Godspeed You! Black Emperor - 'Allelujah! Don't Bend! Ascend! (2012)

Tien jaar na hun laatste wapenfeit komt Godspeed You! Black Emperor met een nieuw album tevoorschijn. ‘Allelujah! Don’t Bend! Ascend! gaat verder op het vertrouwde pad van de lang uitgesponnen composities, waarin crescendo-kakofonieën en drones voortdurend worden afgewisseld. En net als bij eerdere meesterwerken zoals Slow Riot for New Zerø Kanada (1999) en F♯A♯∞ (1997) ligt ook nu de apocalyps op de loer. Want wat de titel ook mag beweren, vrolijk is het album allerminst.

Mladic zet de donkere toon direct. Na een verstoorde geluidssample (religieuze verwijzing: ’with his arms outstretched...…’) horen we een samenspel van bellen, gitaar-gehuil en cello’s. In no time werken ze toe naar een hoogtepunt. Samen zorgen ze voor associaties met een huiveringwekkende oorlog. Niet voor niets verwijst de titel naar de vermaarde Joegoslavische oorlogsmisdadiger. Bovendien kwam het nummer tijdens live-optredens al voorbij onder de naam ‘Albanian’, wat eveneens de Balkan-sfeer versterkt. En continu komt er een Oosterse melodie voorbij. Alsof ze de weeklagende uitdrukking is van alle onderdrukte burgers. Deze melodie raakt zo diep dat dit nummer met gemak tot het beste werk van GY!BE kan worden gerekend.

Na de overdonderende openingssymfonie van twintig minuten neemt de band even gas terug. Zij het op onheilspellende manier. Their Helicopters’ Sing is een dreigende drone van zes minuten. Hierin leiden dissonante strijkers ons de duisternis tegemoet. De stijl doet sterk denken aan één van GY!BE’s zijprojecten, Set Fire to Flames. Het is een muziekstuk dat ontstemt en de perfecte opmaat vormt voor nog zo’n overdonderend nummer.

Net als Mladic duurt We Drift Like Worried Fire maar liefst twintig minuten. Voor fastfood voor de oren ben je bij deze band niet aan het juiste adres. En evenals Mladic kwam ook dit nummer eerder live voorbij onder de noemer ‘Gamelan’. “Waarom zou je een succesformule veranderen?”, moet de negenkoppige band gedacht hebben. En terecht. Want ook dit nummer floreert in post-rock van het hoogste niveau. Zoals verwacht is de opbouw zinderend en reikt met name het slotakkoord tot grote hoogtes. Het is een verheffing in de duisternis.

De verheffing is van korte duur. Want tot slot raast de drone van Strung Like Lights at Thee Printemps Erable voorbij. We krijgen weinig ademruimte, de gruizige gitaren werken zeer verstikkend. We dwalen rond in het grote Niets, onbewogen en gewichtloos. Nu is de tijd om op te stijgen! Maar lukt ons dat nog wel?

De 4.5 en 5* vliegen in het rond alsof het gaat om plaat die gelijkwaardig is aan F♯A♯∞ en Skinny Fists.

Hoewel ik Mladic schitterend vind, overtuigt de rest me minder. Ik vond GYBE altijd de eenzame top van het genre, met een kwaliteit en diepgang die het getingeltangel-opbouw-explosie van de andere postrockbands ver oversteeg. Maar We Drift Like Worried Fire boeit lang niet over de volle lengte en klinkt als een nummer wat iedere doordeweekse postrockband maakt. En Mladic overtuigd eigenlijk ook alleen door de bruutheid (sic). De plaat mist een rode lijn die de anderen wel hadden, en er lijkt een stuk minder tijd aan te zijn besteed.

Maar goed, het is natuurlijk ook niet meer dan een collectie van twee nummers die al live werden gespeeld en twee korte fragmenten. In die zin is het meer een soort verzamelplaat. Ik hoop dat ze nóg een keer de studio in duiken en er een meer thematische plaat uitpersen die iets nieuws toevoegt aan het genre, zoals ze deden en waarvoor ze eeuwige lof zullen ontvangen.

Nou... ik heb em dan voor het eerst gehoord, en eigenlijk overheert bij mij het "nou kennen we het wel"-gevoel, ze beginnen een beetje een parodie op zichzelf te worden.. De emotie die ergens hier boven werd genoemd is in mijn ogen in geen velden of wegen te bespeuren, het is een trucje geworden, op geen enkele manier meer met F#A# (inf) te vergelijken... een trucje waar ze weliswaaqr goed in zijn, maar wat toch niet echt meer overtuigt..

Na goede albums van A Silver Mt Zion en Efrim solo, waar nog volop geexperimenteerd werd hoopte ik dat dat hier ook zou gebeuren, maar dit is alleen maar meer van hetzelfde, Mladic is welgeteld een minuutje interessant, voor de gitaren het nummer overnemen en het vaste postrock-paadje bewandeld wordt, Als die wat chaotische opening, eventueel met wat opnamen, of in ieder geval met een wat minimalere instrumentatie, even door werd gezet had ik het een stuk meer kunnen waarderen..

Op oudere platen liet men nog gerust 5-6 minuten mensen aan het woord enkele minuten stilte een nummer inkruipen, rustig een cello een stuk solo spelen of enkele minuten alleen wat viiolmuziek domineren.. Niks daarvan hier, mensen verwachten een climax dus dat moet vanaf het begin centraal staan..

Naast Mladic doen ook de drones me weinig, heb meer het idee dat dit een soort opvulmateriaal is... Het biedt nog wel even lekker wat afwisseling tussen de twee langere nummers, maar zelf worden ze nergens spannend.. er zijn zoveel artiesten die dit zoveel beter kunnen..

Het tweede lange nummer is eht enige nummer dat me bij vlagen nog wel echt weet te raken, zo rond de 5 minuten, als de violen erdoorheen beginnen te zingen, vind ik het toch wel weer erg mooi... helaas verdwijnen die ook weer al te snel omdat er opgebouwd moet worden...

Nee, wat mij betreft hadden ze deze niet uit hoeven brengen, ik hoop dat ze nog eens een keer op een echt boeiende manier iets te zeggen hebben (ik hoopte eigenlijk dat dat de reden was dat ze ~10 jaar niks gedaan hebben)..

Wat beoordeling betreft ligt ie wel prima in de lijn van de oudere albums, heb ze nu op 4,5-4-3,5-3-2,5 staan... al moet ik misschien Lift Your SKinny Fists nog eens een halfje ophogen..

Ik mis toch een beetje de sfeer, hoewel dat denk ik voornamelijk komt doordat de twee langen nummers niet echt goed samengaan met de 'drones'.
Mladic & We Drift Like Worried Fire zijn heerlijk om te horen, ze zitten weer goed in elkaar.
Ook de 2 drones klinken goed.
Alleen er mist net iets in de samenhang van de nummers, kan er niet precies mijn vinger opleggen.
Al met al nog steeds een album van ongelofelijke kwaliteit daarom ook een 4,5*