The Irrepressibles - Nude (2012)

Alvast een stem ivm eerder ontvangen album met pre-order.
Recensie volgt later!

In juni 2011 trad Jamie McDermott met zijn Irrepressibles op tijdens het Holland Festival. Zijn performance kreeg de naam Human Beat Box. Een bijzonder optreden in meerdere opzichten bleek.
Allereerst was het haast onmogelijk voor fans om daar bij te zijn omdat het concert op voorhand al uitverkocht was door de vaste bezoekers van het festival. Gelukkig lukte het mij om via Marktplaats aan kaarten te komen en wat later had de band zelf nog enkele kaarten in de aanbieding.
Het optreden zelf was ook bijzonder te noemen: een aantal bezoekers (veelal van bejaarde leeftijd) hadden blijkbaar wat anders verwacht en vertrokken gedurende het optreden. Extra zuur dus wetende dat veel fans er niet bij konden zijn. Maar het was dan ook wel een optreden waar je helemaal in op kon gaan of waar je echt helemaal niks mee kon. In mijn gezelschap van 4 personen was er ook één die na afloop wist te melden er niks aan te hebben gevonden. Voor mij als fan was het ook wel even slikken om slechts 1 bekend nummer voorgeschoteld te krijgen: de culthit In This Shirt want verder waren het alleen maar nieuwe nummers van hun spoedig te verschijnen nieuwe album Nude.
Een krakend, ronddraaiend podium en zo’n anderhalf uur later stonden we buiten met nieuwe nummers rondzoemend in ons hoofd waarvan Prince mij het meest bijbleef.

We zijn bijna anderhalf jaar verder en met blijkbaar de nodige vertraging is daar dan eindelijk de opvolger van dat verpletterende debuut Mirror Mirror. Het past een beetje bij de rommeligheid van de band (waar ik als vrijwillige promo-man namens de band alles van weet maar jullie niet mee zal vermoeien).
Laat de band lekker muziek maken moet je maar denken; datgene waar ze echt goed in zijn.


De muziek dus. Drie nummers gingen het album vooraf en wat opviel was de toevoeging van electronica. Het was toch even wennen moet ik eerlijk zeggen.
Time Passing is geen onbekend nummer want het is al langer te beluisteren via Soundcloud. Het is een dromerig instrumentaal nummer waar lome strijkers een wat donkere toon neerzetten. Niks electronica: de klassieke kant keert gewoon terug en zorgt voor een fijn begin.
Een begin dat zijn vervolg krijgt in het ijzersterke Pale Sweet Healing waar Jamie de essentie van Nude al weergeeft: “Take of your clothes I want to see you naked... and give me your hands to touch, I know you've longed to be here. Because, we've come here to heal, because we want to be free, we want to be”. Duidelijk. Jamie windt er geen doekjes om. Het nummer kent een mooie opbouw waar naar een climax toegewerkt wordt en gelijk al viel me op dat het electronica gehalte ook hier niet erg naar voren komt. Het heeft nog steeds de kenmerkende barokke kant maar dan een stuk somberder van toon. Ingetogen haast.
New World verscheen al als single en zal voor de liefhebbers dus geen onbekende zijn. Het nummer heeft ook een videoclip die als opvolger van Arrow gezien mag worden.
Het heeft iets onderkoelds en staat me nog goed bij van het optreden in Amsterdam. Hier speelt vooral de zang van McDermott een grote rol. Van zijn falsetto moet je houden en zeker op dit nummer waar het haast als instrument gebruikt wordt. Voor het eerst krijgen de electronische klanken een belangrijkere rol maar het gebeurt nog vrij subtiel en doet het nummer alleen maar goed. Je krijgt er bijna een ' Ultravox Vienna’ gevoel bij.
Na twee zeer sterke nummers volgt er alweer een nummer dat dienst mag doen als opmaat: Tears Interlude. Vreemd genoeg zal Tears niet het nummer zijn dat hierna volgt. In elk geval is ook dit een sfeerschets. Cement tussen de bouwstenen van Nude. En ook hier draait het weer om de stem van Jamie.
Wat volgt is het bekende Prince dat inmiddels een andere titel heeft gekregen namelijk Two Men in Love. Hier zal binnenkort een videoclip bij verschijnen n.a.v. een oproep op Facebook waarin gevraagd werd een zoen met je geliefde op te nemen om dat te laten gebruiken voor de clip. Hetero, homo, het maakt niet uit ook al laat de titel niets te wensen over. Dit nummer bezorgde me live torenhoog kippenvel en voor mij was dit een nieuw hoogtepunt à la In This Shirt. Een trage bloedstollende opbouw, spaarzaam begeleid door piano dat zich langzaam naar een climax weet te ontvouwen. Een climax waar Jamie eindigt door ontelbare malen ‘I’m in love’ te scanderen. In Amsterdam ging het perfect samen met een ronddraaiend podium. Hij bleef maar rondtollen leek het wel. Een prachtig nieuw hoogtepunt in het werk van deze band!
Is er na zo’n nummer dan wel ruimte om even op adem te komen? Nee, want To Be is wederom een prachtig hoogtepunt.
“I'm born by time and race. I long to find a face. In love I am alive... These fears I cannot hide...”. Een akoestisch nummer dat ondanks zijn ingetogenheid haast uit je boxen knalt. Jamie omhelst je als een warme deken dat zou doen. Eigenlijk heeft hij helemaal niet veel nodig om krachtig over te komen. Een nummer dat raakt in al zijn naaktheid.
Arrow daarentegen weet vooral met zijn clip te ontroeren. Een clip die al snel onder de kuisheidsknop van YouTube verdween want ja: een homokusje is en blijft nu eenmaal heel erg eng voor veel mensen.
Dit nummer zorgde aanvankelijk toch wel voor wat gefronste wenbrauwen van mijn kant. Eigenlijk vond ik de electronische klanken lelijk botsen met de sound van de band. Alsof het een slecht huwelijk betrof. Inmiddels gaat het beter maar 100% overtuigd ben ik nog steeds niet. Ik hou meer van de live versie waar ik vorig jaar mee in aanraking kwam: puurder wat mij betreft. Iets minder geforceerd ook.
Voor Tears ging aanvankelijk hetzelfde verhaal op maar daar raakte ik toch sneller aan gewend en vond ik het allemaal wat beter samengaan. Het nummer kent iets uitbundigs. De treurigheid van het album lijkt wat naar achteren verdrongen en er mag ook best gelachen worden ook al gaat het om de tranen van een clown.
The Opening is wederom als interlude te beschouwen en vormt daarmee de opmaat voor alweer het laatste nummer van Nude.
Die afsluiter heet Ship en ook dat nummer zorgde gelijk voor herkenning omdat het in Amsterdam gespeeld werd.
Het vormt een redelijk opgewekte afsluiter wat we misschien ook wel nodig hadden. Gelukkig eindigt het album niet in mineurstemming. Niets mis met wat levensvreugde en die is hier duidelijk voelbaar.

Dat Nude voor mij persoonlijk misschien wel het album was waar ik het meest reikhalzend naar uitkeek dit jaar zal niemand verbazen. Het is ook niet voor niets dat ik tot de fans hoorde die gevraagd werd om wat promowerk voor de band te verrichten (wat ik uiteindelijk ook ben gaan doen samen met user sanquin).
Is een mening van mijn kant dan nog objectief te noemen?! Dat is natuurlijk erg moeilijk te bepalen. Als ik echt helemaal in muziek op kan gaan dan gaat mijn enthousiasme wel eens met me op de loop maar het maakt niet uit wat mijn binding met de artiest in kwestie is. Als muziek me raakt dan draag ik dat graag uit. Dat ik dan te lang van stof ben gaat daar regelmatig mee samen. Gelukkig is niemand verplicht het te lezen denk ik dan maar. Voor wat betreft de objectiviteit het volgende; Mirror Mirror is voor mij een hedendaagse klassieker. Nude is dat niet. Hoe mooi een nummer als Two Men in Love ook is. In This Shirt blijft onvergetelijk.
Ik was vooraf best bang voor de nieuwe koers en ik kan gerust ademhalen. Het valt allemaal wel mee. Het album leunt meer op sfeer dan zijn voorganger en is wat aan de korte kant zeker als je beseft dat 3 nummers meer overgangscomposities zijn. Uiteraard in dienst van het album maar als er dan 7 tracks overblijven is dat wat karig. Tel daarbij op dat ik het huwelijk tussen de barokke klassieke stijl en electro op Arrow niet volledig geslaagd vind dan kan geconcludeerd worden dat ik er deze keer niet de volledig mep van 5* voor over heb. De aanloop naar dit album bleek lang en moeizaam en misschien heeft het te maken met die bekende moeilijke tweede.
Een moeilijke tweede die wat mij betreft nog steeds schitterend genoemd mag worden maar het is wel een stijl die niet voor iedereen is weggelegd wat ook voor het debuut gold.
Jamie overtreft zichzelf niet maar weet zijn stijl wel te consolideren en durft te veranderen. Dat valt te prijzen.

Nude is daarom een zeer geslaagd vervolg op Mirror Mirror.

mooie recensie aero en tja ergens vind ik 't jammer van die lichte koerswijziging met wat electronica daardoor wordt 't voor mij minder interessant zeker als eerste klas liefhebber van 't baroque genre (welke ik als geen ander heb verkend). Maargoed die 3 aanloopjes dat vind ik juist wel mooi daardoor krijg je meer een hecht album. En is dit nu de originele hoes?

Het doet me een klein beetje denken aan Patrick Wolf, maar toch zeker veel aan Wild Beasts en Antony & The Johnsons.
Ik houd wel van dit.

Vandaag even zo'n momentje puur geluk: net de film De Marathon gezien en eenmaal uit de bios (in Rotterdam zelf) draaide Two Men in Love terwijl het zo'n schitterende herfstdag met 22 graden en zon is. Zulke momentjes zijn kostbaar.

Overigens is de release van dit album een rare zaak aan het worden. De versie die je in de voorverkoop kon kopen (deluxe) is uitgesteld van 22 oktober naar 9 november maar hij is wel te koop vanaf vandaag via iTunes en fysiek is de datum per land verschillend: variërend van vandaag, 12 november, 25 januari (o.a. Nederland en België), 3 februari en 10 februari.

Vanaf vandaag ook te vinden op Spotify.

En die hoes? Tja, een video still uit Arrow.... ik had er iets meer van verwacht.
Verder begint het album toch wel erg in te slaan (mede door het moment van vandaag). Het zou zomaar kunnen dat het wederom de volle mep van 5* gaat worden maar daarvoor wil ik eerst de deluxe versie afwachten

Vreemd!? Ik checkte Spotify afgelopen week/ weken dagelijks hierop en zonder resultaat. Gisterenavond zag ik 'm inderdaad wel op Spotify verschijnen. Maar dat was net nadat ik het album zelf had geimporteerd binnen Spotify. Ik dacht nog; 'dat is wel heel toevallig'. Vervolgens dus mijn geimporteerde afspeellijst maar weer gedelete (die was nu dubbelop ging ik vanuit). En wat schetst mijn verbazing. Vanochtend staat het album dus niet meer op Spotify. Ja enkel de 3 nummers die al uit zijn uitgebracht. Ik heb overigens wel vaker dergelijke ervaringen met Spotify. Heb jij het album toevallig ook zelf geimporteerd eERo binnen Spotify en zie je niet gewoon je eigen bestanden?

Maar goed. Gisteren dan eindlijk 'Nude' een paar keer geluisterd. Ga er nog niet teveel over zeggen. Moet eigenlijk eerst nog iets schrijven over 'Mirror Mirror'. Het vervolgalbum 'Nude' is wederom erg fraai, dat zondermeer. Maar ook ingetogen, wat eigenlijk ook al wel bleek uit de nummers die reeds te beluisteren waren. Meer bombast en theather had er van mij wel in gemogen. Deze band was met 'Mirror Mirror' mijn kennismaking met het baroque genre. Ik had dan ook gehoopt daar meer van te horen. De gebruikte electronica is minimaal en stoort me (nog) niet. Huidige favoriet is 'Pale Sweet Healing'. Dit nummer staat - in tegenstelling tot bovenstaande tracklisting - bij mijn versie verderop op het album (heb 'm van SlSk). Ik moet dus eerst mijn versie maar eens bekijken en herschikken. Immers, de juiste volgorde van nummers is erg belangrijk en kan zeer bepalend zijn voor de sound van het totaal.

Toch al weer meer geschreven dan ik van plan was

Album van het jaar voor mij, net voor en na Asaf Avidan beluisterd. Staat deze laatst genoemde op een grote afstand op 2.

Nee 'Nude' gaat het sowieso afleggen tegen 'Different Pulses'. Zoveel is al wel duidelijk! Met daarbij een kanttekening dat ik niet van de (jaar)lijstjes ben. Werkt alleen maar - hoe zeg je dat - 'vernauwend'. Ik vind het samenstellen van mijn eigen toplijst al verschrikkelijk en eigenlijk ondoenlijk.

Ik ben ook niet van de lijstjes, hoor. Maar ik had deze discussie met Aerodynamic4u, Eric. Ik snap dat Asaf in het algemeen beter gewaardeerd wordt, maar ik spreek voor mezelf als ik zeg dat ik The Irrepressibles prefereer in mijn playlist.

Jij geeft jouw mening en ik de mijne. Was geenzins mijn bedoeling om mijn mening door te duwen of belangrijker te maken. Dat had ik wellicht iets duidelijker kunnen tikken. Uiteraard is het allemaal erg persoonlijk. Daarbij is de muziek van beide ook niet echt te vergelijken met elkaar. Beide winnaars in hun eigen genre

Op YouTube heeft iemand deze compilatie van het album gemaakt: YouTube - The Irrepressibles - NUDE (album preview)

En inderdaad; klopte hélemaal niets van. Was ik gisteren een recensie aan het tikken kom ik er tijdens het typen achter dat de stukjes noot niet goed zijn verwerkt in de pot pindakaas. Verkeerd getagged dus! Ik volgde aERo dan ook niet met zijn review. Vervolgens vond ik de lyrics tov. de titels wel erg verwarrend.

En dus was 'Pale Sweat Healing' ook helemaal niet mijn favoriet -lol- Dat blijkt achteraf dus 'Ship' te zijn. En hoe voor de hand liggend. De eerste regel; 'when you left me, send me away that magical ship I dreamt about, drowned by the ocean met with the motion and roar'.

Hè, vervelend zeg! Nu moet ik het album eerst weer een paar keer in juiste volgorde gaan luisteren alvorens ik mijn stukje kan plaatsen. En dus opgelet dus voor al diegene met de pindakaas versie.

The Irrepressibles: waar Antony and the Johnsons stoppen, gaan zij verder. Over het vorige album was ik best enthousiast wat ergens wel vreemd is. Want The Irrepressibles is soms behoorlijk kitscherig en 'barok' is nu niet bepaald mijn favoriete kunststroming vanwege de vele pracht en praal.

De voorproefjes die ik dankzij het 'promoteam' te horen kreeg, klonken niet al te veelbelovend. De toevoeging van elektronische bliepjes werd behoorlijk ver doorgezet in singles Arrow en Tears. Maar nadat ik de opener Time Passing hoorde, bleek het allemaal wel mee te vallen. Sterker nog: de elektrische toevoeging klinkt op sommige nummers als een verrijking zoals op New World. To Be laat een ingetogen kant horen en daar kan een geel sterretje worden aangeklikt.

Arrow was dus even wennen, maar dat valt nu wel goed. Dat 'Owiejoowiejoo' heeft wel iets verslavends, al ben ik benieuwd of dat niet een keer irritant wordt. Maar dan Tears... Pfff, gaan we de housebeatjes uit 1995 weer terugkrijgen? Dit had ik toch graag anders willen horen, al weet ik niet of je er dan nog clowns mee aan het huilen krijgt. Gelukkig kunnen we na deze misser nog even bijkomen met tussenstukje The Opening, maar dan volgt The Ship: het tempo gaat nog even flink omhoog maar het nummer zelf is vrij snel afgelopen. Het voelt voor mij niet echt als een afsluiter.

Nu weet ik niet of de band dat ook vond, maar een andere reden om bonustracks toe te voegen aan dit album kan ik niet verzinnen of het moet een oude verkooptruc zijn. De bonustracks - drie bewerkingen van Arrow - voegen dus helemaal niets toe en die gaan nu de prullenbak in. Ik wacht wel totdat ik een gewone versie van het album in de winkel zie.

Ik voel dat ook wel zo: Two Men in Love was een geschiktere afsluiter geweest: voorspelbaar wellicht maar compleet op z'n plaats.

Wat me verder opvalt is dat de 'openheid' van dit album (tekstueel gezien) blijkbaar niet afschrikwekkend werkt voor veel hetero's. Dat is mooi vind ik.

Jij hebt toch ook geen moeite met de geile heteropraatjes van Prince?

Ik als hetero heb meer problemen met de geile heteropraatjes van Prince dan de mannenliefde op dit album.

Die vraagt zich in Controversy af of ie straight is of gay

Als aero 5 sterren geeft ga ik er eens goed voor zitten.
In eerste instantie dacht ik: wat heb ik nou weer aan mijn fiets hangen.
Maar na enkele draaibeurten was het weer zover.
De nummers werden mooier en mooier .
Wat een weergaloos mooie muziek.
ik moet tot mijn schaamte erkennen dat ik nog nooit van the Irrepressibles gehoord had.
Dat heeft wel een voordeel.
Ik heb Mirror, Mirror nog niet gehoord- dus daar heb ik nog een juweeltje tegoed

Ah, goed te horen!

Mirror Mirror was sinds tijden een overdonderend werk van een band waar ik nooit eerder van gehoord had. Nude was daarom een andere beleving omdat ik ze nu wel kende en daarbij kwamen ze met een nieuw geluid waar ik aanvankelijk een beetje aan moest wennen. Dat is nu wel helemaal bijgetrokken

Wát een plaat!

Door wat onduidelijkheden met de release van dit album luister ik dit album nu pas. Volgens mij hebben ze die release, met de hele tijd de verplaatsing, niet zo slim aangepakt.
De verwachtingen worden door deze opvolger van Mirror Mirror prima ingelost. Weer een wonderschoon album met de al bekende ingrediënten, maar nu met toevoeging van electronica in sommige nummers. Dit album past uitstekend bij het nu winterse weer en ik ga deze fijne nieuwe Irrepressibles de komende tijd vaak opleggen.

Eens: eigenlijk veel te chaotisch en om het nog even onduidelijker te maken. Veel Europese landen (waaronder Nederland) hebben de release pas begin februari.

Vond het ookal vreemd dat ie niet op de Plato website stond, want stond eigenlijk al op het punt om hem te gaan kopen. Helaas.. Nog even wachten.

Voor ons is het alleen mogelijk de special edition rechtstreeks bij de platenmaatschappij/band te bestellen.

Misschien ben ik dan de enige maar na drie luisterbeurten vind ik hun vorige cd toch echt nog mooier. Maar misschien verandert het nog.

Uiteindelijk zou dat ook mijn conclusie kunnen worden. Wat ik eerder typte;



Maar misschien moeten we niet in termen van 'nog mooier' denken. Want beide albums zijn prachtig-mooi. Het is gewoon; anders

Het is zeker een mooi album geworden, vandaar ook mijn vier sterren. En ze hebben zichzelf in ieder geval niet herhaald met deze nieuwe cd

Tja, the human mind is a strange country, waarvoor helaas geen TomTom beschikbaar is. Bij Mirror Mirror had ik me al voorgenomen dit gezelschap eens te checken en bij de eerste melding van een track van dit album (maak kennis met 2012, meen ik) werd dat idee bevestigd; alleen heb ik nog niet de daad bij het woord gevoegd.

In de jaren 80 waren er feministes die van oordeel waren dat een man apsoluut geen recensie kon schrijven van een boek van Anja Meulenbelt - i.c. De schaamte voorbij, dat daarom ook wel Het schaamhaar voorbij werd genoemnd door 'mcp's'. Zou het equivalentieprincipe hier worden gehanteerd, dan zou ik obv de verwijzingen naar de homo-erotiek alhier, geen serieuze mening over deze schijf mogen/kunnen geven.

Da's natuurlijk onzin - erotische gedachten zijn universeel en het object van de gedachte (je focus) is in feite neutraal. Ik ga op zoek en zal me uiten - per slot van rekening word ik ook geraakt door Antony.

In dat geval zal mijn meningen rijtje in 1 klap wel heeeeeel erg slinken vrees ik want er blijft voor mij dan niet zo veel meer over

Dat was ook een onhoudbaar standpunt waarover veel gelachen is destijds. Een heel bekend boek van Emile Leroy Ladurie - Montaillou (over een Frans dorp in de middeleeuwen) had dan nooit gerecenseerd kunnen worden, bij gebrek aan middeleeuwers. Ach en religeuze symboliek (Way over Yonder - Carole King) stoort me regelmatig meer dan subtiele verwijzingen naar (homo)erotische escapades. En de geilneverij van Prince is gewoon niets meer dan wat aangezette pastiche; ik durf te wedden dat ie keurig met zijn handjes boven de lakens slaapt