Status Quo - Hello! (1973)

In 1967 werd de Engelse band Status Quo een feit en vanaf 1968 brachten ze jaarlijks een nieuw album uit, waarbij de stijl per album veranderde. Was die op het debuut album “PICTURESQUE MATCHSTICKABLE MESSAGES FROM THE STATUS QUO” nog een typische jaren ’60 beat met psychedelische invloeden, op het zesde album, ‘HELLO!” omgevormd naar rock ’n roll met boogie invloeden. “HELLO!” verscheen op 28 september 1973 en van het album werd 2 jaar later “ROLL OVER LAY DOWN” een hit en die song groeide ook uit tot een regelrechte ‘Quo Classic‘. Het nummer is ook een voorbeeld van de Quo sound. Strakke rock riffs, stuwende bass, swingende melodie, pakkende refreinen en in elke song natuurlijk een gitaar solo. Status Quo bestond vanaf 1970 uit de zogenaamde klassieke bezetting, met solo-gitarist en zang Francis Rossi, rhythm-gitaar en zang Rick Parfitt, bass en zang Alan Lancaster en drummer John Coghlan. Gedurende deze tijd scoorden ze ook de meeste hits en waren de albums zeer succesvol. De kracht en klasse van “HELLO!” zit hem vooral in de grote kwaliteit van de 8 songs, met “ROLL OVER LAY DOWN” als startpunt en tevens Quo classic “FORTY FIVE HUNDRED TIMES” als slotakkoord. Daartussen staan 6 krachtige, swingende en goed in het gehoorliggende songs, zoals het zeer bekende “CAROLINE”, het wat tegendraadse “BLUE EYED LADY” en het gevarieerde “SOFTER RIDE”. De opvolgers “QUO” uit 1974, “ON THE LEVEL” met “DOWN DOWN” uit 1975 en “BLUE FOR YOU” uit 1976 behoren tot de beste albums die Status Quo in zijn langlopende carrière heeft uitgebracht en allemaal met de die klassieke bezetting. Daarvan kwam Parftitt eind 2016 te overlijden, waarmee tevens de motor van de band tot stil stand kwam. Maar ze hebben een prachtige discografie nagelaten, waarvan “HELLO!” het tot een klassieker heeft gered…en terecht!

Op de meeste goede Status Quo albums staat een enkel wel aardig nummer, maar op Hello! vind ik dat er een paar van die wel aardige nummers op staan. Daartegenover staan een paar erg goede songs. Een mixed bag eigenlijk. Fantastisch vind ik Roll Over Lay Down, erg goed Blue Eyed Lady & Caroline en ijzersterk afsluiter Forty-five Hundred Times. De rest van de plaat vind ik wel aardig, maar het niveauverschil is toch behoorlijk. Gemiddeld een goede plaat, maar een paar andere Quo albums vind ik over het geheel wat sterker dan dit Hello!

Vanaf 1980 liep ik warm voor steeds hardere vormen van hardrock en metal. Omdat mijn oude liefde Status Quo voor rustiger rock koos, verdween dit bandje naar de achtergrond. Thuis echter nam mijn broertje het stokje over. Hij was het die Hello! aanschafte, waarnaar ik wel degelijk nieuwsgierig was. Alleen al de iconische voorzijde van de hoes!

Echter, de plaat viel tegen. Ik kende de liveversies en studio klinkt het nu eenmaal ingetogener. Ik mopperde. Claudie vond ik slapjes (met de oren van nu lijkt het country-geïnspireerd), A Reason for Living te ingetogen, Caroline was ik inmiddels zat en zeker als het ingetogener op vinyl staat, And It’s Better Now te sixties (intro) en daarna niet echt pakkend, Forty-Five Hundred Times mist de energie van de liveplaat. Dat John Coghlan op Roll Over Lay Down de snaredrum met een dubbele mep anders inspeelde dan op de liveplaat, haalde voor mij de kick er extra af.
Wel doken er een nieuwe favoriet (Blue Eyed Lady) én een überfavo op: Softer Ride. Met kop en schouders, nog altijd. Mijn broertje was het oneens met mij, hij genoot (en geniet!) wel degelijk van deze plaat.

Enkele jaren geleden kwam ik op YouTube een radio-optreden van Rossi en Parfitt tegen, waarop ze een akoestisch optreden deden met een mij onbekende (country)song, ergens in de jaren ’70. Ik kan het filmpje (alleen audio) nu niet vinden; het zette mij in ieder geval op het spoor van de country-invloeden in hun werk, die volgens Rossi’s biografie I Talk Too Much bij hem vandaan komen. Mocht ik het filmpje alsnog vinden, dan post ik ‘m.
Inmiddels kijk ik genuanceerder naar de teleurstelling van toen, mede door het stuwende drumwerk van Coghlan; hij had wel meer vooraan in de mix gemogen. Dit neemt niet niet weg dat ik het de minste plaat van hun “gouden periode” (1972-1977) vind en ook daarbuiten zijn er betere albums van ze te vinden. Desondanks een degelijke drie sterren.