The Irrepressibles - Nude (2012)

In juni 2011 trad Jamie McDermott met zijn Irrepressibles op tijdens het Holland Festival. Zijn performance kreeg de naam Human Beat Box. Een bijzonder optreden in meerdere opzichten bleek.
Allereerst was het haast onmogelijk voor fans om daar bij te zijn omdat het concert op voorhand al uitverkocht was door de vaste bezoekers van het festival. Gelukkig lukte het mij om via Marktplaats aan kaarten te komen en wat later had de band zelf nog enkele kaarten in de aanbieding.
Het optreden zelf was ook bijzonder te noemen: een aantal bezoekers (veelal van bejaarde leeftijd) hadden blijkbaar wat anders verwacht en vertrokken gedurende het optreden. Extra zuur dus wetende dat veel fans er niet bij konden zijn. Maar het was dan ook wel een optreden waar je helemaal in op kon gaan of waar je echt helemaal niks mee kon. In mijn gezelschap van 4 personen was er ook één die na afloop wist te melden er niks aan te hebben gevonden. Voor mij als fan was het ook wel even slikken om slechts 1 bekend nummer voorgeschoteld te krijgen: de culthit In This Shirt want verder waren het alleen maar nieuwe nummers van hun spoedig te verschijnen nieuwe album Nude.
Een krakend, ronddraaiend podium en zo’n anderhalf uur later stonden we buiten met nieuwe nummers rondzoemend in ons hoofd waarvan Prince mij het meest bijbleef.

We zijn bijna anderhalf jaar verder en met blijkbaar de nodige vertraging is daar dan eindelijk de opvolger van dat verpletterende debuut Mirror Mirror. Het past een beetje bij de rommeligheid van de band (waar ik als vrijwillige promo-man namens de band alles van weet maar jullie niet mee zal vermoeien).
Laat de band lekker muziek maken moet je maar denken; datgene waar ze echt goed in zijn.


De muziek dus. Drie nummers gingen het album vooraf en wat opviel was de toevoeging van electronica. Het was toch even wennen moet ik eerlijk zeggen.
Time Passing is geen onbekend nummer want het is al langer te beluisteren via Soundcloud. Het is een dromerig instrumentaal nummer waar lome strijkers een wat donkere toon neerzetten. Niks electronica: de klassieke kant keert gewoon terug en zorgt voor een fijn begin.
Een begin dat zijn vervolg krijgt in het ijzersterke Pale Sweet Healing waar Jamie de essentie van Nude al weergeeft: “Take of your clothes I want to see you naked... and give me your hands to touch, I know you've longed to be here. Because, we've come here to heal, because we want to be free, we want to be”. Duidelijk. Jamie windt er geen doekjes om. Het nummer kent een mooie opbouw waar naar een climax toegewerkt wordt en gelijk al viel me op dat het electronica gehalte ook hier niet erg naar voren komt. Het heeft nog steeds de kenmerkende barokke kant maar dan een stuk somberder van toon. Ingetogen haast.
New World verscheen al als single en zal voor de liefhebbers dus geen onbekende zijn. Het nummer heeft ook een videoclip die als opvolger van Arrow gezien mag worden.
Het heeft iets onderkoelds en staat me nog goed bij van het optreden in Amsterdam. Hier speelt vooral de zang van McDermott een grote rol. Van zijn falsetto moet je houden en zeker op dit nummer waar het haast als instrument gebruikt wordt. Voor het eerst krijgen de electronische klanken een belangrijkere rol maar het gebeurt nog vrij subtiel en doet het nummer alleen maar goed. Je krijgt er bijna een ' Ultravox Vienna’ gevoel bij.
Na twee zeer sterke nummers volgt er alweer een nummer dat dienst mag doen als opmaat: Tears Interlude. Vreemd genoeg zal Tears niet het nummer zijn dat hierna volgt. In elk geval is ook dit een sfeerschets. Cement tussen de bouwstenen van Nude. En ook hier draait het weer om de stem van Jamie.
Wat volgt is het bekende Prince dat inmiddels een andere titel heeft gekregen namelijk Two Men in Love. Hier zal binnenkort een videoclip bij verschijnen n.a.v. een oproep op Facebook waarin gevraagd werd een zoen met je geliefde op te nemen om dat te laten gebruiken voor de clip. Hetero, homo, het maakt niet uit ook al laat de titel niets te wensen over. Dit nummer bezorgde me live torenhoog kippenvel en voor mij was dit een nieuw hoogtepunt à la In This Shirt. Een trage bloedstollende opbouw, spaarzaam begeleid door piano dat zich langzaam naar een climax weet te ontvouwen. Een climax waar Jamie eindigt door ontelbare malen ‘I’m in love’ te scanderen. In Amsterdam ging het perfect samen met een ronddraaiend podium. Hij bleef maar rondtollen leek het wel. Een prachtig nieuw hoogtepunt in het werk van deze band!
Is er na zo’n nummer dan wel ruimte om even op adem te komen? Nee, want To Be is wederom een prachtig hoogtepunt.
“I'm born by time and race. I long to find a face. In love I am alive... These fears I cannot hide...”. Een akoestisch nummer dat ondanks zijn ingetogenheid haast uit je boxen knalt. Jamie omhelst je als een warme deken dat zou doen. Eigenlijk heeft hij helemaal niet veel nodig om krachtig over te komen. Een nummer dat raakt in al zijn naaktheid.
Arrow daarentegen weet vooral met zijn clip te ontroeren. Een clip die al snel onder de kuisheidsknop van YouTube verdween want ja: een homokusje is en blijft nu eenmaal heel erg eng voor veel mensen.
Dit nummer zorgde aanvankelijk toch wel voor wat gefronste wenbrauwen van mijn kant. Eigenlijk vond ik de electronische klanken lelijk botsen met de sound van de band. Alsof het een slecht huwelijk betrof. Inmiddels gaat het beter maar 100% overtuigd ben ik nog steeds niet. Ik hou meer van de live versie waar ik vorig jaar mee in aanraking kwam: puurder wat mij betreft. Iets minder geforceerd ook.
Voor Tears ging aanvankelijk hetzelfde verhaal op maar daar raakte ik toch sneller aan gewend en vond ik het allemaal wat beter samengaan. Het nummer kent iets uitbundigs. De treurigheid van het album lijkt wat naar achteren verdrongen en er mag ook best gelachen worden ook al gaat het om de tranen van een clown.
The Opening is wederom als interlude te beschouwen en vormt daarmee de opmaat voor alweer het laatste nummer van Nude.
Die afsluiter heet Ship en ook dat nummer zorgde gelijk voor herkenning omdat het in Amsterdam gespeeld werd.
Het vormt een redelijk opgewekte afsluiter wat we misschien ook wel nodig hadden. Gelukkig eindigt het album niet in mineurstemming. Niets mis met wat levensvreugde en die is hier duidelijk voelbaar.

Dat Nude voor mij persoonlijk misschien wel het album was waar ik het meest reikhalzend naar uitkeek dit jaar zal niemand verbazen. Het is ook niet voor niets dat ik tot de fans hoorde die gevraagd werd om wat promowerk voor de band te verrichten (wat ik uiteindelijk ook ben gaan doen samen met user sanquin).
Is een mening van mijn kant dan nog objectief te noemen?! Dat is natuurlijk erg moeilijk te bepalen. Als ik echt helemaal in muziek op kan gaan dan gaat mijn enthousiasme wel eens met me op de loop maar het maakt niet uit wat mijn binding met de artiest in kwestie is. Als muziek me raakt dan draag ik dat graag uit. Dat ik dan te lang van stof ben gaat daar regelmatig mee samen. Gelukkig is niemand verplicht het te lezen denk ik dan maar. Voor wat betreft de objectiviteit het volgende; Mirror Mirror is voor mij een hedendaagse klassieker. Nude is dat niet. Hoe mooi een nummer als Two Men in Love ook is. In This Shirt blijft onvergetelijk.
Ik was vooraf best bang voor de nieuwe koers en ik kan gerust ademhalen. Het valt allemaal wel mee. Het album leunt meer op sfeer dan zijn voorganger en is wat aan de korte kant zeker als je beseft dat 3 nummers meer overgangscomposities zijn. Uiteraard in dienst van het album maar als er dan 7 tracks overblijven is dat wat karig. Tel daarbij op dat ik het huwelijk tussen de barokke klassieke stijl en electro op Arrow niet volledig geslaagd vind dan kan geconcludeerd worden dat ik er deze keer niet de volledig mep van 5* voor over heb. De aanloop naar dit album bleek lang en moeizaam en misschien heeft het te maken met die bekende moeilijke tweede.
Een moeilijke tweede die wat mij betreft nog steeds schitterend genoemd mag worden maar het is wel een stijl die niet voor iedereen is weggelegd wat ook voor het debuut gold.
Jamie overtreft zichzelf niet maar weet zijn stijl wel te consolideren en durft te veranderen. Dat valt te prijzen.

Nude is daarom een zeer geslaagd vervolg op Mirror Mirror.

The Irrepressibles: waar Antony and the Johnsons stoppen, gaan zij verder. Over het vorige album was ik best enthousiast wat ergens wel vreemd is. Want The Irrepressibles is soms behoorlijk kitscherig en 'barok' is nu niet bepaald mijn favoriete kunststroming vanwege de vele pracht en praal.

De voorproefjes die ik dankzij het 'promoteam' te horen kreeg, klonken niet al te veelbelovend. De toevoeging van elektronische bliepjes werd behoorlijk ver doorgezet in singles Arrow en Tears. Maar nadat ik de opener Time Passing hoorde, bleek het allemaal wel mee te vallen. Sterker nog: de elektrische toevoeging klinkt op sommige nummers als een verrijking zoals op New World. To Be laat een ingetogen kant horen en daar kan een geel sterretje worden aangeklikt.

Arrow was dus even wennen, maar dat valt nu wel goed. Dat 'Owiejoowiejoo' heeft wel iets verslavends, al ben ik benieuwd of dat niet een keer irritant wordt. Maar dan Tears... Pfff, gaan we de housebeatjes uit 1995 weer terugkrijgen? Dit had ik toch graag anders willen horen, al weet ik niet of je er dan nog clowns mee aan het huilen krijgt. Gelukkig kunnen we na deze misser nog even bijkomen met tussenstukje The Opening, maar dan volgt The Ship: het tempo gaat nog even flink omhoog maar het nummer zelf is vrij snel afgelopen. Het voelt voor mij niet echt als een afsluiter.

Nu weet ik niet of de band dat ook vond, maar een andere reden om bonustracks toe te voegen aan dit album kan ik niet verzinnen of het moet een oude verkooptruc zijn. De bonustracks - drie bewerkingen van Arrow - voegen dus helemaal niets toe en die gaan nu de prullenbak in. Ik wacht wel totdat ik een gewone versie van het album in de winkel zie.