Helloween - Keeper of the Seven Keys Part II (1988)

Heeft weinig met imago te maken

Men nam zichzelf weinig serieus maar maakte ondertussen wel reetelekkere muziek

Dit is ene vrij melig plaatje, weinig diepgang, maar wel 1 die staat als een huis, geen enkel zwak nummer, enkele favorieten, i want out, eagle fly free, you always walk alone

Het klinkt allemaal zeer strak en lekker, en meer wil ik ook nie van de heren, voor serieuzere muziek zijn er genoeg andere bandjes die het beter kunnen

Dat is dus juist wel een imagodingetje.

In welk opzicht?

retelekker in combinatie met Spocks opmerking over Priest...

Helloween heeft door de jaren heen zijn kwinkslagen nooit verloren. In het algemeen kan ik het best waarderen, het maakt ze hoe dan ook uniek.

De jongens presenteren zich op vrolijke wijze dus is flauwe meligheid eerder geoorloofd dan bij Priest die met hun lederen kledingstukken een stoerder imago trachten uit te dragen.

Althans, zo interpreteerde ik de stelling van Spock.



Ik houd wel van een kwinkslag, maar de voorbeelden Dr. Stein en Rise Or Fall vind ik op zichzelf gewoon minder geslaagd.

Op die fiets heeft alles ene imago

Los daarvan, boeie, de muziek daar gaat het om

Al is een gezellige frisse melige podiumpresentatie mij meer welkom dan al die bandjes die zonodig bruut ,donker en stoer over willen komen

Oké, nu heb ik Priest gisteren wederom live gezien en nu is die opmerking nit echt op zijn plaats. De hele uitstraling van Rob Halford komt meer over als een karikatuur dan als stoer. Maar het zal wel duidelijk zijn dat het minder serieuze en iets hilarischer imago past bij Helloween.

Dat snap ik niet zo goed. Vind hem op part I en II even goed zingen. Volgens mij ook tegelijkertijd opgenomen met de bedoeling als dubbelalbum uit te brengen. Alleen de platenmaatschappij stak daar een stokje voor, met vond het een te groot risico met een nieuwe zanger.

Altijd gedacht dat er tussen I en II een jaar of 8 tussen zaten, is bijkbaar nie zo

Het geluid op II is iig 8 keer frisser dan op I

Kiske zingt trouwens nog steeds als een nachtegaaltje:

Kiske - You'll Always Walk Alone (acoustic)

Kiske - We Got The Right (acoustic)

deze versies zijn misschien nog wel beter

Hier klinkt zijn stem een stuk aangenamer, hij is duidelijk een stuk verbeterd en dat mag ook wel na 20 jaar.

Net als deel 1 een prima album.
Alleen Dr. Stein..... Wat een oorwurm!

3,5*

Ik vind deze net wat minder sterk dan deel 1. Het spontane is eigenlijk wat weg en het komt me nu wat bedachtzamer over allemaal en dat vind ik jammer. De epic van deze plaat is natuurlijk een prima nummer op zich maar is toch een stuk meer geknutseld dan de vorige epic Halloween, die veel natuurlijker klonk in mijn oren. Daarnaast klinkt Kiske op deze plaat veel meer als een soort Bruce Dickinson, terwijl op de vorige plaat hij meer als Geoff Tate klonk, wat mij ook meer beviel. Hij doet t nog steeds heel goed natuurlijk, maar dit alles geeft Keepers II een bijsmaakje die mij wat minder bevalt.

Staan nog steeds een aantal heerlijke nummers op als Eagle Fly Free, Rise and Fall, We Got the Right en het titelnummer Keeper of the Seven Keys.

Grappig dat je Rise and fall bij je favoriete nummers van dit deel noemt. Ik vind dat juist het minste nummer. En Germ vind dat dus Dr. Stein. 'Smaak' blijft toch een apart fenomeen, dat blijkt wel weer

Dr. Stein en Rise & Fall zijn beiden mijn favorieten. Bij Rise & Fall is het vooral de aanloop naar het refrein die het 'm doet.

Ik vind deze trouwens iets beter dan de eerste, de eerste vind ik toch nogal vlug voorbijgaan.

Dr. Stein én Rise and fall als favorieten? Toe maar!
Ik vind trouwens zowel deel 1 als deel 2 geweldig! Ik beschouw ze min of meer als een dubbelalbum. Kan niet kiezen welke van de twee ik het beste vind.

Wel achter het ultieme Eagle Fly Free!

Daar zijn we het dan wel over eens!
Wat een waanzinnig nummer is dat zeg.

Dit is natuurlijk een klassieker, met nummers als Eagle Fly Free en March of Time, wat mijn persoonlijke favoriet is.
4,5*

Ik vinds beide albums even goed. Het beste nummer van de beide albums vind ik:
You always walk alone. Wat een power song

Ja die Kiske kon als broekie al best goeie nummers schrijven

Een klassieker in het genre, van een band die het hierna niet meer gepresteerd heeft om ook maar in de buurt te komen.

5*

Michael Kiske kon goede nummers schrijven maar hij kon ook heel goed zingen en dat mis je weleens in die metal scene

Hmm... verklaar je nader? Zuivere, 'kristalheldere' zang is ook zat aan te treffen in de powermetal en progmetal. Ik neem aan dat je dat bedoelt, maar er zijn inderdaad ook veel metalbands die geen gelikte zanger hebben.

Hij heeft het over 'goed', niet over 'gelikt'

Kiske heeft iets wat de meeste power/prog metal zangers niet hebben. Wat dat "iets" dan is vind ik lastig te omschrijven. Ik vind iig dat hij de vocalen met een enorme bezieling en diepgang weet te brengen. Vleugje melancholie zit er vaak ook in.

Kiske is wat mij betreft de Jeff Buckley van de powermetal... of draaf ik nu een beetje door..? Misschien kan iemand mij een handje helpen in het vinden van de juiste bewoordingen.

Kiske kan net als Buckley met ogenschijnlijk het grootste gemak iets heel moeilijks neerzetten. Hij schiet van hoog naar laag en forceert zich geen tel. Qua emotie maak ik de vergelijking met Buckley liever niet omdat die laatste qua stijl uit een veel emotioneler vaatje tapte. Al kan Michael Kiske sommige kalmere zanglijnen wel op subtiele wijze een beetje bluesy laten klinken. Dat geeft een nummer als We've Got The Right wel een beetje diepgang.
Kortom een buitengewone techniek en hij weet zeker het juiste gevoel in de nummers te leggen. Niet alleen bij Helloween, maar ook bij Place Vendome. Op de eerste Avantasia stal hij ook de show met enkele prachtige ijle refreinen.

En vergeet Unisonic niet! Mede dankzij zijn stem leg ik die nog regelmatig op.

Het titelnummer is daar ook een mooi voorbeeld van. "Make the people hold each other's hands." Echt zo mooi hoe hij dat zingt en idd met veel diepgang. Tegelijkertijd zit er soms ook een soort ironische ondertoon in zijn stem waardoor het iets ongrijpbaars krijgt.

Ik vind ook die plotselinge mellow stukken die zomaar opeens lijken op te duiken zo heerlijk. Neem nou die passage vanaf 7:25 in het titelnummer, alsof je in een warm bad glijdt..

Het leverde fascinerende muziek op die in het geval van de beide Keeper albums het predicaat "klassieker wel verdienen.