menu

Status Quo - Quo (1974)

mijn stem
3,93 (106)
106 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Vertigo

  1. Backwater (4:22)
  2. Just Take Me (3:35)
  3. Breaking the Rules (3:40)
  4. Drifting Away (5:03)
  5. Don't Think It Matters (4:52)
  6. Fine Fine Fine (2:32)
  7. Lonely Man (5:09)
  8. Slow Train (7:55)
  9. Lonely Night * (3:29)
  10. Junior's Wailing [Live at Paris L'Olympia] * (5:41)
  11. Backwater [Live at Paris L'Olympia] * (4:25)
  12. Just Take Me [Live at Paris L'Olympia] * (4:33)
  13. Claudie [Live at Paris L'Olympia] * (4:53)
  14. Railroad [Live at Paris L'Olympia] * (5:44)
  15. Roll Over Lay Down [Live at Paris L'Olympia ] * (5:36)
  16. Big Fat Mama [Live at Paris L'Olympia] * (5:45)
  17. Don't Waste My Time [Live at Paris L'Olympia] * (4:04)
  18. Roadhouse Blues [Live at Paris L'Olympia] * (16:53)
  19. Caroline [Live at Paris L'Olympia] * (8:00)
  20. Bye Bye Johnny [Live at Paris L'Olympia] * (7:02)
toon 12 bonustracks
totale tijdsduur: 37:08 (1:53:13)
zoeken in:
avatar van berken
4,5
Mijn eerste Quo plaat, gekregen met m'n verjaardag. Wat moest ik hier nou mee, wat een herrie. Na een paar dagen was ik om en het is ook eigenlijk nooit meer over gegaan.

avatar van vielip
5,0
Geweldig! Ook gelijk één van hun beste (zo niet dé beste) van ze

avatar van henk01
4,0
Blijft een lekker album.

avatar van ricardo
4,0
Van de jaren 70 Quo uit hun topperiode heb ik het gevoel dat dit weleens hun meest stevige album kan zijn. On the level en hello zijn vanwege de vele singles waarschijnlijk wat commercieler dan deze. Heb deze op goed geluk maar besteld, want ik wilde naast live 1977 en 12 gold bars nog een regulier album van ze hebben. Hopelijk is deze dan de juiste keuze. Quo en ballads vind ik persoonlijk maar niets, hopelijk is dit hun meest stevige album. Binnenkort ontvang ik hem thuis, ben benieuwd of het ook daadwerkelijk een aanvulling is op de 2 platen die ik al van hun in huis heb.

avatar van Faalhaas
Staan zeker een stel stevige nrs op Ricardo. Lancaster is wat meer aanwezig hier.

Dit album is een goede keuze. Lancaster en parfitt hebben hier het meeste voor geschreven.
van deze plaat vind ik alleen just take me niet goed.
Je kunt voor de 70 periode ook met een gerust hart blue for you of on the level proberen.

avatar van glenn53
4,5
Samen met Piledriver de hardste Quo.

avatar van vielip
5,0
Just take me niet goed??!! De combi Backwater dat in één keer door dendert in Just take me is mijns inziens het allerbeste dat Quo ooit op heeft genomen! Die solo's in beide nummers man, werkelijk fantastisch!!

avatar van Faalhaas
Helemaal mee eens!

Nee nooit wat gehad met deze combinatie,met little lady en most of the time dan weer wel. Backwater vind ik wel een geweldig nummer.

avatar van glenn53
4,5
Helemaal eens met vielip. Vooral de solo in Just take me. Ik vind daarentegen most of the time minder behalve natuurlijk de solo.

avatar van vielip
5,0
Mee eens Glenn!

avatar van ricardo
4,0
Pracht plaat idd

avatar van vigil
3,5
Best een aardige plaat, Slowtrain is toch wel een gaaf nummer. Ik heb een tijdje geleden voor een prikkie de deluxe editie op de kop getikt maar het bonus concert op de 2de schijf (uit '75) is qua geluidskwaliteit echt te slecht voor woorden. Dat kan je niet eens matige bootleg kwaliteit noemen

avatar van vielip
5,0
Klopt! Echt ongelofelijk dat ze dat anno nu als officiële release op de markt kwakken. Doodzonde ook want als er van die tour goede opnames hadden bijgezeten dan had ik het album alleen om die reden nogmaals aangeschaft. Nu heb ik vriendelijk bedankt...

avatar van west
4,5
Geweldige (hard-)rock plaat (met vleugjes blues) van Status Quo. Ook een iconische hoes en fraaie poster in de LP. Elk nummer is minstens goed, maar er staan een paar uitschieters op die de plaat meer dan goed maken: Backwater, Just Take Me, Drifting Away & natuurlijk slotnummer Slow Train. Opvallend sterk zijn werkelijk alle gitaarsolo's. Ik vind dit hun beste album ever.

avatar van Ebby
4,5
Inderdaad een van de betere Status Quo albums.

3,5
Starus quo, band uit mijn jonge tienerjaren. 'Down, down' stond ergens op een verzamel plaat die ik had met veel andere artiesten erbij. 'Down, down' was natuurlijk een heerlijk nummer voor een 14 jarige. Simpel, heerlijk mee te zingen of lucht gitaar te spelen. Jammer genoeg had ik niet van die lange haren zoals de bandleden, anders zou dat allemaal veel beter gaan. Daarna de live versie van 'Roll over lay down' dat natuurlijk in het zelfde stramien werd gespeeld. Op een keer voor een habbekrats nog een plaat van Status Quo van Picknick in de V en D gekocht (Pictures of matchstick) , maar dat leek absoluut niet op de Status Quo van dat moment. Nu waren meer leeftijdsgenoten wel weg van Status Quo (altijd jongens, meisjes vonden het maar niks) en één bekende had de live dubbelplaat. Dat vond ik geweldig. Daarna paste het simpele drie akkoorden geweld minder in mijn ontwikkeling en verder Status Quo gelaten wat het was. Maar op een gegeven moment (z'n 35 jaar later) toch de live vinyl voor een prikkie kunnen kopen (jeugdsentiment) en was eigenlijk toch benieuwd hoe andere platen zouden klinken. Dus langzaam aan wat meer oude Quo platen gekocht , waaronder deze. Later ook dit album samen gekocht met 'On the level' op cd en zo nu en dan is het weer genieten. Dit is Status Quo waar ze goed in zijn, pure rock and roll vermengd met blues. Geen moeilijk gedoe, maar gaan met die banaan. Een prima gitaarsolo hier, een drum solootje daar, niet moeilijk doen, maar doen waar je goed in bent. En dat jaren lang volhouden. Bij veel jaren 70 bands zijn de beginplaten het meest interessant, bij Status Quo is dat ook zo. Zeker halverwege de jaren 70 is het prima te beluisteren. De prachtige, iconische hoes doet de rest. Status Quo in die tijd vooral populair bij de werkende jongere, de studerende intelligentsia had er wat minder mee. Prima album in dit genre, zonder grote hits (misschien een beetje 'break the rules'),maar als geheel redelijk sterk.

avatar van Marco van Lochem
4,5
geplaatst:
Volgend jaar zal Status Quo, bij leven en welzijn van zanger/gitarist Francis Rossi zijn 60e verjaardag vieren. Hij is het enig overgebleven originele lid en dus ook het enige overgebleven lid van de zogenaamde Frantic Four, de klassieker Status Quo bezetting die van 1970 tot 1981 de podia onveilig maakte en een reeks geweldige albums en singles uitbracht.

Naast Rossi waren gitarist/zanger Rick Parffitt (overleden in 2016), bassist/zanger Alan Lancaster en drummer John Coghlan in deze zeer succesvolle bezetting van The Quo. Na een aantal albums te hebben gemaakt waarop de band naar zijn definitieve vorm aan het zoeken was, kreeg dat wat mij betreft echt vorm op “DOG OF TWO HEAD” uit 1971 en “PILEDRIVER” uit 1972. “HELLO!” uit 1973 is één van de beste Quo albums met daarop de klassiekers “ROLL OVER LAY DOWN” en “CAROLINE”.

Opvolger was “QUO”, dat op 3 mei 1974 verscheen en het album verschilde wel degelijk in vergelijking met het voorafgaande album. Ik zou dit album willen bestempelen als een avontuurlijker, minder commerciëlere plaat, waarop vooral Lancaster in de schijnwerpers staat. Hij is de leadzanger op 4 van de acht tracks, terwijl bijvoorbeeld Rossi op “HELLO!” op 6 van de acht songs te horen is en op “QUO” op ‘slechts’ 3. Parfitt is op één nummer te horen, zodat het daarmee ook al duidelijk is dat Lancaster een dikke vinger in de pap had, wat ook blijkt uit het schrijven van de songs, want hij schreef aan 6 van de acht nummers mee.

“BACKWATER” en “JUST TAKE ME” zijn aan elkaar gemaakt en openen het 37 minuten durende album. Twee uptempo nummers, de eerste met de herkenbare Quo rockboogie, de tweede met een voor de band wat afwijkende sound. Ook de zang van Lancaster, die een iets iel stemgeluid heeft, zorgt ervoor dat de nummers niet direct een Quo stempel hebben. “BREAK THE RULES”, een heerlijke simpele rockboogie gezongen door Rossi heeft dat weer wel. Dit had wat mij betreft wel een hit in Nederland kunnen worden, maar ook van dit album kwam, net zoals van "HELLO!" geen single in de Nederlandse Top 40. “DRIFT AWAY” is weer een Lancaster song, een doordenderend ritme, heerlijke gitaarriffs en een pakkende melodie, geweldig! Het ook door Lancaster gezongen “DON’T THINK IT MATTERS” heeft een herkenbare Quo sound, iets rustiger dan zijn voorganger, maar ook hier zit een heerlijke melodielijn in. “FINE FINE FINE” is een wat simpelere song en met 2 en een halve minuut de kortste van “QUO”. Rick Parfitt zingt “LONELY MAN”, dat een ballad-achtige opzet heeft, mooie toetsenpartijen door Tom Parker en een pakkend refrein. De gitaarsolo halverwege het nummer is heerlijk! Laatste en langste nummer is de afsluiter “SLOW TRAIN”, swingend ritme, lekkere gitaar toevoegingen, tempowisselingen, een briljant tussenstuk na zo’n 4 minuten en het ontwikkelt zich als een geweldig nummer.

Met dit nummer komt een album, dat het zevende in de reeks van Status Quo tot dan toe gemaakt had ten einde. In 2019 verscheen #33, “BACKBONE” en hoewel dat een zeer vermakelijk album is, kun en mag je het met geen mogelijkheid vergelijken met de top tijd van de Engelse band in de jaren ’70. “QUO” is wat mij betreft één van de 4 klassiekers die ze achter elkaar gemaakt hebben, want na het reeds gememoreerde “HELLO!” en dit “QUO”, brachten ze in 1975 “ON THE LEVEL” en in 1976 “BLUE FOR YOU” uit, die tot het beste behoren dat ze gemaakt hebben. Van de eerste tot de laatste seconden is het een geweldig album, waar ik elke keer met veel plezier naar luister en daar gaat het toch om!

Gast
geplaatst: vandaag om 12:33 uur

geplaatst: vandaag om 12:33 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.