Status Quo - Hello! (1973)

"Roll over Lay Down" en "Forty Five Hundred Times" zijn echte kroonjuwelen

leuk trouwens dat er een SQ liefhebber rondloopt, ik zie mezelf niet (meer) als fan van de band,maar bij vlagen mag ik erg nog wel heel erg graag naar luisteren, en dan vooral naar de rechtoe rechtaan Rock 'n Roll songs. zoals Roll over Lay down, Paper plain, Rain, Caroline en ga zo maar door, in de loop van de jaren 80 vind ik het steeds minder worden. laatste redelijk plaat was denk ik Back To Back.(die hier nog) niet op staad.

Eddie, ik ben een absolute liefhebber van Deep Purple. Ik heb voor Status Quo altijd wel sympathieke gevoelens gehad. Zeker in de begin tijd!!

Ik denk dat wij een soortgelijke liefde voor status quo hebben, met name de begin tijd, geen extreme fan maar altijd leuk om te horen, dan gaat de radio toch ff een tandje harder.

Ik vind Status Quo ook te gek, ik heb er niet veel van maar veel songs ken ik wel, zoals Paper Plane, Rain, Whatever You Want en deze plaat in zijn geheel. Op z'n tijd luister ik er graag naar. Ik heb Quo vorig jaar op Bospop live aan het werk gezien, was erg de moeite waard. Ik stond midden in de hossende menigte

Welkom bij de Quo club DutchViking. Het is trouwens frapant ik ken wel meer mensen die van Quo houden, en ook allemaal op de zelfde manier als wij, ze vinde het allemaal te gek. maar zijn geen mega fan van de band, draaien allemaal op zijn tijd hun platen maar Status Quo is voor hun niet wat voor mij zeg maar: Iron Maiden is Of voor jou Def Leppard, en zo heb ik eigenlijk nog nooit iemand ontmoet vor wie Quo het zelfde is als Maiden voor mij. Quo heeft een hele hoop liefhebbers denk ik.

Daar zit absoluut een kern van waarheid in, ik ken ook een aantal mensen die sympathie voor Quo hebben, maar echte fans ben ik ook nog niet tegengekomen in mijn omgeving. Mooie hoes heeft dit album trouwens

Dat ik 13 was was ik lied van de Quo fanclub geinig he

Prima album, met begin- en eindtrack als hoogtepunten, en natuurlijk Caroline. Heb denk ik wel acht platen van the Quo, laat zich altijd lekker meezingen. Voor deze: 3,5 *

De oorpsrong van een grootse carriere in de rockmuziek. Gewoon, simpele, eerlijke hardrock boogie die uit je speakers knalt en waarbij je niet stil kunt staan. Opzwepend tot in elke vezel. Hoogste score.

jawel roll over lay down:;;; maar dan wel in de live uitvoering, zoals deze toen een hit was ...

Caroline en Roll over Lay Down zijn alweer prima hitsingles op een overigens erg sterk album. In die periode waren de Quo gewoon beresterk bezig !

4.5 sterren ! **** 1/2

Derde plaat van Status Quo. Zwarte hoes (met silhouetten van de heren) maar niet bepaald een zwarte bladzijde uit hun carrière. Ja, Hello!...? De plaat opent met de single Roll Over Lay Down waarmee ze in 1975 ook de Nederlandse radiostations -en luisteraars veroverden. De Quo had in een paar jaar tijd, een succesvol geluid ontwikkeld waarmee hun schare vaste fans vertrouwd zijn geworden. Een tijdloze verliefdheid. De ritmes werden opzwepender en de teksten aanstekelijker. Hello! is een plaat met uitnodigende songteksten die op briljante en geheel eigen subtiele wijze diverse emoties weet uit te drukken, zonder als een tang op een varken te slaan i.p.v. als John Coghlan op de drums. Nonchalance, vrolijkheid en liefde maar ook een bepaalde melancholiek en bij vlagen wanhoop zoals in weer zo'n typisch, heerlijk rock 'n roll nummer Forty Five Hundred Times dat ondanks de lengte minstens dat aantal keren beluisterd kan worden. Nergens echt hartverscheurend en zelfs relativerend. Richard Parfitt schreef samen met toenmalig lid Alan Lancaster de meezinger Blue Eyed Lady terwijl Francis Rossi en coördinator (geen bandlid) Robert Young hun inspiratie op één van de meest verslavende Quo-klassiekers Caroline loslieten. Werkenden en overwerkten kunnen tot slot stoom afblazen met de kalme doch vrolijke tracks Softer Ride en It's Better Now. Bonus track Joanne die voorheen niet op de LP stond, zal voor zowel oud fanatici als nieuwkomers een welkome toevoeging zijn.

Glad vergeten!
Vijf sterren heb ik gestemd.
*****

Van mij hadden ze al 4.5 sterren. In deze periode was Status Quo een erg formidabele band die er toe deed.

Wat de heren tegenwoordig uitspoken... kun je beter gelijk vergeten.

Nou ik moet zeggen, ik vind de eind jaren zestig periode slecht en verder eigenlijk alleen Ain't Complaining, Don't Stop, Under The Influence en The Party Ain't Over Yet echt matig. Heavy Traffic vind ik middelmatig maar de rest vind ik alle 19 goed. Met Live erbij 20. Op de een of andere manier lijkt het er ook op dat zodra de hoesjes van hun bagger worden, de platen het ook worden. Trouwens op www.statusquo.co.uk kun je al fragmenten uit In Search Of The Fourth Chord horen en dat wordt volgens mij het fijnste Quo plaatje in vijf jaar. Al vind ik Famous In The Last Century uit 2000 toch heel aardig voor een coverplaat.

Ik neem terug wat ik over de 60's periode van de heren heb gezegd.

Kleine correctie: de single Roll over lay down van 1975 komt niet van deze plaat, maar van Live! Terecht, als je beide versies vergelijkt.

De 2de plaat die ik van ze kocht en wat een mooi lang nummer stond hier op zeg.

[Kleine correctie: de single Roll over lay down van 1975 komt niet van deze plaat, maar van Live! Terecht, als je beide versies vergelijkt.[/quote]

Nou das niet waar, Het is een andere versie. De live versie die een hit is geweest komt uit 1974, Live! is uit 1977.

Je hebt volkomen gelijk, ik kan niet rekenen. De live-hit is vermoed ik een bonustrack op On the level. De twee liveversies verschillen overigens niet heel erg.

De single live-versie (Roll Over Lay Down) waar o.a. M.Nieuweboer en glenn53 het over hebben was een hit in 1975. Roll Over Lay Down èn Junior's Wailing (achterzijde: 2e nummer) betreffen live opnames "Recorded At The Kursaal, Southend (01-03-1975) and Trentham Gardens, Stoke-On-Trent (02-03-1975)".
(Gerdundula is volgens mij géén live-opname)
bron: origineel singletje uit 1975 !!

Forty-Five Hundred Times
Absoluut het beste SQ nummer.
Verder een hele leuke plaat, maar valt net niet helemaal in mijn straatje.

Een dikke klassieker van de Quo. Met uitstekende songs erop, zoals Roll over lay down en Caroline. Op vinyl en gere-masterde CD.

De live versie van Roll Over Lay Down die destijds voor de single is gebruikt en als promo video, is niet dezelfde als die bonus track van On The Level of die van Quo + Live! uit 1977. Voor het eerst is deze (eindelijk) opgenomen op Pictures: 40 Years Of Hits, hun nieuwe verzamelaar, met een paar nieuwe singles. Dit vind ik echt de beste versie en verschilt door een lastig uit te leggen geluidseffect uit één van de gitaren, ergens ong. rond de 30ste seconde, wel degelijk van de latere. Het geeft gewoon net dat beetje extra en ook is 'ie vocaal loepzuiver.

Via een link op de officiële SQ site kun je een Pictures: Live! (Limited Edition) bestellen. Ik vind Softer Ride live gespeeld ook wat mooier klinken dan de versie van Hello! Neemt uiteraard niet weg dat dit een erg goed album is.

Uniek, alleen al om Forty-Five Hundred Times....lekkerrrrr
Op vinyl !

Tsja, ik reken mezelf toch wel tot de Quofans, ook al heb ik de echte glorietijden helaas niet meegemaakt. Het meeste fanatisme is er ook wel af moet ik eerlijk zeggen. Met name de laatste jaren is het echt niet meer om aan te zien vind ik. Toch heeft Quo een heel speciaal plekje bij mij. Ik heb door Quo mijn huidige vrouw leren kennen en veel vrienden ontmoet waarmee ik na al die jaren nog bijna maandelijks een biertje drink en concerten bezoek.
Elk jaar in december gaan we nog altijd met een groep vrienden naar het concert van Quo in Wembley. Al jaren is de tribute band die 's middags in een pub in de buurt van Wembley speelt veel en veel beter dan Quo zelf trouwens! Daar heb je nog het echte Quo gevoel uit vervlogen tijden met allemaal die-hards die compleet door het lint gaan! Die jongens spelen nummers waarvan Rossi en Parfitt niet eens meer weten dat ze ze ooit geschreven hebben.
Oja, dit album
Absolute klassieker natuurlijk!! Ik mag maar 2 nummers aanvinken maar dat is onmogelijk. Elk nummer is raak!! Ik moet trouwens wel zeggen dat ik de versie van 4500 Times op het Rock til you drop album stukken beter vind!

Toch leuk gevonden: Forty-five hundred times I told you, you can lean on me.
Gangbaar Nederlands cliché is: "Ik heb het je al duizend keer gezegd."
Hello! is weer een utstekend album van Quo.
Naast de bekende klassiekers zijn Softer-ride en Blue eyed lady verplichte kost.
And it's better now behoort tot hun mooiste rustpuntjes.

Deze vind ik iets minder dan piledriver. Hoewel forty five hundred times natuurlijk een regelrechte quo klassieker is. Vooral live was dit een van de quo hoogtepunten. Francis soleerde zich suf op zijn telecastor bij de fans ging dat erin als koek (the bit). En niet te vergeten roll over lay down(koekkoek) alweer een vette hit. Toch weer een prima quo album.

'The bit' hoort bij Roadhouse Blues 'Live'