wat hij in huis heeft. Ik denk dat deze zelfs '2' overtreft!

Laat dat nieuwe live album maar komen en doe a.u.b. Wacken of Graspop aan!

Wat een heerlijke rockplaat is Afterglow! Fantastische productie, geweldige muzikanten en lekkere bluesy hardrocknummers, met als hoogtepunt het heerlijke The Circle. Ik was bij de laatste twee albums van Joe Bonamassa een beetje afgehaakt, maar nu ik dit album en zijn gitaargeluid weer hoor, krijg ik gelijk zin om wat platen van hem uit de kast te halen.

Goeie plaat, met ergens verstopt een (eigenlijk twee) knipoogje(s) naar het Deep Purple van Tommy Bolin. Maar mensen... het titelnummer is wel HEEL ERG Led Zeppelin!