Foxygen - We Are the 21st Century Ambassadors of Peace & Magic (2013)

Is dat de enige reden dat je hier twee sterren aan geeft? Dat zou nogal mager zijn imo.

Ze zijn zeker niet bijster origineel maar wat kun je anno 2013 nog verzinnen om de hele muziekwereld mee op z'n kop te zetten?

Ik hou wel van bands met een eigen geluid en dat is Foxygen duidelijk niet. Getuige de vele afwisselingen weten ze zelf ook niet goed wat ze eigenlijk willen. Daardoor vind ik het vooral rommelig en uiteindelijk weinig boeiend.

Dat laatste is natuurlijk geen argument. Niemand vraagt ze om de muziekwereld volledig op z'n kop te zetten. Ik kan zelf ook niks verzinnen maar ik maak dan ook geen album.

that's ok, i was bored anyway

SMILE:D dat nummer

Ja San Francisco is een erg tof nummer. Alle nummers zijn dat eigenlijk. Origineel is het niet, maar dat vind ik echt niet belangrijk.

maar wel zeer snel beu gehoord. dat is het gevaar bij dit soort nummers. dat wil toch ook zeggen dat het iets te weinig biedt.

ik word een beetje moe van die gasten die vinden dat muziek altijd origineel en vernieuwend moet zijn

De zang doet me een beetje denken aan die van New Radicals: beetje zeikerig dus.
Ach ja, de liedjes..... dat het verre van origineel is moge duidelijk zijn maar ergens mis ik toch ook wel een spontane frisheid die veel van de hedendaagse retro-bandjes toch wel hebben.
Leuk, aardig, maar er zijn leukere te beluisteren. Door een nummer als San Francisco blijft dit een voldoende. Jammer dat niet alles dat niveau heeft en de nummers te veel zwalken.

Ik vind het tot nu toe wel heel fijn klinken. Het mag dan wel niet origineel zijn, maar het zijn wel net die invloeden die er voor zorgen dat ik het zo leuk vind.

Punt komma.
Ik hoor vooral The Velvet Underground ten tijde van Loaded.

Het lijkt inderdaad wel een popquiz, deze plaat.
Hoewel ik wel andere dingen hoor dan Mctijn.
The Kinks in San Fransisco bijvoorbeeld.
Rolling Stones rond Black & Blue in Oh Yeah.
The Velvet in No Destruction.
Niet gehinderd door deze kennis hoor je wellicht een éénduidig klinkende retroplaat, maar voor de kenners liggen de invloeden er dik bovenop.

Wel een fijn plaatje hoor.

Bigggg smile, net als bij On Blue Mountain en Shuggie. Heerlijk ongecompliceerd album, dit gaat nog veel gedraaid worden de komende lente. 24 mei staan ze op London Calling, ik denk dat dit live ook heel leuk kan zijn. De albumtitel is ook briljant trouwens haha.

Ik heb ze zelf nooit gezien, maar als ik reacties lees blijken ze er nogal met de pet naar te gooien. De mannen van Foxygen willen hun I-don't-give-a-fuck-imago maar al te graag hoog houden door intens slordig te spelen. Jammer is dat.

Nogmaals, ik ben er zelf niet bij geweest, maar als ik live filmpjes zie kan ik begrijpen wat er wordt bedoelt.

Het concert in Bitterzoet scheen echt ontzettend slecht te zijn. Heb in jaren niet zulke negatieve reacties gehoord op een concert, onafhankelijk van meerdere bezoekers. Zijn blijkbaar zelfs mensen halverwege weg gegaan omdat ze het echt niet konden aanzien. Dat maakt mij dan wel weer benieuwd, maar moet zeggen dat ik de paar nummers die ik van dit album gehoord heb (Shuggie en San Francisco) niet dermate speciaal vind dat ik achter deze band aan ga.

Het is waarschijnlijk al honderd keer gezegd dat dit een samenraapsel is van de psychedelica uit de jaren '60, maar ik zie dat eigenlijk meer als een pluspunt dan als een minpunt. Foxygen maakt het niet beter en komt niet eens in de schaduw van de oorspronkelijke makers, maar weet wel een perfecte compilatie te maken van alles wat zo heerlijk klinkt uit de jaren '60. Nu hoef ik maar een plaatje op te leggen als ik even snel wat jaren '60 muziek wil horen. Al moeten ze het niet wagen om een vol.2 te maken.

Je kan beter de Rubble compilaties van Bam Caruso draaien voor dat effect, denk ik.
Dat is een echte goudmijn voor dit soort muziek.

Tegelijkertijd zou het niet onaardig zijn een compilatie te maken van de beste nummers van al dit soort nieuwe artiest: Unknown Mortal Orchestra, Jacco Gardner, etc. kun je er dan ook bijnemen.

Misschien wat hypocriet, dat ik een paar dagen nadat ik me negatief uitliet over een andere psychedelica-recycler van de laatste tijd, het debuut van Jacco Gardner, ik nu hier aardige dingen over ga zeggen. Goed, ik heb net zo goed als ieder ander het recht om subjectief te zijn.

Ik heb me echt uitstekend vermaakt met deze plaat, een paar dagen lang. Laten we verder niet overdrijven, het is natuurlijk niets nieuws onder de zon en of er op dit album songs staan die klassiekers kunnen worden zoals op de platen waar het duo zich op baseert, betwijfel ik, hoewel 'Shuggie' en 'San Francisco' wel meer dan een beetje goed zijn.

Over de verschillende invloeden kunnen we waarschijnlijk urenlang ruzie maken ('als wat klinkt dit het meest?') maar de Stones moeten hier toch even apart genoemd worden, met name door het felle, Jagger-achtige charisma waarmee de zanger de liedjes voortschreeuwt. Meer als een voorganger dan een shoegazer: als je dan toch psychedelische retro maakt, doe het dan zo.

De andere belangrijke kwaliteit is het uitstekende oor van de band voor kleine trucjes die de liedjes boven zichzelf kunnen laten uitstijgen. Call and response-koortjes, vuile gitaarsolo's, swingende breaks. Een plaat die gemaakt is om een publiek te vermaken, en daar ook prima in slaagt. Geen plaat die je leven verandert, maar daar zit je op de fiets ook niet altijd op te wachten.

No Destruction is in ieder geval mijn muzikale hoogtepunt van 2013 tot dusver. Heerlijk plaatje, kan niet wachten tot het ook daadwerkelijk lente wordt (ergo, een zonnetje).

Ik had op basis van recensies wel verwacht dat dit iets voor mij zou zijn. Toch vind ik 't allemaal niet zo bijzonder en wel erg cliché. Ik hoor heel veel riffjes en melodietjes langskomen, die ik in vrijwel identieke vorm al wel eens eerder heb gehoord.

Lou Reed heeft gebeld. Hij wil 'No Destruction' terug hebben. Die intonatie en frasering zijn echt precies hetzelfde en het gitaarwerk hint ook wel opzichtig naar hem. 'San Fransisco' sluit dan weer wat aan bij de Kinks en de Zombies.

Ik word na een tijdje ook een beetje dol van dat hoge stemmetje.

No Destruction is ook wel een beetje barstool blues he, Stijn

Ik heb je hoog zitten Stijn, maar oh oh wat zijn dit soort grappen slap

Zeer toffe plaat. Ze hebben hun invloeden zeker niet onder stoelen of banken gestoken, per nummer kan je zo de band zeggen naarwaar ze op dat moment zaten te luisteren. Maar mij stoort dat helemaal niet. Ik vind dit gewoon een heel leuke plaat met het titelnummer als hoogtepunt.

Het lijkt wel alsof McCartney, Jagger, Dylan, Reed en zo nog wat van die namen in 1967 een stiekeme jamsessie hebben belegd en dat de opnames daarvan nu pas boven wat zijn gekomen. Heeft ook een hoog popquizgehalte deze plaat, met in het openingsnummer meteen al een dikke verwijzing naar Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band. De teksten zijn bij vlagen ook hilarisch. Het is niet alleen maar naspielerei, het gebeurt wel met een twist. Al met al een verdomd leuk plaatje dit!

Geen slecht album, met vooral San Francisco als memorabel pareltje. Helaas verliest na Shuggie deze plaat haar charme: de ommezwaai van mooie, lieve en zachte muziek naar een meer rockgehalte was naar mijn mening heel storend.

wel heel toevallig dat dit album in hetzelfde jaar wordt uitgegeven als het debuut van Jacco Gardner, gaat er een psychedelische wind door de muziekwereld?

En the Sadies en dit jaar Temples Vergeet Tame Impala en Cloud Control ook niet(en meer zulks).

En The Black Angels

De beste uit het setje

Hehe. Ik hoor in het refrein juist Suspicious Minds van Elvis Presley terug.