Therapy? - Semi-Detached (1998)

Als het eerste nummer er niet op had gestaan dan was dit een perfect album geweest. Schitterende nummers die van loom slepend in mooi emotioneel geschreeuw overgaan.

Subliem album en mijn favoriete therapy? album...al sta ik daar geloof ik wel alleen in

Lonely, crying, only is briljant. Maar verder vond ik dit album stukken minder dan Therapy's absolute meesterwerk Troublegum.

Vreselijk goed album!

Absoluut het beste album van Therapy? Is ook het eerste album dat ik heb gekocht vam Therapy.

Dit is toch echt niet het beste van Therapy? naar mijn mening. Het songmateriaal is op dit album af en toe teleurstellend. Don't Expect Roses, Stay Happy en Lonely Cryin' Only zijn toch echt zwakke broeders die niet in de schaduw mogen staan van vrijwel elk nummer op de vorige 3 albums.

Het haalt het niveau van eerdere albums vaker niet dan wel, maar toch vind ik dit een erg goed T? album. De productie pas stukker beter bij de band dan op voorganger 'Infernal Love'. 4*

Er staan een aantal leuke nummers op, Don't expect roses is m'n favoriet.
Ik vind dat er niet echt een lijn in het album zit, jammer.

Juist de afwisseling maakt dit album sterk, al staat er dan geen enkele uitschieter op. Semi-Detached is Therapy?'s commentaar op jaren 70 punk (Sex Pistols en zo). Daarom zijn de riffs wat simpel. Dat zouden ze later met Shameless nog een keer proberen, met veel minder succes. Church of noise is pure rock'n'roll - op de "zieke" manier van Cairns natuurlijk. The boy's asleep is uitstekend geschikt voor uitvaarten.

een wat 'poppier' geluid als op de voorgangers, maar wel lekker.
al is het rauwe er wat af op deze plaat, jammer..

De singles Church of Noise en Lonely, Cryin' Only vind ik wel prima maar voor de rest is dit een matig album : minder geïnspireerd om niet te zeggen banaal. Het rockt wel maar het venijn, de scherpte, de prikkeldraad dat zo kenmerkend was van hun vroegere werk mis ik hier.

Een paar hele aardige nummers (met name de singles), maar als geheel toch wat minder dan de eerste twee platen. Het mist een beetje die gevaarlijke, duistere sfeer. 3,5*

Een onderschatte en ondergewaarde plaat. Er staan hier een paar nummers op die zich kunnen meten met Troublegum: Churchill of noise, tightrope walker, lonely cryin' only.

Wat jammer dat de koers van Infernal Love niet werd doorgezet, de fraaie arrangementen, het gebruik van cello's en violen en aandacht voor een mooie opbouw maakte dat album tot een interessant document.
Semi-Detached bevat zeker wel zijn momenten maar het is wat mij te betreft te weinig om te spreken van een goede schijf. Tightrope Walker is een redelijke song maar pakt je niet direct bij de lurven, dat doet opvolger Black Eye ook niet, ik mis de frisheid of hoe je het ook noemt, de nummers kabbelen voort maar bevatten geen onverwachte breaks, missen inventieve invalshoeken maar ontberen ook de bekende melancholische sfeer van Infernal Love. Straight Life is dan wel weer topper, onstuimig, venijnig en Cairns die het oude vuur weer wat laat herleven. Het is echter maar een korte opleving, Heaven's Gate, Don't Expect Roses en het zeer irritante Tramline vormen de dieptepunten van deze worp. Als je denkt dat er toch nog een fraai nummer wordt uitgepoept komt het maar niet op gang. The Boy's Asleep lijkt in eerste instantie uit te groeien naar een episch stuk maar vormt uiteindelijk niet meer dan een onuitgewerkt idee. Het is dan toch vreemd te constateren dat de twee voorgaande releases blijk gaven van compositorisch talent, mooie arrangementen, een talentvolle ritmesectie en pakkende songs en de heren met dit schijfje de weg toch wat kwijt waren. Of het vertrek van Fyfe Ewing 2 jaar hiervoor een rol in speelde zal wellicht mee hebben gespeeld. Een zeer magere voldoende derhalve.

Nee hoor, ook van mij is dit het favoriete album.
Nu weer es aan het draaien. Onverminderd goed.

Redelijke verzameling redelijk kleurrijke pop/rock/punk/metalnummers waarop Andy Cairns de perfectie van Troublegum lijkt te willen combineren met de emotionele achtbaan die Infernal love was, maar het resultaat klinkt eerder geforceerd en onevenwichtig dan kwalitatief stabiel. Dat is althans míjn oordeel, maar blijkens de berichten hier is dit voor verschillende van de (teleurstellend weinige) gebruikers hierboven juist de favoriete Therapy?-plaat. Voor mij zitten de beste nummers in de eerste helft (Tightrope walker, Lonely cryin' only en Born too soon) en slaan na Safe de verveling en de voorspelbaarheid toe, en hoewel ik indertijd echt moeite heb gedaan om hier enthousiast over te zijn kan ik hier nu niet meer warm voor lopen.
        Misschien heb ik langzaam maar zeker ook wel een beetje genoeg gekregen van Cairns' verbeten en bijna dwangmatige zwartgalligheid, hoe energiek hij die ook in zijn muziek verpakt. Natuurlijk, als dat zijn wereldbeeld is, dan is dat nou eenmaal zo, en ik kan moeilijk van hem eisen dat hij de dingen eens van een andere en iets vrolijker kant gaat beschouwen, maar op een gegeven moment wordt het allemaal zó zwaar op de hand dat het me bijna karikaturaal aandoet. Ik herinner me nog dat ik indertijd volop meebrulde met mijn favoriete nummer Lonely, cryin' only (bijna Weezer-slim), maar dat ik tegelijkertijd dacht: ja, nou voelt de ik-figuur zich eenzaam en zwak, en hij zoekt steun bij iemand anders, maar waarom moet de liefde die hij voor twee minuten van haar vraagt nou meteen weer een "twisted love" zijn? (Of zoek ik onbewust een stok om de hond mee te slaan omdat ik niet goed kan verklaren waarom ik hierna met Therapy? ben opgehouden?)