Status Quo - Quo (1974)

Maar wel één met die heerlijke onmiskenbare Quo drive.

Klopt, klinkt wel lekker maar hoort wel niet op dit topalbum thuis.

Dat vind ik ook. Parfitt en Lancaster gingen goed los dit keer. Het contrast met Rossi's bijdrages waren nooit zo groot als op dit album. Voelt soms haast alsof je te maken hebt met twee verschillende acts die hun repertoire door elkaar gegooid hebben. Op andere albums heb ik daar minder last van, ervaar ik het meer als één geheel.

De eerste scheurtjes?

Neeeee, Lonely Night is gewoon lekker! Ja, je hoort iets van Rossi's liefde voor country en dat is anders dan de rest van deze Quo, maar Coghlans roffelende drumwerk (best apart in zo'n liedje toch?!) en de twinsolo van gitaar met bas maken dat dit een lekkere 'deep cut' is, zo'n verborgen pareltje.
Of beter: een aangename bonus, ik snap ook wel weer dat ie niet het oorspronkelijke vinyl haalde.

kan me nog herinneren dat ik deze plaat regelmatig meenam naar feestjes : t was een beetje te druk voor het gemiddelde publiek: toen al ouwe lullen

Volgens mij als Status Quo liefhebber is dit album het ruigste wat ze geproduceerd hebben of ......

Joah. Lancaster en Parfitt waren goed op dreef hier. De enkele Rossi nummers zijn juist vrij braaf.