Status Quo - Blue for You (1976)

Rock 'Til You Drop draait hier nu vielip, vandaag of morgen mijn verhaaltje erbij. Valt me sowieso niet tegen. Hij klinkt anders dan Blue for You, maar goed, er zitten dan ook vijftien jaartjes met de nodige gebeurtenissen en bezettingswijzigingen tussen.

Vergelijken met Blue for you is niet verstandig. Totaal andere band in een andere tijd. Het is ook niet dat het hele album top is maar na wat mindere platen was dit echt weer een verademing. Quo straalde echt weer uit een rockband te (willen) zijn. Een beetje hetzelfde geldt voor mijn gevoel voor Under the influence.

Haha smurfenkoortje! Geweldig toch. Ik moet bij dit soort passages altijd een beetje aan The Beatles en The Kinks denken. Ik vind het erg leuk dat ze hiermee een beetje een knipoog geven naar hun psychedelische sixties verleden. Maar dan wel icm hun meer stevige rockgeluid, de perfecte symbiose tussen de oude en nieuwe Quo eigenlijk.

Sowieso beste Quo album voor mij, alleen maar knallers. Ja inclusief de ingetogen Lancaster nummers. En wat een heerlijk warme productie ook.

Deze of On the Level vind ik de beste. Of toch de remixversie van Rockin' All over the World van John Eden met bovendien gewijzigde trackvolgorde?

PS Of Ma Kelly's Greasy Spoon?

Toevallig gisteren nog gedraaid. Ik blijf toch teruggrijpen naar het origineel merk ik. Al die extra geluidjes horen er gewoon bij mij voor mij.

Dat hoor ik wel vaker. Dat fans toch het origineel prefereren boven de remix versie. Zeker zij die erbij waren toen het album in '77 op de markt kwam. Ergens begrijp ik dat wel maar toch...jarenlang was er onder een grote groep fans niks anders dan geklaag over de productie van Rocking all over the world en If you can't stand the heat. Wordt er eindelijk één van beide onder handen genomen en klinkt het veel meer in lijn met de albums die ervoor zitten, is het nog niet goed

Ook ik kocht Rockin bij uitkomen, maar prefereer dus de remix. Deze Blue for You hoorde ik pas in de jaren '90, op de vrijmarkt voor een prikkie gekocht toen vinyl uit de mode was. Heerlijk album dus, goede songs, ook met die malle maar lekkere koortjes!

Rain blaast toch maar mooi alles weg op topvolume. Mooie overgang na dat suffe titelnummer. Ring of a Change creatief hoogstandje en Is There a Better Way krachtpatserij. Mad About the Boy komt de iele zang van Francis Rossi amper boven de gitaren uit. Aldus random bevindingen kant 1.
Kant 2 opent strak met Rolling Home alsof ze flink wat coke achter de kiezen hadden, mooie twin-guitar ook halverwege en Rossi zijn zang met overdubs. It's a Fact meer ingenieus creatief, Ease Your Mind slappe hap van (mijn) bandfavoriet Alan Lancaster en hoogtepunt Mystery Song moet zich dan nog aandienen. Topproductie.

Inderdaad, mijn voorkeur voor de beste Quo-LP wisselt nog wel eens, maar deze staat altijd wel in de top 3. Het dendert inderdaad lekker voort, maar het blues-rustpuntje dat het titelnummer is, bevalt me ook prima. De lange uitvoering van de afsluiter Mystery song bevat met dat mysterieuze intro zelfs prog-elementen, al zal misschien niet iedereen dat erin horen.

Ik heb natuurlijk de LP, in mijn tienertijd gekocht, maar ook de CD, in de vorm van de 2005-remaster. Die heeft enkele bonustracks, waaronder de single Wild side of life van eind '76. Ik heb me eigenlijk nooit echt gerealiseerd dat dat een losse single was die niet op een LP thuishoort. Aardig nummer, maar een beetje een vergeten-Quo single. En bovendien een cover van een countrynummer uit 1951 (!), ontdek ik nu pas. En geproduceerd door niemand minder dan Roger Glover. Benieuwd naar de achtergrond, want Quo nam bij mijn weten vrijwel nooit een losse single op die niet op een bijbehorend album verscheen. Maar ik kan er online weinig over terugvinden.

Ah, toch nog: hier een pagina met meningen op een fanboard. Daar stellen ze dat Wild side of life het begin was van een nieuwe richting, die uiteindelijk zou leiden tot Rockin' all over the world en alles wat daarna volgde. En dat producer Roger Glover uiteindelijk zelf een nieuwe bassline invoegde. Door hemzelf gespeeld. Verbazingwekkend...

All through the night (Rossi/Lancaster), de B-kant van die single en ook niet op een regulier album te vinden, is trouwens een stuk beter, vind ik. Meer vintage Quo. Blij dat beide nummers wel op die 2005-reissue staan. Daar staat trouwens ook een demo-versie van Wild side of life op. Ik vermoed dat Alan Lancaster dáárop wel bast.