Kendrick Lamar - good kid, m.A.A.d city (2012)

Ik reageer niet vaak op deze site, maar ik vind toch dat jullie te ver gingen nu.

Ik vind het wel meevallen; ik heb in elk geval ergere dingen op MusicMeter gezien. Die jongen zegt wat hij er van vindt, en vervolgens zeggen anderen wat zij er van vinden, en zo ontstaat er normaliter een gesprek of een discussie, in plaats van een uitschrijfverzoek, nietwaar?

Heeft iemand zijn stemmenaantal in vraag gesteld?

Hij heeft gewoon in een hoog tempo heel veel berichtjes bij diverse hip hop albums geplaatst.
Op een gegeven moment zag je zijn username (volgens profiel 14 jaar) enkel nog in de updates staan.
Overigens waren dat best leuke en enthousiaste stukjes, niks mis mee.
Hier zag ik gewoon een normale discussie over een richting, niets vreemds.
Kan toch ook zijn dat zijn ouders gezegd hebben dat hij zich maar weer eens met zijn huiswerk bezig moet houden.

Plaats 124 zie ik, prachtige positie voor GKMC. Zo kan er dus tegenwoordig echt nog wel goede hiphop droppen! Kijken of hij dit kan overtreffen met zIjn volgende

Als dat mogelijk is dan zit je met een probleem met die 5 sterren...

Voor mij is 5 sterren niet per definitie het allerbeste album hoor. Er zijn meerdere 5 sterren projecten, maar verschillen zijn er altijd

5* is wat mij betreft tussen de 9,1 en 10.

Opnieuw een nieuwe, ijzersterke track:

Kendrick Lamar: ?The Blacker the Berry? | Tracks | Pitchfork

Daarjuist nog een beluisterd en mijn 2,5* was wel iets te streng.
Niettemin vind ik dit nog steeds geen topper en het verbaast mij enorm dat deze
good kid, m.A.A.d city boven Moment of Truth, Midnight Marauders, Demon days, 2001
en When Life Gives You Lemons, You Paint That Shit Gold staat in de top250.

Niet omdat ik vind dat er geen moderne hiphopschijf in die 250 bazenplaatjes mag komen
maar gewoon omdat ik de hele hype rond dit album niet snap.

Het zal meer aan het overall geluid op deze plaat liggen dan aan Kendrick zelf
want de beste man is zeker geen slechte rapper om dit toch al gezegd te hebben.

Ik vind dat er weinig weerhaken op deze sound zitten.
Refreintjes, raps, hooks, beats die een paar dagen later terugkeren in je hoofd heb ik nog niet
meegemaakt met deze schijf.

anderzijds zet ik de muziek ook niet af, hij irriteert mij nergens dus er is mischien hoop
3* voor nu en, wie weet, zoals Kendrick zelf zei na een diss van Shyne

"not necessarily a classic as some have called it, but classic worthy if enough time passed"

Classic!

Hetzelfde dat Lars daarnet in zijn mond nam. No homo.

Het is ALS. No disease.

Tsjah, dat is dan weer een plaat die ik persoonlijk niets vind. Ondanks meerdere pogingen lukt het mij maar niet om naar PE te luisteren. Concentratie is meteen weg, vind de beats niet fijn, het geschreeuw van Flavor Flav niet.

De meerwaarde van Flavor Flav kan ik ook niet altijd begrijpen.

Flavor Flav is voor Public Enemy als wat gang shouts zijn voor hardcore punk. Essentieel, maar niet te veel.

PE moet het meer hebben van de in your face lyrics.
Kwa beats en scratches is het erg oldschool wat je moet liggen.
Ik vind het geschreeuw van Flava Flav ook niet fijn, maar het geeft wel een eigen geluid.

Goh er is dus steeds meer duidelijkheid over het concept van zijn aankomende album, dit gaat zo ongelooflijk hard worden

Vertel (eventueel hier)?

Weet je wat het is met deze plaat, er staan echt lekkere nummers op. Ook een paar minder goed gelukte exemplaren. Kendrick kan echt rappen als hij wil, helemaal prima verder. Alleen dat gelikte sausje over de productie, die high pitched half gezongen refreintjes, bewerkte stemmen, dat geschreeuw overal, ik weet het niet. Ik denk dat als je deze plaat begin jaren negentig aan een Kool G Rap, Smif-n-Wessun of andere hardcore gangsta crew had laten horen dat ze hem bij vlagen "gay as hell" hadden gevonden (aannames, aannames...). Dat is niet erg trouwens, je moet hem alleen in zn tijdsgeest zien en al die imo overbodige frutsels maar voor lief nemen en van de goede gedeeltes genieten.

Met voorsprong mijn favoriete album van de laatste paar jaren.

Top Dawg en Black Hippy staan nu bekend als een geweldig collectief (misschien wel het huidige beste in Hip Hop), maar toen dit album uitkwam wist ik nog niet veel over TDE. Nee, dit had mijn volledige aandacht omdat het een nieuw album was op mijn favoriete label: Dr. Dre's Aftermath Entertainment.

De eerste paar luisterbeurten beschouwde ik dit als een gewoon sterk album, het kwartje viel later pas. Sterk hoe hij een verhaal vertelt verspreid over 12 nummers (al is Compton meer een extra). Het verhaal van één dag in het leven van een jongen uit Compton die wel te maken krijgt met gangbangen, maar zelf geen gangster is wordt subliem weergegeven door Kendrick. Het lijkt wel of je een film ervaart zonder beeld.

Maar wat nog genialer is dat je elk nummer ook apart kunt beluisteren als je het verhaal niet wilt volgen. Elke track doet wat het moet als je het verhaal volgt, maar ook apart zijn het stuk voor stuk formidabele nummers die op het eerste gehoor niet persee deel uitmaken van een groter avontuur. Genialiteit.

Alle nummers draai ik nog ongelooflijk veel, al zijn dit diegene dat het meeste langskomen: het uitermate rustgevende Bitch, Don't Kill My Vibe, het fenomenale verhalende The Art of Peer Pressure, het zalige Money Trees met Jay Rock, Poetic Justice met Drake, de geniale(!) banger m.A.A.d city met MC Eiht, single Swimming Pools (Drank), Real met Anna Wise en de feestelijke knaller Compton waar Kendrick's baas z'n opwachting maakt.

Dit is ook één van de weinige albums waar ik de skits/interludes op het einde van de nummers helemaal niet storend vind. Ze hebben zelfs een meerwaarde.

De bonusnummers neem ik niet mee in mijn beoordeling. Ze zijn prima, maar moeten toch hun meerdere erkennen in de reguliere 12 tracks. Behalve The Recipe met Dr. Dre... wederom buitengewoon rustgevend.
Ook de Black Hippy remixen zijn beide ijzersterk, maar ik zet sneller de orginele tracks op. Hetzelfde geldt voor de Bitch, Don't Kill My Vibe remix met Jay-Z.

Eén van de beste projecten dat ik ooit beluisterd heb, er zijn er werkelijk weinig dat hier aan kunnen tippen.

4,5*

Ik vind Real echt een verschrikkelijk nummer met name het "refrein" zie ik hem opduiken bij jouw beste tracks van het album lol

Poetic Justice, Real, Backstreet Freestyle en Compton zijn de redenen dat GKMC voor mij waarschijnlijk nooit echt een speciaal album zal worden. De overige tracks en het concept zijn geweldig. Maar door de genoemde nummers kan ik eigenlijk nooit het hele album afluisteren. Te veel skippers.

Ik begrijp nog altijd niet wat mensen tegen Real hebbben.

Dat "Im Real..."etc, het is echt irriterend met zo'n nasale smurfen stem.
Dan de tekst Im real, im real, Im really really real...het is bijna als een kinderen voor kinderen tekst.

Standaard skip nummer voor mij

Ah, ik vind Anna Wise wel een toffe zangeres.

Het refrein vind ik ook best irritant, maar een skipnummer vind ik het niet.

Anna wise zou best een toffe zangeres zijn, maar ik denk niet dat je dat ook hoort op deze specifieke track

Soms heb je van die tracks, dat alles best vet is maar dan komt er een refrein of een belletje of stemverandering dat de hele track verneukt. Dat heb ik dus bij Real en het refrein.
Ik heb dat bijvoorbeeld ook bij Gangstarr - Alongwaytogo met die irritante hoge piep door de track heen.

Ik heb ook echt het gevoel dat ik de enige ben die het refrein van Real wel kan waarderen.