Status Quo - Blue for You (1976)

Hardrock-klassieker van de helft jaren 70.
Ik had hem op een bandje opgenomen van Henkie De Greef.
Draaide hem altijd na de conditietraining op zondagmorgen in het PNEM-gebouwtje thuis met verlate ontbijt met Choba-chocoladeboter op het brood (wie kent het nog...)
Naderhand nog zelf ooit gekocht op LP.

Samen met On The Level het beste wat ze gemaakt hebben.
1 voortdenderende hardrocktrain zonder slappe momenten.
Het geniale Mystery Song wat hoort bij de bloedhete zomer van 76.
De klassieker Rain (nee die viel er niet in 76).
Is There A Better Way (nee).
Het ongelooflijk vastzuigende Ring Of A Change.
Het Bluesje Blue For You als enige rustpuntje.
Het droge dreunende That's A Fact.
Me and my Lady Love The Way Youre Rollin' Home and That's A Fact.
Wat een ongelooflijk lekkere hardrockplaat is dit toch nog steeds.
En nog een keer Mystery Song
Het enige iets mindere nummer Ease Your Mind zij ze vergeven.
Komt er weer een: 5*

en ze zijn nog steeds mad about the boy

Eerste elpee die ik ooit kocht (volgens mij voor 16 gulden (destijds in 1976)) en wat mij betreft het beste Quo-album dat er is. Uiteraard inmiddels als cd gekocht. Geen enkel slecht nummer, met als regelrechte uitschieters Ring Of A Change, Rolling Home, That's A Fact en Mystery Song. Belandt na al die jaren nog steeds regelmatig in de cdspeler!

Dat stukje in Rolling home waar dat basloopje overgaat in die twin gitaarsolo is werkelijk subliem!!

Dit is het album waar Quo boven zichzelf uitsteeg.

Jep! Zwaar aan de coke en allerhande rommel schreven ze toch echt de mooiste stukken mogen we concluderen

Zeker weten Dit is hun Sgt. Pepper, of overdrijf ik nou?

Nou je vergist je misschien wel, immers Sgt. Pepper is niet de beste van The Beatles

Ok, dit is hun White Album, nou tevreden

Laten we het op Magnum Opus houden dan...
Ik vind Blue for you ook hun beste. Al zitten Piledriver, Quo, Hello en On the level er zéér kort achter.

Op een magnum opus staat geen Blue for You. Bij Rain kan je weer helemaal opnieuw beginnen met de groove. Dat is wel meteen het beste nummer van dit album.

En eigenlijk is er maar een "beste" en dat is natuurlijk Live(1977)!

Het Live! album wilde ik eigenlijk niet noemen aangezien ik het bij de studioalbums wilde laten. Maar ergens heb je uiteraard wel gelijk.

@lebowski; Rain het beste nummer op Blue for you? Tsja, smaken verschillen (gelukkig) maar persoonlijk vind ik Rain geen hoogvlieger. Aardig nummer maar er staan veel betere op dit album.

Persoonlijk vind ik Blue For you, On the Level en Quo alle drie even sterk. Zit niet veel verschil in wat mij betreft. The heydays van Quo dus.

Wat ik jammer vind van de live plaat is dat er hier en daar best wel zwakke nummers opstaan. Junior's Wailing, In My Chair,Caroline,Bye Bye Johnny reken ik echt niet tot de betere Quo werk. Verre van dat zelfs. En had meschien een paar minuutjes afgetrokken(lekker woord trouwens ha) van Forty-Five Hundred Times/Roadhouse Blues.
Waren die vervangen door bijv Mystery Song,Drifting Away,Don't Think it Matters en noem ze maar op. Dan was Live! inderdaad de beste geweest.
Daarom luister ik ook liever naar de drie eerder genoemde klassiekers.

Grappig iggy dat je de lengte van 4500 Times en Roadhouse blues aanhaalt. Voor mij hoeven die lange uitvoeringen ook niet zo. Speel ze korter en gooi er nog een paar andere krakers tegenaan! Wat Junior's wailing en In my chair betreft; die worden toch wel tot de Quo klassiekers gerekend. Zeker door de diehards! Misschien niet de beste nummers maar met name Eerstgenoemde is live wel heerlijk vind ik. Mits in de normale uitvoering en niet die ingekorte en verkrachte versie die ze de laatste decennia afraffelen...

Sorry dat ik het zeg (waarom? ik bezit de LP, dus moet e.e.a. ondergaan), maar ik vind het het liedje 'Blue for You' een ongelofelijk zeiknummer van nota bene mijn favoriete bandlid Alan Lancaster, 'Ease Your Mind' is dan iets beter te verteren - al is dat ook niet veel. 'Is There a Better Way' is inhoudelijk niet sterk, maar daarentegen voer voor een headbanger vanwege de snelheid en het torenhoge volume. 'Mad About the Boy' heeft ook weinig om handen, het luistert hoogstens lekker weg en is, volgens Setlist FM, zelfs in GB gespeeld. 'Ring of a Change' en 'Mystery Song' zijn m.i. de hoogvliegers van het album. 'Rain', 'Rolling Home' en 'It's a Fact' zijn ook O.K. De albums Quo, On the Level en Hello! vind ik toch sterker. Hierna werd Quo 'softer'.

Met dat laatste ben ik het gedeeltelijk eens. Een album als Never too late is veel ruiger dan deze Blue for you. Ik vind Blue for you één van hun beste albums juist vanwege de diversiteit. Het titelnummer vind ik inderdaad ook niet best overigens.

Never too Late is inderdaad weer ruiger, vreemd genoeg zingt Rossi alle nummers op dat album - als mijn herinnering me niet in de steek laat. Het valt me mee dat ik nog zulke 'heldere' stukjes over Quo kan schrijven, na voor het eerst sinds lange tijd een lading pils te hebben geconsumeerd op een personeelsavond.

Hahaha vaker doen dan zou ik zeggen
Klopt dat Rossi op Never too late alle nummers zingt. Kwam omdat ze de muziek voor al die nummers al tijdens de Just supposin' album sessies hadden opgenomen. Aangezien Lancaster toen al hele periodes in Australie verbleef en het al behoorlijke rommelde binnen de band, heeft Rossi alle nummers voorzien van zang. Was misschien niet de makkelijkste maar zeker de snelste weg om weer met een nieuw album te komen.

En Parfitt dan? Die had te druk met het poederen van zijn neus?

Die had in die tijd andere perikelen die hem uit de studio hielden. Als ik me niet vergis is rond die tijd toen zijn dochtertje verdronken, liep daardoor (of net daarvoor) zijn huwelijk op de klippen en hij kampte inderdaad met een mega coke verslaving. Hier en daar wat backing vocals en enkele regels lead in Something 'bout you baby I like, verder kom ik niet wat vocale bijdragen van Parfitt betreft.

Klopt vlak voor de never too late world tour is zijn dochtertje verdronken in ziin privezwembad.
Had toen in woede zijn hele huis kort en klein geslagen.Zijn coke verslaving was toen noch niet ten einde.En daarna is inderdaad zijn huwelijk op de klippen gelopen.

Nooit geweten. Heavy stuff wel.. Rick Parfitt is altijd één van mijn favoriete Quo leden geweest. Zijn nummers vervelen veel minder snel dan die van Rossi.

Dit blijft voor mij ook een topplaat, waarvan ik Mad about the boy en de naar mijn mening twee hele sterke lancaster composities het meeste beluister.

Mystery song is echt een topper. Verder een prima plaat…vooral met Mystery song op repeat….

Heb deze als jochie nooit gehoord. Ik ben hier de dissonant want vind het ern matig album. On The Level vind ik echt de beste , steviger, sterkte songs.....maar goed.

Heb deze even verhoogd naar 5. Samen met Hello! , Quo en on the level wel de beste albums van quo voor mij. Gisteren nog is even gedraaid. Heerlijke plaat van begin tot eind. Moest bijna ine mine mutten weer om mijn favoriete te kiezen

Ten tijde van Blue for You had Status Quo – als eerste artiesten ooit – een sponsorcontract afgesloten, in hun geval met denimfabrikant Levi’s. Bij de elpee zat een poster, die zich tot mijn blijde verbazing nog altijd in de klaphoes bevond toen ik 'm tijdens een Koninginnedag in de jaren ’90 op de vrijmarkt kocht.
Eén van de beste platen uit hun catalogus, dat ben ik helemaal met iedereen eens. Hier klinkt de band nog recht voor z’n raap, de composities zijn in de meeste gevallen sterk en drummer John Coghlan is energiek op dreef, lekker vooraan in de mix, de overige drie opstuwend om nog meer te geven.

Het verbaast me echter dat hierboven niemand noemt dat al op deze plaat de eerste gladdere invloeden binnensluipen, zij het absoluut niet in de mate die op de volgende studioplaat Rockin’ All over the World het geval zou zijn. Ik bedoel de koortjes die op werkelijk alle nummers op de A-kant klinken (track 1 tot en met 5). De ‘aaaaahs’ en 'gooooooooo's' bijvoorbeeld, of het smurfenkoortje dat op Ring of Change “Move into the light” zingt… Vergelijk de studioversies van Is there a Better Way en Rain met de podiumversies op Live!, nota bene opgenomen tijdens de Blue for You Tour: ze kunnen prima zonder deze franje. Voorganger On the Level is mij daarom net iets dierbaarder.

Bij eerste beluisteringen moest ik dus wennen. Tegelijkertijd vind ik de koortjes te doen, mede omdat de productie vet en luid klinkt, tot en met de bekkens toe. Mijn waardering is er bovendien voor de ingetogen blues van de titelsong, mede omdat Rossi er lekker soleert. Dat Andy Bown op twee nummers aanschoof om piano te spelen vind ik helemaal fijn, net als de mondharmonica van tourmanager Bob Young op Rolling Home.
Het enige nummer dat me niet pakt is Ease your Mind. Niet de eerste keer dat ik een compositie van Lancaster te slap vind, ondanks zijn imago van stoere bulldog.
Met Mystery Song sluit de plaat af, in singleversie werd het in augustus 1976 #15 in de Nationale Hitparade. Net te vroeg voor mij. Twee maanden later ging ik naar Hilversum 3 luisteren, waar ik het niet meer tegenkwam. Zou het klassiekertje pas op mijn vinyl ontdekken. De albumversie duurt iets langer en verveelt geen seconde: spannend opgebouwd, lekker voortdenderend en niet voortijdig weggedraaid zoals op single het geval is.

Ja, u heeft mij zien mopperen, maar tegelijkertijd geef ik nét geen vijf sterren aan deze plaat. Dit dankzij de sterke muziek en stevige productie. Daarmee is mijn luistertocht door de gloriedagen van Quo (1970 - 1981) voltooid. De jaren 1982 - 2001 sla ik maar over, anders zou iedereen doorhebben dat ik eigenlijk een zeurderige azijnpisser ben. Vanaf Heavy Traffic (2002) ging het echter weer bergopwaarts met mijn Quo: wordt vervolgd.

Toch zou ik jouw verhaal bij Rock til you drop (1991) en Under the influence (1999) graag willen lezen

Zal ik me daar eens aan gaan wagen? Lang geleden gehoord, maar laat ik ze een tweede kans geven.