Scott Walker - Bish Bosch (2012)

Hij is in de jaren '70 en begin jaren '90 goed depressief geweest, mede door het floppen van de albums in de '70s. Wellicht dat daar een donkere draai uit is ontstaan.

Hij begint al op Lines ( de 2e Brothers 70s ruïne LP ) met behoorlijk weirde songs zoals The Electrician. Zijn 2 solo platen daarvoor waren behoorlijk MOR, dus daar werd ik ook al niet echt vrolijk van

Daar begon inderdaad de gekte famously een beetje door te komen.

The Electrician vind ik trouwens wel een prachtig nummer ook. Zoals die strijkers dan ineens invallen. Machtig.

Mijn meest geluisterde nummer van 2018 zo ondervind ik nu was Dimple van deze machtige plaat.

Dat verbaast me dan weer niet, inderdaad aardig grijs gedraaid. Dat stuk van 'Jutland hvining', het bleef maar lekker landen op de leipste wijze. Zag mezelf al helemaal nachtelijk diep over straat gaan in Scandinavië.

Apart om van mezelf terug te lezen hoe deze albums echt hun tijd nodig hadden, zeg maar gerust jaren om echt goed in te dalen. Schaam me dan ook diep dat ik bij die uitzinnig buitenaardse space groove van Epizootics! zo op het eerste gehoor niet echt heel enthousiast was.

Een lied dat inmiddels zo'n beetje dagelijks onder mijn kussen ligt voor het absolute geval dat.

Inmiddels beschouw ik Tilt tot en met deze dan ook als een monumentaal machtige trilogie met de laatste Walker Brothers uitspattingen en Climate of Hunter als smaakvolle inleiding en Soused als lekker toetje op het voornaamste artistieke statement dat deze hogepriester van het gitzwarte met een hoopvol randje het aardse uiteindelijk heeft nagelaten.

Krijgt het toch nog van mij wat je verdient.

Vraag me wel af of er meer mensen zijn met een nummer uit een van deze laatste Walker uitingen aantoonbaar als hun meest beluisterde in een jaar.

Misschien ben ik dan toch niet helemaal normaal.

Geef het wat tijd en je hebt gewoon een lekker luisterplaatje.

Epizootics! voor deze wat The Escape is voor The Drift.

Manhattan op Tilt.

Meesterlijke centerpiece.

Uitermate serious muziek.

Makkelijk een van de mooiste songs allertijden.

Nogmaals, ik schaam mij diep dat ik niet gelijk enthousiast was.

Geen idee waar ik naar op zoek was in die dagen.

Een invulling voor de magere jaren.

Zeldzaam en interessant interview t.t.v. de release van dit album:

Cracking Up: Scott Walker Interviewed.

Is dit album opgenomen in de biesbosch? Nooit geweten

Tekst van het afsluitende lied gewijd aan inmiddels overleden dictator Nicolae Ceaușescu zoals deze trilogie wel meer van dat soort volk behandelt luistert en leest als een soort persoonlijkheidstest met een aantal vrij gangbare vragen die je in een dergelijke setting zou kunnen verwachten.

Het is vooral de laatste vraag die ons op scherp tracht te zetten.

Let hier dan ook wel even op als je dan toch bezig bent de plaat te beluisteren.

Het loont erg de moeite voor hen die hier enige affiniteit mee hebben om zich eens te verdiepen in de tekstuele inhoud van deze trilogie en waar het wellicht naartoe zou willen.

In mijn beleving ligt het er hier en daar vrij dik bovenop zelfs.

Zonde naar mijn idee om het allemaal maar klakkeloos voor waar aan te nemen zonder enig benul waar het nou eigenlijk allemaal op zou slaan.

Het gaat wel degelijk ergens over.

Mocht je de code op een gegeven moment gekraakt hebben dan is dat natuurlijk nooit iets dat we volmondig uitspreken maar lekker binnenskamers houden.

Dat wel.

Sterker nog: ik wist het ook niet!

De Biesbosch is een freak bos.

Veel rauwe bomen die grauw komen als ze plots leip kunnen gaan doen daar verkijk je je nog op.

Wat zijn bomen eigenlijk.

Wie begrijpt het.

Ik denk dat SDSS1416+13B (Zercon, a Flagpole Sitter) over suïcide gaat onder andere.

Dan met name het deel waar Scott met vervormde stem zich hardop afvraagt wat voor iemand zoiets zijn eigen moeder aandoet.

DOOD in al haar vormen natuurlijk een rijkelijk behandeld thema op deze laatste platen van de Walker.

Niets veegt een kamer immers leeg als de verwijdering van een brein.

Letterlijke tekst ergens op dit album.

Wanneer we moord per definitie zien als het wegnemen van een kind want veel anders dan dat is het uiteindelijk eigenlijk niet.

Je moet iemand hebben dus je gaat deze persoon doden.

Kogel door de kerk de knoop is doorgehakt.

Zoals zich dat met enige regelmaat binnen de werkelijkheid voltrekt.

Uiteraard.

Puur gericht tegen deze persoon maar die is er dan niet meer om het mee te maken volgens het gangbare geloof van menig moordenaar.

Dus uiteindelijk wanneer we binnen aardse termen blijven treft het toch vooral de achterblijvers.

Want die zitten er immers mee daar waar het beoogde slachtoffer de gehate de dode deze aardbodem inmiddels heeft verlaten

Sneu voor alle gerelateerden uiteraard maar het meest schrijnend van alles zou je wellicht toch de gebroken vrouwspersoon op de uitvaart kunnen noemen.

Dus ja wie doet zoiets nou bij z’n eigen moeder.

Vraag ik me ook wel eens af inderdaad.

Oh nee, pls don’t off me.

Een van de meest ridicule zinnetjes ooit uitgesproken naar mijn mening.

Dat je moet vragen van wil je dat aub niet doen.

En die man die staat daar dan met zijn dikke gun.

Corps de blah.

Het omkeren van de situatie misschien.

Wanneer je bumpt into de leghorn tastend in het duister.

OMG, excuseert u mij.

Letterlijke tekst ergens op dit album.

Die high-end turbo racekak met de chemical sizzle is onze darling one.

Vaak geïmiteerd nooit geëvenaard.

Zeer geliefd en uitvoerig in gebruik gesteld met het oog op specifieke doeleinden gericht.

Komt tevens duidelijk naar voren op dit album.

Je kunt het zelfs al een beetje spotten in de cover art misschien.

Epizootics!

In vloeibare vorm ook wel liefkozend de diesel drink genoemd.

Campari of pina colada met een slokje diesel erin.

Vervolgens lekker los als de HSL op ramkoers aanrijding met een persoon doorgang dagen dagjes draaien vierentwintig zeven rond de klok in beweging.

Hele week wel zo’n beetje.

Dat is waar het nummer volgens mij onder andere over gaat.

Zegt ie dat ja.

De journey in de furnace.

Dat het als iets uit Dante’s Inferno was.

Of een schilderij van Hieronymus Bosch.

Het drieluik van de heilige Antonius.

Lijkt me wel wat overtrokken misschien.

Maar dat deze albumtitel gedeeltelijk verwijst naar deze van oorsprong Nederlandse kunstschilder ben ik wel vrij zeker van.

SDSS1416+13B.

Had zelf 3-MMC voor een keertje laten brengen door de koetsier met paard en wagen.

Maar vond het toch een slap aftreksel ervan.

Voor mij geen 3-MMC meer.

In ieder geval.

Flagpole sitter.

Doet me dan weer denken aan de dame die het geslacht van haar geliefde vriend van de koosnaam Sir Milton Bachbrath had voorzien.

Hij schijnt nogal een indrukwekkend formaat in huis te hebben daarzo.

Ik heb dat zelf niet echt nee.

Maar ook daar ga ik gewoon trots op uiteindelijk.

Met name ook omdat ik in werkelijk helemaal niets wens te zijn zoals hij.

Verder gaat het wel met je?

Dat is toch vooral altijd een kwestie geweest van wie je het vraagt en met welke intentie.

Dat ja.

Zegt ie.

Maat mondje.

Geniet hoe dan ook altijd van de journey.