Ian Dury & The Blockheads - Do It Yourself (1979)

Een typisch geval van het Tweede Plaat Syndroom. Het debuut (New Boots And Panties) werd de hemel ingeprezen als tegendraads en punky, over de tweede had men aan één woord genoeg: slap.
Ik zou eerder zeggen: niet te plaatsen. De band staat behoorlijk strak te spelen (Inbetweenies, Uneasy Sunny Day), maar maat houden in zo'n relatief lullig deuntje als Lullaby For Franci(e)s lijkt te moeilijk. De teksten zijn behoorlijk absurd (Dance Of The Screamers) de voordracht is onbeholpen, bij vlagen rauw maar vooral ontroerend. En de muziek? Het is geen punk, geen ska, geen reggae, geen disco en zeker niet dertien in een dozijn. Van mij geen meewarig 'leuk geprobeerd, net echt', maar waardering en respect voor deze ultieme ode aan de imperfectie. Hun meesterwerk!

Jammer dat deze unieke artiest het niveau van kant A (van de LP) niet kan volhouden. De laatste nummers zijn niet meer aan mij besteed. In zijn geheel blijft het toch een geweldig tijdsbeeld van de late jaren 70.

Op reis door de albums achter mijn afspeellijsten met new wave kom ik vanaf het debuut van Squeeze uit maart 1978. Nu een tijdsprong vooruit van veertien maanden.
Half mei 1979 verscheen de tweede langspeelplaat van Ian Dury & The Blockheads, voor het eerst voluit zo genoemd op de hoes: op het debuut stond slechts Ian Dury op de voorzijde vermeld. De invloed van multi-instrumentalist Chaz Jankel is groter dan ooit.
Op Dury’s allereerste plaat met Kilburn & the High Roads (1975) stonds een grote diversiteit aan speelstijlen, op New Boots creëerden hij, Jankel en de andere Blockheads een eigen geluid en hier wordt dat geperfectioneerd. Een mengeling van funk, reggae met soms wat bigbandjazz, in heerlijk plat Cockney gezongen op een wijze die de fans van punkgroep Sham 69 zullen hebben gewaardeerd.

The Blockheads is inmiddels een heul strak ingespeelde groep, die bijna een eigen muzikaal universumpje weet te creëren, waarmee Dury via zijn kenmerkende stem en soms hilarische teksten kan excelleren. Zoals in de reggae van This Is What We Find met de beschrijving van een alledaags leven á la tv-serie Coronation Street en in het slot het thema van de comedyserie The Benny Hill Show: Yakety Sax. Op mijn afspeellijst belandde het uptempo en swingende Uneasy Sunny Day Hotsy Totsy met meer humor.

Van het oorspronkelijke Do It Yourself werden noch in Nederland, noch in Engeland hits gescoord. Desondanks haalde de plaat de Nederlandse albumlijst: #38 in juni 1979 en in hun eigen Engeland die maand zelfs twee weken #2. Kennelijk was hij voor het oudere, elpeekopende publiek interessant genoeg. Hits volgden spoedig met non-albumsingles, die ik later op mijn afspeellijst tegenkom. Daarom zal ik later terugkeren naar dit album, zij het voor een latere cd-bonusversie ervan.
Neemt niet weg dat Do It Yourself ook zonder die hits bijzonder aangenaam is, in staat om zelfs bij grauw weer de zon in huis te brengen. Het zit ‘m naast de muziek in de voordracht en tekstgrapjes, waar ik als niet-Brit ongetwijfeld het meeste niet van begrijp. Voor iemand met kennis van het Brittannië van 1979 zal dit echter een feest van herkenning zijn - voor mij vooral genieten van de eigen, strakke reggaefunkwave van deze Londenaren.

Mijn reis door new wave vervolgt met het derde album van Wayne County and The Electric Chairs.