Status Quo - Quo (1974)

Geweldige (hard-)rock plaat (met vleugjes blues) van Status Quo. Ook een iconische hoes en fraaie poster in de LP. Elk nummer is minstens goed, maar er staan een paar uitschieters op die de plaat meer dan goed maken: Backwater, Just Take Me, Drifting Away & natuurlijk slotnummer Slow Train. Opvallend sterk zijn werkelijk alle gitaarsolo's. Ik vind dit hun beste album ever.

Volgend jaar zal Status Quo, bij leven en welzijn van zanger/gitarist Francis Rossi zijn 60e verjaardag vieren. Hij is het enig overgebleven originele lid en dus ook het enige overgebleven lid van de zogenaamde Frantic Four, de klassieker Status Quo bezetting die van 1970 tot 1981 de podia onveilig maakte en een reeks geweldige albums en singles uitbracht.

Naast Rossi waren gitarist/zanger Rick Parffitt (overleden in 2016), bassist/zanger Alan Lancaster en drummer John Coghlan in deze zeer succesvolle bezetting van The Quo. Na een aantal albums te hebben gemaakt waarop de band naar zijn definitieve vorm aan het zoeken was, kreeg dat wat mij betreft echt vorm op “DOG OF TWO HEAD” uit 1971 en “PILEDRIVER” uit 1972. “HELLO!” uit 1973 is één van de beste Quo albums met daarop de klassiekers “ROLL OVER LAY DOWN” en “CAROLINE”.

Opvolger was “QUO”, dat op 3 mei 1974 verscheen en het album verschilde wel degelijk in vergelijking met het voorafgaande album. Ik zou dit album willen bestempelen als een avontuurlijker, minder commerciëlere plaat, waarop vooral Lancaster in de schijnwerpers staat. Hij is de leadzanger op 4 van de acht tracks, terwijl bijvoorbeeld Rossi op “HELLO!” op 6 van de acht songs te horen is en op “QUO” op ‘slechts’ 3. Parfitt is op één nummer te horen, zodat het daarmee ook al duidelijk is dat Lancaster een dikke vinger in de pap had, wat ook blijkt uit het schrijven van de songs, want hij schreef aan 6 van de acht nummers mee.

“BACKWATER” en “JUST TAKE ME” zijn aan elkaar gemaakt en openen het 37 minuten durende album. Twee uptempo nummers, de eerste met de herkenbare Quo rockboogie, de tweede met een voor de band wat afwijkende sound. Ook de zang van Lancaster, die een iets iel stemgeluid heeft, zorgt ervoor dat de nummers niet direct een Quo stempel hebben. “BREAK THE RULES”, een heerlijke simpele rockboogie gezongen door Rossi heeft dat weer wel. Dit had wat mij betreft wel een hit in Nederland kunnen worden, maar ook van dit album kwam, net zoals van "HELLO!" geen single in de Nederlandse Top 40. “DRIFT AWAY” is weer een Lancaster song, een doordenderend ritme, heerlijke gitaarriffs en een pakkende melodie, geweldig! Het ook door Lancaster gezongen “DON’T THINK IT MATTERS” heeft een herkenbare Quo sound, iets rustiger dan zijn voorganger, maar ook hier zit een heerlijke melodielijn in. “FINE FINE FINE” is een wat simpelere song en met 2 en een halve minuut de kortste van “QUO”. Rick Parfitt zingt “LONELY MAN”, dat een ballad-achtige opzet heeft, mooie toetsenpartijen door Tom Parker en een pakkend refrein. De gitaarsolo halverwege het nummer is heerlijk! Laatste en langste nummer is de afsluiter “SLOW TRAIN”, swingend ritme, lekkere gitaar toevoegingen, tempowisselingen, een briljant tussenstuk na zo’n 4 minuten en het ontwikkelt zich als een geweldig nummer.

Met dit nummer komt een album, dat het zevende in de reeks van Status Quo tot dan toe gemaakt had ten einde. In 2019 verscheen #33, “BACKBONE” en hoewel dat een zeer vermakelijk album is, kun en mag je het met geen mogelijkheid vergelijken met de top tijd van de Engelse band in de jaren ’70. “QUO” is wat mij betreft één van de 4 klassiekers die ze achter elkaar gemaakt hebben, want na het reeds gememoreerde “HELLO!” en dit “QUO”, brachten ze in 1975 “ON THE LEVEL” en in 1976 “BLUE FOR YOU” uit, die tot het beste behoren dat ze gemaakt hebben. Van de eerste tot de laatste seconden is het een geweldig album, waar ik elke keer met veel plezier naar luister en daar gaat het toch om!

Waar Quo op voorganger Hello! de boel nogal matjes produceerde, vind ik het geluid op het eveneens zelf geproduceerde Quo veel explosiever. En dan heb je me! De hoes van Quo is bovendien fraai. Hij staat hier bij mij thuis als vinyl met enkele hoes en teksten op de binnenhoes; ik ontdek nu pas dat ie ook als klaphoes te krijgen was.
Terecht noemen diverse mensen hierboven de grote invloed van bassist/zanger Alan Lancaster en slaggitarist Rick Parfitt, die voor vijf van de acht liedjes verantwoordelijk zijn. Lancaster neemt vier maal de leadzang op zich, waar ik liever de stemmen van Francis Rossi (drie maal) of Rick Parfitt (één maal) hoor. Maar er wordt gerockt en dat is het voornaamste. De drums van John Coghlan zitten bijvoorbeeld goed in de mix.

Mijn favoriet is op de A-kant vooral Drifting Away, dat met zijn monotone riff en strakke bas en drums klinkt als een opstapje naar Motörhead, dat een jaar later werd opgericht en deze intensiteit nog eens zou opvoeren. Jammer dat het nummer wordt weggedraaid, die gitaarsolo had meer verdiend.
Op de B-kant is het Slow Train, een lied van Rossi met vijfde bandlid Bob Young. Met z'n tempowisselingen, drumsolo en meer fraais het beste nummer van deze plaat.
Rossi schreef hiernaast het lichtere uptempo Fine Fine Fine. Parfitt en Lancaster schreven ook samen het deels akoestische Lonely Man, een fijn rustpuntje tussen al het knalwerk.
De enige single van de plaat was het eveneens luchtiger én vlotte Break the Rules, in het Verenigd Koninkrijk haalde het de top 10. Het werd door de vier gezamenlijk in elkaar gezet.

Alhoewel er van Quo in Nederland geen singlehit werd gescoord, slaagde de band erin om ook hier steeds meer fans te trekken. Terecht.