Godspeed You! Black Emperor - 'Allelujah! Don't Bend! Ascend! (2012)

Het doet me een beetje denken aan het debuut, al vind ik dat album, en eigenlijk de twee andere voorgaande albums ook, een stuk krachtiger. Of dit te wijten is aan dat het mijn eerste luisterbeurt is weet ik niet, maar het is wel iets dat ik heb opgemerkt.

Zoals ik al zei, zo het me niet verwonderen moest ik na de 4de luisterbeurt dit op 5* sterren zet. En zo is het maar net, bij mijn eerste luisterbeurt was ik al overdonderd, maar hij groeide zelfs nog met de luisterbeurt. Mladic, is een Top 5 GYBE! compositie. Geweldig begin, hoe de song zich opbouwt en dan tot de hoofdmelodie komt is fantastisch. De melodie wordt een paar keer herhaaldt, en gelukkkig want wat klinkt die geweldig. Dat einde is ook echt geweldig, het doet me denken aan een groep protestanten, die rel schoppen.

Their Helicopters Sing, is een van de donkerste GYBE songs. Een geweldige drone die rustig 6 minuten lang blijft doorgaan. Aangevuld met geweldige strijkers en dergelijke. Ik denk dat als je dat 's nachts luistert buiten, dat je niet altijd even op je gemak zou lopen.
We Drift Like Worried Fire is de tweede lange Post-Rock compositie, weer een geweldige opbouw, en net zoals bij Mladic gebruiken ze nu (eigenlijk in 2003) een andere manier van climaxen te creëren. Het gitaargeweld is groter, en de climax consentreert zich meer op de geweldige melodie en gitaarrif, dan enkel de melodie en het samenspel.

Strung Like Lights at Thee Printemps Erable leidt de plaat dan nog prachtig uit, weer met een donkere Dronecompositie. De instrumentatie is minder ruim dan op Their Helicopters Sing, maar zeker even goed. 'Allelujah! Don't Bend! Ascend! is alles wat ik van een nieuwe GYBE verwachtte namelijk, een 5* sterren plaat waar ik constant de neiging bij heb om hem te draaien. En dat is echt goed gelukt. 5*

Voor een band die amper 5 nummers heeft gemaakt, is dat nou ook weer niet zo'n prestatie, hè.

Voor een band waarvan elk nummer steengoed is wel natuurlijk

Tien jaar na hun laatste wapenfeit komt Godspeed You! Black Emperor met een nieuw album tevoorschijn. ‘Allelujah! Don’t Bend! Ascend! gaat verder op het vertrouwde pad van de lang uitgesponnen composities, waarin crescendo-kakofonieën en drones voortdurend worden afgewisseld. En net als bij eerdere meesterwerken zoals Slow Riot for New Zerø Kanada (1999) en F♯A♯∞ (1997) ligt ook nu de apocalyps op de loer. Want wat de titel ook mag beweren, vrolijk is het album allerminst.

Mladic zet de donkere toon direct. Na een verstoorde geluidssample (religieuze verwijzing: ’with his arms outstretched...…’) horen we een samenspel van bellen, gitaar-gehuil en cello’s. In no time werken ze toe naar een hoogtepunt. Samen zorgen ze voor associaties met een huiveringwekkende oorlog. Niet voor niets verwijst de titel naar de vermaarde Joegoslavische oorlogsmisdadiger. Bovendien kwam het nummer tijdens live-optredens al voorbij onder de naam ‘Albanian’, wat eveneens de Balkan-sfeer versterkt. En continu komt er een Oosterse melodie voorbij. Alsof ze de weeklagende uitdrukking is van alle onderdrukte burgers. Deze melodie raakt zo diep dat dit nummer met gemak tot het beste werk van GY!BE kan worden gerekend.

Na de overdonderende openingssymfonie van twintig minuten neemt de band even gas terug. Zij het op onheilspellende manier. Their Helicopters’ Sing is een dreigende drone van zes minuten. Hierin leiden dissonante strijkers ons de duisternis tegemoet. De stijl doet sterk denken aan één van GY!BE’s zijprojecten, Set Fire to Flames. Het is een muziekstuk dat ontstemt en de perfecte opmaat vormt voor nog zo’n overdonderend nummer.

Net als Mladic duurt We Drift Like Worried Fire maar liefst twintig minuten. Voor fastfood voor de oren ben je bij deze band niet aan het juiste adres. En evenals Mladic kwam ook dit nummer eerder live voorbij onder de noemer ‘Gamelan’. “Waarom zou je een succesformule veranderen?”, moet de negenkoppige band gedacht hebben. En terecht. Want ook dit nummer floreert in post-rock van het hoogste niveau. Zoals verwacht is de opbouw zinderend en reikt met name het slotakkoord tot grote hoogtes. Het is een verheffing in de duisternis.

De verheffing is van korte duur. Want tot slot raast de drone van Strung Like Lights at Thee Printemps Erable voorbij. We krijgen weinig ademruimte, de gruizige gitaren werken zeer verstikkend. We dwalen rond in het grote Niets, onbewogen en gewichtloos. Nu is de tijd om op te stijgen! Maar lukt ons dat nog wel?

Erg mooi stuk!

Toch niet zo mooi als de eerste 2 albums, vond daar de gesproken stukken tekst of kleine zangmelodietjes in de verte zo mooi erbij passen. Jammer dat ze daar mee opgehouden zijn (was waarschijnlijk een invloed van Moya die niet meer in de band zit). Buiten dat, wel gewoon weer erg goed dit, logische voortzetting van Yanqui UXO.

Kortom, de verrassing is er wat, mede ook omdat ik het gros van het materiaal al kende. Maar dat betekent niet dat er geen kwaliteit wordt geboden. Ik snap echter niet dat ze zich zo beperken, ze kunnen toch wel wat meer dan een goeie herhalingsoefening bieden? Op hun eerste albums kwamen meerdere stijlen bijeen wat het zeer spannend maakte en waarmee ze zich wisten te onderscheiden van al die andere postrockbandjes. Dat lukt ze nu toch wat minder vind ik.

Ik hinkel wat op 2 gedachten zoals jullie merken, 3,5* lijkt me wel een gepaste score in zo'n geval.

Ik wacht tot ik de cd zelf in handen hem om een cijfer er op te plakken. Ik vind de huidige lek niet bepaald van topkwaliteit, de muziek ademt nauwelijks

Doet in de post-hiatus versie van de band wel gewoon weer mee hoor.

Kwam ik ook net achter ja Maargoed het gros van de muziek op dit album is natuurlijk al ontstaan toen hij er niet bij zat.

De 4.5 en 5* vliegen in het rond alsof het gaat om plaat die gelijkwaardig is aan F♯A♯∞ en Skinny Fists.

Hoewel ik Mladic schitterend vind, overtuigt de rest me minder. Ik vond GYBE altijd de eenzame top van het genre, met een kwaliteit en diepgang die het getingeltangel-opbouw-explosie van de andere postrockbands ver oversteeg. Maar We Drift Like Worried Fire boeit lang niet over de volle lengte en klinkt als een nummer wat iedere doordeweekse postrockband maakt. En Mladic overtuigd eigenlijk ook alleen door de bruutheid (sic). De plaat mist een rode lijn die de anderen wel hadden, en er lijkt een stuk minder tijd aan te zijn besteed.

Maar goed, het is natuurlijk ook niet meer dan een collectie van twee nummers die al live werden gespeeld en twee korte fragmenten. In die zin is het meer een soort verzamelplaat. Ik hoop dat ze nóg een keer de studio in duiken en er een meer thematische plaat uitpersen die iets nieuws toevoegt aan het genre, zoals ze deden en waarvoor ze eeuwige lof zullen ontvangen.

Allemaal fanboys

Ik vind het een hele matige plaat van de heren. Het stukje 6:20 tot 8:50 van Mladic vind ik heerlijk maar daarna komt de Bazaar langs en is de "magie" weer weg. De overige nummers vind ik matig tot slecht. Zeker als je bekijkt waartoe de heren normaal gesproken toe in staat zijn.

Vind het toch wel weer erg goed allemaal. Zat net in de les dit album te beluisteren en was even compleet ergens anders. Ook een heel ander geluid dan bij de vorige albums lijkt het. Maar eens inzetten op 4* Kijken of dat nog omhoog gaat, want heb hem pas 2 keer gedraaid.

Na nog een keer luisteren moet ik mij aansluiten bij de laatste paar kritische posts. Alleen Mladic weet echt te overtuigen. We Drift heeft zeker zijn momenten, maar had ook een nr van Explosion In The Sky kunnen zijn, en das geen compliment, met andere woorden het verveelt nogal snel. Die overige 2 stukken stellen niet zoveel voor. Ik verlaag naar 3*

Die Midden Oosterse theme op Mladic is geweldig. Dit nummer had ook op geen beter moment officieel uitgebracht kunnen worden. De insteek is duidelijk en de inslag groot.

Prima album, maar het mist wel de magie van de eerste 3 albums van GY!BE.
Mladic is wel een topnummer.

Ik heb bij dit album het gevoel dat ik een bord net iets te dik aangemaakte Brinta eet. Het is allemaal wel lekker, maar om nou het hele bord leeg te eten kost een boel moeite.

Wat vind iedereen eigenlijk zo goed aan Mladic?

Wellicht omdat het zo'n heerlijk donkere, gruizige compositie is met enkele prachtige oosterse thema's.

En omdat hij een heerlijke climax heeft.

En het erg lekker stuwend gitaarwerk bevat.

En natuurlijk dat heerlijke einde, met dat soort van gedrum op potten en pannen ofzo.

Haha wat een heerlijke vergelijking
Hij staat nu op, zit op een minuutje of 9 en het is f••••• awesome!

Mladic is schitterend, maar de rest van het album is toch een stuk minder helaas. Krijg toch een beetje het idee dat ze zich er wat makkelijk vanaf maken met deze plaat. Misschien een knieval naar de fans? Ik hoop dat het een opmaat is voor echt nieuw werk, maar gezien de setlists van hun concerten zit dat er nog niet in.

Ik heb een beetje hetzelfde gevoel. Het zwaartepunt van dit album ligt voor mij bij de eerste helft. "We drift... "en "strung like.... "zijn voor mij, hoewel niet slecht, net iets te vrijblijvend. Their Helicopters Sing vind ik echter ook zeer sterk. Deze donker drone hoeft zeker niet in de schaduw te staan van Mladic

Zijn er hier nog mensen die hem niet durven te luisteren? GYBE is voor mij ongenaakbaar. Het is mijn 'perfecte' band, geen enkel nummer van ze vind ik minder dan geweldig. Ik denk dat ik met een nieuwe plaat alleen maar teleurgesteld kan worden.

Ik wil even wachten tot ik hem in alle rust kan luisteren, zonder alle berichten er nu omheen ... Ik voel me nu te geforceerd er meteen iets van te moeten vinden, waardoor ik er toch op een andere manier naar zou luisteren..

Verder is die perfecte status bij mij niet zo erg (zie ook mijn eerste bericht), maar ben ik toch ook wel benieuwd... Maar er is ook nog genoeg anders moois te luisteren dit jaar

Hij eet je niet op hoor.

Zie mijn eerste bericht in dit topic. Ik voelde me ook zo. En zie nu mijn score...

Oei, dit is voor de bands begrippen een laag gemiddelde. Ik had het ook wel eem beetje verwacht. In de laatste SMZ platen zaten ook wat mindere punten.