menu

Scott Walker - Bish Bosch (2012)

mijn stem
3,53 (60)
60 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock / Avant-Garde
Label: 4AD

  1. ‘See You Don’t Bump His Head’ (4:06)
  2. Corps de Blah (10:11)
  3. Phrasing (4:46)
  4. SDSS1416+13B (Zercon, a Flagpole Sitter) (21:42)
  5. Epizootics! (9:41)
  6. Dimple (6:47)
  7. Tar (5:39)
  8. Pilgrim (2:27)
  9. The Day the “Conducator” Died (7:45)
totale tijdsduur: 1:13:04
zoeken in:
avatar van Don Cappuccino
4,5
Dat was al heel snel bestreden, binnen no time werden alle links verwijderd.

avatar van aERodynamIC
3,0
Hoe kom je daar nu weer bij? Waar ik ze altijd vandaan haal is ie nu nog steeds beschikbaar (twee links notabene).

avatar van Don Cappuccino
4,5
Ik heb heel veel links gevonden maar die waren allemaal op non-actief gezet. Dan heb je echt geluk gehad.

avatar van aERodynamIC
3,0
Geluk? Als ie er al meer dan een week staat? Dat valt dan toch wel mee dacht ik zo

Deranged
Op een bepaald punt is het net of je het over je dieler heb.

avatar van aERodynamIC
3,0
Spannend he..... de volgende dieler heet gewoon Amazon hoor (minder spannend misschien).

Deranged
Ga zelf tegen die tijd maar even bij de Velvet Breda kijken.

Hebben die ook weer eens een cd'tje verkocht.

Als ze 'm hebben dan.

avatar van Don Cappuccino
4,5
74 minuten later ben ik overdonderd. Dit album is toch een stuk kleurrijker dan The Drift maar zeker niet toegankelijker. Er is best wel wat ruimte voor de gitaar, zo komen er paar riffs langs die ook door een doom metal-band gespeeld kunnen worden. Die duistere riffs en de aparte stem van Walker zorgen voor een hele mooie combinatie.

De onconventionele instrumenten komen ook weer tevoorschijn. Zo worden er machetes gebruikt en maakt Scott Walker scheetgeluiden op Corps De Blah. Dit hou ik voor de mensen die dit nog moeten beluisteren even geheim, het is namelijk een enorm WTF-moment.

Dit album heeft ook veel raakvlakken met industrial. Het openingsnummer heeft een zeer dreunende beat. Daarna word je in het diepe gegooid met vooral SDSS1416+13B (Zercon, a Flagpole Sitter). De tekst is nog niet binnen gekomen maar de muziek gaat alle kanten op. Mijn moeder kwam binnen en die zei dat ze het op Jesus Christ Superstar vond lijken. Dit is namelijk een fucked up mini-opera van 22 minuten. Ik moest even stevig lachen toen Scott Walker bloedserieus zingt If shit we're music, you'd be a brass band. En het is bloedstollend spannend. Maar toen mijn moeder begon over die musical had ik het gevoel in dit nummer alsof Scott Walker een apostel is die dramatisch zijn boodschap moet geven. Dat dat over dwergen gaat laten we even achterwege.

Na die tour de force lijkt Epizootics! wel een popnummer. Daarna gaat het album een meer minimalistische kant op met Dimple. De afsluiter heeft wat zwarte humor maar dat laat ik ook geheim.

Hier kan ik bij lange na nog geen beoordeling bij geven. Ik snap ook niet waarom er al 7 stemmen op dit album zijn. Deze ga ik zeker meer draaien, de eerste indruk is positief. En ik ga deze CD ook aanschaffen als ze hem in de winkel hebben staan.

Deranged
Aanvankelijk verkeerde knopje helaas. Maar ach.

Apart wel dat dit toch echt een album is waarbij spoilertags op sommige punten wellicht geen overbodige luxe zijn.

Maak je niet zo heel vaak mee op deze site geloof ik.

Heb het in ieder geval nooit eerder gezien.

avatar van erwinz
3,0
De Engelse muziekpers noemt dit direct na de release al een meesterwerk, maar zelf ben ik lang nog niet zover.

Bish Bosch is een plaat die maar heel weinig houvast biedt en het valt daarom niet mee om de puzzelstukjes op de juiste plek te krijgen.

Bijzonder is het wel en bovendien weet ik dat platen van Scott Walker heel lang door groeien. Het voordeel van de twijfel daarom vooralsnog.

Lees mijn volledige recensie op:
De krenten uit de pop: Scott Walker - Bish Bosch - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Erwin

avatar van Droombolus
3,5
erwinz schreef:
De Engelse muziekpers noemt dit direct na de release al een meesterwerk, maar zelf ben ik lang nog niet zover.


Volgens mij is de rielies pas volgende week ..... En voordat iets tot een meesterwerk verklaart kan worden moeten er zowiezo wat jaren overheen IMO .....

avatar van coldwarkids
4,0
Lekker hoor.. die scheten in Corps De Blah

avatar van keijzm73
Leipe shit !!

avatar van Don Cappuccino
4,5
Als je muzikale koerswijziging zou opzoeken in het woordenboek (als het er in stond dan) zou er Scott Walker bij staan. De man begon als een crooner bij The Walker Brothers en zong liedjes van Jacques Brel. Daarna ging hij hele orchestrale albums maken waar het arty sfeertje van de latere albums al een klein beetje te horen is. Bijvoorbeeld bij It's Raining Today, de strijkers zijn heel dissonant en dreigend op de achtergrond. In de jaren '70 was Walker in een dip, in de jaren '80 keerde hij terug met Climate Of Hunter. Walker was een nieuwe koers ingegaan, dat werd nog meer duidelijk op Tilt. Heel ongrijpbaar en duister. Op The Drift was het zelfs nog ontoegankelijker en naargeestiger. Ik kan eigenlijk geen ander album noemen dat mij zo op de stuipen heeft gejaagd als The Drift.

Na 6 jaar komt Walker met het album Bish Bosch. Ik kan in ieder geval al zeggen dat het iets toegankelijker is dan The Drift. Al is het nog steeds zo avant-garde als de pest. Het is een stuk energieker en gevarieerder. Ieder nummer heeft zijn eigen sfeer. Laten we eens dieper in Bish Bosch duiken.

‘See You Don’t Bump His Head’ is de inleiding van Bish Bosch. Een repeterend drumritme loopt door het hele nummer heen waar Walker de regel While plucking feathers from a swan song over heen zingt. Bish Bosch betekent dat iets klaar is en swan song is toch echt een zwanenzang in het Nederlands. Het is een vage uitspraak waar je weinig uit kan halen. En ineens komen er doom metal-achtige gitaren langs. Compleet onverwachts.

Corps De Blah begint met kippenvel gevend mooie zang van Scott Walker. De stiltes zijn zeer sfeerverhogend, ze zorgen ervoor dat de muziek een heel naargeestige sfeer mee krijgt. Laagje voor laagje komen erbij. Na 2 minuten begint de chaos en zingt Walker alsof hij in een opera terecht is gekomen. Er zit een hele creepy vioollijn onder die me doet denken aan het werk van Scott Walker in de jaren '60. Mensen zeggen wel dat de muziek zo enorm veranderd is maar ik hoor heel veel dingen terug uit zijn oude werk. Al had ik handscheten nog niet eerder gehoord op een album van deze man. Aan de ene kant is dit album bloedstollend maar ook weer alsof je enorm voor de gek wordt gehouden. Dat is iets heel fascinerends.

Rond de zesde minuut lijkt het er even op dat je uit het hellevuur wordt gehaald maar je wordt er weer heel snel in terug gesmeten. Nothing clears a room like removing a brain. Van gekke humor ga je ineens naar hele duistere teksten. Dit nummer gaat van de ene kant naar de andere kant zonder een aankondiging. Ik vind het zelf het moeilijkste stuk van dit album. Een houvast is er niet te vinden, het is echt een avontuur voor het oor. De zwaarden worden alvast geslepen voor Phrasing.

Pain is not alone. Het nummer is ritmisch zeer interessant en zelfs heel opbeurend. Maar Walker heeft het voor elkaar gekregen om een samba naargeestig en duister te laten klinken. Er zitten zeer veel verschillende stijlen in dit album maar het is allemaal heel mysterieus. Stiltes worden ook vaak gebruikt in dit album. Op het vorige album bleef er dan meestal een instrument heel zacht op de achtergrond maar nu valt het helemaal stil. Alsof je in een bodemloze pot kijkt. Daar word je trouwens ingegooid bij het volgende stuk.

De titel zorgt al voor hevig gefrons, SDSS1416+13B (Zercon, A Flagpole Sitter). Na wat gezoek komen we erachter dat er twee dwergen in de titel zitten. SDSS1416 is namelijk een dwerg in de ruimte en Zercon was een nar in de tijd van Atilla De Hun. Het nummer speelt zich af in verschillende tijden. Het begint in de tijd van Atilla De Hun maar daarna gaat het over naar de 20e eeuw. We krijgen als luisteraar ook nog lekker wat beledigingen naar ons toe gegooid. Dit stuk van 21 minuten is echt een fucked up mini-opera. Scott Walker zingt als een apostel die zijn boodschap moet verkondigen. En ineens rond de 6 minuten lijkt de hoogte in te gaan, de hoofdpersoon zit op de pilaar en kijkt naar beneden. En daar komt een zeer vervormde stem. Na 21 minuten is de hoofdpersoon dood.

Na dit lange stuk komt Epizootics! Dit is een raar nummer maar vergeleken met wat ik hiervoor heb gehoord is het echt een toegankelijk nummer, ik snap ook compleet waarom ze dit nummer als single hebben gekozen. De saxofoon is lekker sinister en ik moest echt lachen om de eerste regel: My neighbour was frightened by Hawaiians. En dan zo'n Hawaiaans gitaartje daarna. Dit nummer gaat een hele jazzy kant op met een heel jazzy ridebekken en big band-blazers. Het swingt op een hele rare manier. In dit nummer is het makkelijkste een structuur terug te vinden, bepaalde passages keren terug. Het eind is prachtig, ineens is het heel fragiel.

Die bodemloze put waar ik het over had komt weer tevoorschijn. En je komt er nu niet meer uit met Dimple. Dit nummer is heel minimalistisch en mysterieus. Er wordt een ambiance gecreeerd alsof je in een tunnel loopt met extreem veel rook waardoor je helemaal niks ziet. Maar je hoort wel allemaal geluiden om je heen. Je schreeuwt om hulp en je hoort je eigen echo terug. Scott Walker beloont je nog en maakt een grapje over de ontoegankelijkheid van dit album. If you are listening to this, you must have survived. Hij zei zelf ook dat hij dit album nooit uren achter elkaar zou gaan beluisteren, het is dodelijk. Met een dikke knipoog natuurlijk. Die zit wel vaker in dit album.

De geslepen zwaarden uit Corps De Blah zijn weer terug. Op naar Pilgrim. Percussie voert de boventoon, het lijkt alsof heel veel mensen met hun vingers op de trommels tikken. Daar krijg je echt een kruipeffect door en dat past natuurlijk bij deze muziek. We zijn er bijna, The Day The “Conducator” Died. Scott Walker heeft een bepaalde fascinatie voor dictators. Zo had hij het al over Joseph Stalin en Benito Mussolini in zijn teksten. Bij de laatste werd uitvoerig beschreven hoe hij werd vermoord en werd het nagebootst door het slaan op vlees.

Nu heeft hij het over Nicolae Ceausescu, de premier van Roemenië. Hij werd geëxecuteerd samen met zijn vrouw op 25 december 1989. Dan weet je ook gelijk waarom de kerstbelletjes er in zitten. 25 december is namelijk ook de dag waarop kerst werd gevierd. De gitaren zijn bijna dronend, net als bij een groep als Sunn O))). Niet een groep die je zo met Scott Walker zou associëren maar ik hoor het er wel in. Qua duisternis zitten ze verdomd dicht bij elkaar. Aan het eind komt er nog een staaltje sinistere humor door nog een stukje Jingle Bells te spelen. Bish Bosch is afgelopen. We zijn 74 minuten verder.

Wat heb ik in die 74 minuten eigenlijk gehoord? De eerste keer kon ik je daar geen antwoord op geven, het is namelijk een mindfuck van jewelste. Pas na meerdere keren beginnen de puzzelstukjes bij elkaar te vallen. Het lijkt alsof het een bij een geraapt zooitje is maar Scott Walker weet heel goed wat hij doet. Soms creëert hij echt een hoorspel, een bepaalde tekstregel wordt nagebootst door een geluid. Dit album is met afstand het meest avontuurlijke album wat ik heb gehoord dit jaar. Als dissonantie een woord is wat je niet aanstaat zou ik dit album zeker niet proberen. Mensen die zin hebben in een uitdaging moeten dit gaan beluisteren. Ook zouden extreme metalfans hier zich geen buil aan vallen. Er zijn genoeg overeenkomsten, het wordt alleen op een andere manier uitgevoerd. Concluderend kan ik zeggen dat Bish Bosch een zeer fascinerend werk is dat je na heel veel luisterbeurten nog steeds verrast met bepaalde nieuwe elementen. Ik vind het een van de beste albums van dit jaar en hij krijgt van mij dan ook 4,5 ster.

Deranged
Nu ook eindelijk aan een gehele luisterbeurt onderworpen en ik moet zeggen dat ik het toch nog net iets beter vind dan verwacht. Het is inderdaad gelukkig net wat makkelijker te verteren dan de voorganger en er zitten een paar hele interessante dingen in. Af en toe zit er ook best een lekkere percussie groove in wat het voor mij hier en daar nog best genietbaar maakt ook.

Is ook zeker een album dat ik mij toch nog wel een aantal keer zie opzetten omdat zoals boven al werd aangegeven er een hoop is wat zo op het eerste gehoor nog niet wordt prijsgegeven.

Gewoon een behoorlijk opzienbare prestatie weer.

avatar van hond racisme
4,5
Vele malen beter dan The Drift. Geniaal album van Scott Walker, gezien de omstandigheden even geen zin om te luisteren ( ) maar wat is dit een elegant, trippy, pakkend, briljant geproduceerd en gezongen maar toch haunted en spooky album.

Proggy
Als muziek schilderen met klanken is, dan het heeft Walker hier zijn vingers gebruikt: een penseel zou de zeggingskracht, de elegante emotie verstoren!

avatar van Kaaasgaaf
4,0
Wow, wat een bizarre plaat dit! Echt een ervaring om te ondergaan, maar absoluut ongeschikt om dagelijks te draaien. Dat hoeft ook niet, sommige kunst is ook bedoeld voor alleen bepaalde momenten of stemmingen. Het is fijn om af en toe iets te horen waarvan je niet meteen weet wat je erover zou kunnen zeggen, of wat je er eigenlijk mee moet. En het is bijzonder om artiesten te volgen die zo onnavolgbaar zijn.

Heb trouwens naar aanleiding van het nieuwe album een stukje geschreven over dit genie, al gaat het voornamelijk over zijn oude werk (het is met name een ode aan deze plaat). Lees mijn stukje hier.

avatar van rascaly
3,5
Voorlopige conclusie: dit album zou fenomenaal geweest zijn, indien Scott Walker wat minder op het entertainmentgehalte van louter zijn eigen stem vertrouwd had. Wanneer zang en muziek samenkomen, dan is het telkens vuurwerk. Er zitten echter te veel "kale" stukken in het album die te langdurig focus leggen op enkel de zangpartijen. Deze zijn niet zelden bijzonder repititief, waardoor het allemaal nogal snel gaat vervelen.

Al bij al toch een bewonderenswaardig werk, dat dan weer wel. Sommige stukken zijn zo bezwerend en krachtig dat het je gewoon niet loslaat. Ik blijf dus lekker verder luisteren.

Nu aan het luisteren op vinyl, het geluid is magnifiek en dat moet ook wel want er gebeurt zoveel tussen de groeven. Is een beetje raar om te zeggen maar ik vind deze plaat eigenlijk vrij toegankelijk naar de maatstaven van Scott, zo'n Epizootics bv kan je best draaien onder gezelschap. ZIjn stem blijft geniaal, ik heb wel een gigantisch vooroordeel over Scott want voor mij is dit de mooiste stem uit de muziekhistorie.
Voordat ik een oordeel vel zal ik m nog een aantal keren beluisteren, gelukkig is er een cd bij de vinyl meegeleverd, 's kijken hoe die klint, ook voor in de auto, lekker claustrofobisch ritje denk ik ...
Voordat ik bepaal of die per ongeluk nog naar nummer 1 schiet in mijn top 10 (voorbij Burial) heeft die wat luisterbeurten nodig.

Jav-
Wat is dit toch heerlijk gestoord. Het leek me een goed idee om dit te luisteren voordat ik aan The Drift begon. Tot nu toe ben ik zeker niet teleurgesteld!

Deranged
Deze man jaagt me de stuipen op het lijf soms. Dat is hier weer niet anders.

Zou het persoonlijk erg op prijs stellen als ie volgende keer toch eens iets anders probeert.

avatar van Droombolus
3,5
Dat is inderdaad een probleem bij zijn werk vanaf Tilt. Het is fantasties maar echt vaak draai je het niet omdat je er echt voor moet gaan zitten en er helemaal niks anders bij kan doen dan zitten en luisteren. Ik wordt al geïrriteerd als iemand me wat vraagt als ik midden in dit soort intense herrie zit .............

avatar van Tony
Deranged schreef:
Deze man jaagt me de stuipen op het lijf soms. Dat is hier weer niet anders.

Zou het persoonlijk erg op prijs stellen als ie volgende keer toch eens iets anders probeert.


Zodat je dan 5,0 sterren kunt uitdelen? Je bericht strookt niet helemaal met je score hier. Ik heb Tilt nog geprobeerd maar na enkele pogingen heel hard afgehaakt. Heeft niets maar dan ook niets met de vroegere Walker Brothers en zijn eerste solo albums te maken.

Deranged
Vierenhalf geen vijf. Maar is inderdaad misschien wel iets te hoog, nog een halfje eraf kan wel. Het is allesbehalve een matig of zelfs slecht werk. Alleen de stijl kan ik niet zo goed hebben, nu op een of andere manier nog minder dan toen ie net uitkwam.

Twee voorgaande gaf ik allebei vijf en hier een halfje eraf vanwege het gebrek aan verrassing. Maar kan nog wel eentje af dus. Erken het als vrij machtig kunststuk maar uiteindelijk voor mij niet echt een genietbaar album dat ik eens even op ga zetten op een donkere winter avond.

En sommige tekst hier is ook echt weer te diabolisch voor woorden. Ik ga het niet eens quoten.

avatar van Tony
Deranged schreef:
Erken het als vrij machtig kunststuk maar uiteindelijk voor mij niet echt een genietbaar album dat ik eens even op ga zetten op een donkere winter avond.


Wat is er met die Walker gebeurd dan dat ie zo'n moeilijke, donkere "muziek" (herrie is een betere omschrijving wat mij betreft) is gaan maken, waar hij vroeger (Walker Bros.) zo'n toegankelijke sound had?

avatar van hond racisme
4,5
Tony schreef:
(quote)


Wat is er met die Walker gebeurd dan dat ie zo'n moeilijke, donkere "muziek" (herrie is een betere omschrijving wat mij betreft) is gaan maken, waar hij vroeger (Walker Bros.) zo'n toegankelijke sound had?

Artistieke ontwikkeling. Persoonlijke voorkeur. Trauma. Weet ik veel.

avatar van Tony
Feiten graag, een potje gissen kan ik zelf ook.

Deranged
De artistieke ontwikkeling van deze man heb ik ook altijd bijzonder fascinerend gevonden. Dit wordt ook erg interessant belicht in de docu 30 Century Man die ik een ieder van harte aan kan bevelen die ook geboeid is door deze briljante artiest.

Al komt het daar ook niet echt duidelijk naar voren. Er wordt daar vooral over het mysterie Scott Walker gesproken zonder dat er nou echt een verklaring voor wordt gegeven hoe het nou zit. Enigszins waardevol hierin zijn wel de interviews met hemzelf ten tijde van de opnames van The Drift die er ook in verwerkt zitten.

Het contrast is wel erg apart te noemen af en toe ja. Van de soms vrij oubollige covers van The Walker Brothers naar dit.

Ik zou het in ieder geval erg op prijs stellen als ie een manier zou vinden om weer enigszins terug te grijpen naar een wat meer conventionele sound. Misschien weer zoiets als Climate of Hunter, wat nog steeds mijn favoriete werk van hem is.

Een eigenzinnige sound met messcherpe teksten maar wel nog enigszins binnen de perken. Scott 1 t/m 4 zijn trouwens ook prachtig, en dan heb ik met name de laatste erg hoog zitten. Hoe dan ook ben ik persoonlijk een groot liefhebber van deze man. En wat ie hierna ook uitbrengt, als ie nog wat uitbrengt, ik zal het in ieder geval weer direct kopen.

Deranged
''WHAT KIND OF UNNATURAL SON
WOULD DO THAT TO HIS OWN
MOTHER?!''

En dan met zo'n stem weer. Gaf daar zelf een interpretatie aan die eerlijk gezegd behoorlijk ijzingwekkend is. Maar ben alweer enigszins herstellende.

avatar van Ducoz
4,5
Hij is in de jaren '70 en begin jaren '90 goed depressief geweest, mede door het floppen van de albums in de '70s. Wellicht dat daar een donkere draai uit is ontstaan.

avatar van Droombolus
3,5
Hij begint al op Lines ( de 2e Brothers 70s ruïne LP ) met behoorlijk weirde songs zoals The Electrician. Zijn 2 solo platen daarvoor waren behoorlijk MOR, dus daar werd ik ook al niet echt vrolijk van

Deranged
Daar begon inderdaad de gekte famously een beetje door te komen.

The Electrician vind ik trouwens wel een prachtig nummer ook. Zoals die strijkers dan ineens invallen. Machtig.

Gast
geplaatst: vandaag om 04:50 uur

geplaatst: vandaag om 04:50 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.