Status Quo - Quo (1974)

Ik heb als eerste mijn stem uitgebracht op dit album. Waar zijn alle Status Quo fans???? Ik heb niet zoveel met S.Q., maar dit album, "On the level", "Blue for you", "Hello!" en "Whatever you want" heb ik toch altijd wel kunnen waarderen.

Hier is nog een gematigd quo fan, ik vind vooral het oude werk erg lekker, platen als Blue For You & On The Level vind ik erg sterke quo platen. Op deze staad echter mijn favo Qou nummer Break The Rules (met dat gewelde gitaar loopje als intro riff. Ik zal eens even op Quo platen gaan stemmen. deze 3*

Een top Quo plaat.

de beste quo tezamen met on the level en hello ...
Die intro van backwater: heerlijk ...

Goed, maar soms een beetje overschat. Het is als Quo vroeger niets fout kon doen en in later jaren niets goed. De waarheid ligt wederom in het midden. It's fine, fine, fine!

Heb hem op vinyl liggen hier. Draai hem af en toe nog wel eens. Met volume op 11 uiteraard

break the rules / inderdaad prima song !

Wat moet je hier méér over zeggen ????


Gewoon ontdekken en luisteren ! 4 sterren ****

Heb deze wel op lp gehad maar is me niet veel meer van bij gebleven, behalve breaking the rules wat geloof ik een hitwas en Backwater.

Break the Rules is een doorsnee Quo-stamper, een tikje langzaam dus niet zo opzwepend als Mean Girl of Roll over lay Down.
Slow Train heeft hetzelfde typerende ritme, maar dan veel sneller.

Overschat? Dit meesterwerk??? 'Slow Train' alleen al, wát een nummer!!!

Misschien wel het beste Quo album ooit. Met mijn persoonlijke favoriet Slow train. Wat een wereldnummer !! Ik heb de mooie gere-masterde versie op CD en heb hem ook nog op vinyl.

Ha..dit blijft toch wel lekker hoor. Hoe je het ook went of keert, ze hebben een eigen sound. Een van de beter Quo albums.
Heb m op vinyl.

D-D-D-D-DRIFTING AWAYYYYY!!! Geniale shit toch dit. Zo simpel, maar kom er 's op

Het nummer kreeg z'n waardering door later op te duiken als b-kant van het prachtige singletje Mystery song!

Ik draai de laatste tijd weer veel Status Quo, en dit album vind ik toch echt één van de beste studioplaten. Ik hoor nog steeds erg graag Backwater, Just Take Me, Drifting Away, Don't Think It Matters en Slow Train. De meeste nummers op dit album worden zelfs gezongen door Alan Lancaster, die wel degelijk een gave stem heeft. De productie is ruw en daar houd ik wel van bij deze muziek.

Inderdaad misschien wel één van de beste Quo albums! Alleen om Slow train moet je dit album al hebben, wat een geweld!!!
@acjmjansen; Quo kon in deze jaren ook niks verkeerd doen! Zo simpel is het nu eenmaal. En inderdaad konden ze dat later wel (en goed ook zelfs!!).

Machtig mooi album van Status Quo. Alles wat Lancaster zingt is geweldig, met name Don't think it matters en Drifting away zijn favorieten. Fine fine fine is eens iets anders van Quo en Slow Train één van hun allerbeste composities.

Berichten verplaatst naar Status Quo

O jawel. Breaking the Rules is heel verkeerd - een stomvervelende mid-tempo boogie. Roll over lay Down voor 80-plussers zeg maar. En op de twee volgende albums staan ook enkele heel verkeerde liedjes.

Ja maar jij bent dan ook een fijnproever
Ik doelde meer op de grote massa.
Die vond in die tijd alles wat Quo uitbracht geweldig en prachtig.

Een van de betere zo niet het beste quo werk. De eerste 5 nummers hakken er goed in hoor. Dan neemt de band gas terug fine fine minder. Om de cd weer prima af te sluiten met lonly man en slow train. Drifting away/ dont think it matters is ten tijde dat ik naar quo ging 80/84 helaas nooit live gespeelt prachtige nummers. Ook de hoes vind ik prachtig. Hoewel deze lp volgens mij geen hit had toch? Niet dat het uit maakt. QUOOOOOO QUOOOOOO

Alleen Breaking the Rules maar dat werd hier niets

Backwater (4:22)2.Just Take Me (3:35)3.Breaking the Rules (3:40)4.Drifting Away (5:03)5.Don't Think It Matters (4:52)6.Fine Fine Fine (2:32)7.Lonely Man (5:09)8.Slow Train (7:55)Lonely Night * (3:29

Dit album heb ik nog op vinyl in mijn platenkast staan. Later heb ik de Cd-versie gekocht die dus gekoppeld is aan het even zo goede album Blue for You.
Heel mooi is de opbouw van Backwater dat later overgaat in Just Take Me.
Break the Rules doet mij weer denken aan early Quo-nummers zoals Down the Dustpipe.
Dit album was meer Alan Lancaster's ding. Zijn zangstem leent zich prima voor rock 'n' roll.
De overige nummers zijn ook in orde en Slow Train met wederom een fraaie opbouw is een van de juweeltjes uit Status Quo's repertoire.

Raar dat niemand, hier het album Ma kelly's greasy spoon noemt.
Die hoort zeker ook bij de beste albums van status quo.

Het nummer fine fine fine is afschuwlijk, dit lijkt op
een poging om een c.c.r. nummer te maken, wat niet lukt.

Dat nummer is helemaal niet afschuwelijk vind ik. Zeer geslaagde poging om een CCR achtig nummer te maken! Zorgt, samen met Loneley man, voor de afwisseling op dit album. Zonder deze nummers zou het helemáál één grote stampende, rockende boel worden.
Wat betreft Ma Kelly ben ik het wel met je eens trouwens!

Backwater (4:22) Het introotje is misschien wat kinderachtig maar daarna krijgen we een zeer goed nummer gezongen door Lancaster. Grappige solo die weer wat doet denken aan hun psychedelische sixties periode. Was lange tijd vast onderdeel van de setlist.

Just Take Me (3:35) De nummers lopen naadloos inmekaar over en deze is minstens zo goed en krachtig als de opener. Lekker rauw zangwerk van Lancaster ook weer en fijn percussiewerk.

Breaking the Rules (3:40) Nummertje van Rossi er tussendoor, die ook als single werd uitgebracht. Vreemde keuze wat mij betreft. Beetje te luchtig en qua compositie niet bijster sterk. De mondharmonica solo op het einde redt het nummer nog net van de ondergang.

Drifting Away (5:03) Gelukkig is het hierna meteen weer knallen geblazen met prijsnummer Drifting Away! Wat een riffs! En wat ontzettend strak gespeeld. Het lijkt er toch wel op dat dit Lancasters moment of glory was. Samen met Parfitt schreef hij deze nummers (Parfitt de riffs, Lancaster de zanglijnen) en het is doodzonde dat ze op latere albums niet meer op deze manier konden samenwerken.

Don't Think It Matters (4:52) Nog zo'n Parfitt/Lancaster track. In de refreintjes horen we Rossi op de achtergrond meezingen, en zo hoor ik hem liever dan als leadzanger. Als leadgitarist staat ie wel zijn mannetje, want ook dit nummer worden we weer getrakteerd op zo'n fijne bluesy solo.

Fine Fine Fine (2:32) Rossi nummertje, zelfde stijl als Break The Rules, beetje country achtig. Deze bevalt me een stukje beter. Maar ik vind het ook weer niet heel erg dat het na 2 en halve minuut alweer voorbij is. Gewoon een leuk tussendoortje.

Lonely Man (5:09) Prachtige ballad van Parfitt. Aangrijpende zeer persoonlijke tekst. Heel mooi opgebouwd ook, gewoon een perfect nummer.

Slow Train (7:55) Voor veel mensen een hoogtepunt op het album naar het schijnt.. vind er niet zoveel aan. Niks mis met lange nummers maar dan vond ik Fortyfivehundred Times echt stukken sterker.

Lonely Night * (3:29) Wel een aardige bonustrack, maar absoluut geen hoogvlieger. Begrijpelijk dat ie het album destijds niet heeft gehaald.

Al met al toch wel een heel sterk album waar op vooral Parfitt en Lancaster enorm schitteren.

toch wel een sterke quo plaat
vind alleen just take me minder.

Deze in bezit met Blue For You op 1 cd. Dit is inderdaad een echte Parfitt/Lancaster plaat en misschien wel hardste van Status Quo. Het beukwerk van Backwater, Just Take Me en Drifting Away vind ik geweldig. Don't Think It Matters en Slow Train mogen er ook zeker zijn. Fine, Fine, Fine vind ik het minste nummer en Break The Rules valt er een beetje tussen in.

Vanaf '71' tot '74' speelt Status Quo in eerste klasse. Dit album is uitstekend.

In 1975, '76, '77 en '78 ook nog wel. Lekker stevig en een mooie eigen identiteit. Later verwatert het, omdat ze hun stevige veren verliezen en met wat bleke nummers in hun eigen vijver zitten te vissen.