Status Quo - Blue for You (1976)

Hardrock-klassieker van de helft jaren 70.
Ik had hem op een bandje opgenomen van Henkie De Greef.
Draaide hem altijd na de conditietraining op zondagmorgen in het PNEM-gebouwtje thuis met verlate ontbijt met Choba-chocoladeboter op het brood (wie kent het nog...)
Naderhand nog zelf ooit gekocht op LP.

Samen met On The Level het beste wat ze gemaakt hebben.
1 voortdenderende hardrocktrain zonder slappe momenten.
Het geniale Mystery Song wat hoort bij de bloedhete zomer van 76.
De klassieker Rain (nee die viel er niet in 76).
Is There A Better Way (nee).
Het ongelooflijk vastzuigende Ring Of A Change.
Het Bluesje Blue For You als enige rustpuntje.
Het droge dreunende That's A Fact.
Me and my Lady Love The Way Youre Rollin' Home and That's A Fact.
Wat een ongelooflijk lekkere hardrockplaat is dit toch nog steeds.
En nog een keer Mystery Song
Het enige iets mindere nummer Ease Your Mind zij ze vergeven.
Komt er weer een: 5*

Ten tijde van Blue for You had Status Quo – als eerste artiesten ooit – een sponsorcontract afgesloten, in hun geval met denimfabrikant Levi’s. Bij de elpee zat een poster, die zich tot mijn blijde verbazing nog altijd in de klaphoes bevond toen ik 'm tijdens een Koninginnedag in de jaren ’90 op de vrijmarkt kocht.
Eén van de beste platen uit hun catalogus, dat ben ik helemaal met iedereen eens. Hier klinkt de band nog recht voor z’n raap, de composities zijn in de meeste gevallen sterk en drummer John Coghlan is energiek op dreef, lekker vooraan in de mix, de overige drie opstuwend om nog meer te geven.

Het verbaast me echter dat hierboven niemand noemt dat al op deze plaat de eerste gladdere invloeden binnensluipen, zij het absoluut niet in de mate die op de volgende studioplaat Rockin’ All over the World het geval zou zijn. Ik bedoel de koortjes die op werkelijk alle nummers op de A-kant klinken (track 1 tot en met 5). De ‘aaaaahs’ en 'gooooooooo's' bijvoorbeeld, of het smurfenkoortje dat op Ring of Change “Move into the light” zingt… Vergelijk de studioversies van Is there a Better Way en Rain met de podiumversies op Live!, nota bene opgenomen tijdens de Blue for You Tour: ze kunnen prima zonder deze franje. Voorganger On the Level is mij daarom net iets dierbaarder.

Bij eerste beluisteringen moest ik dus wennen. Tegelijkertijd vind ik de koortjes te doen, mede omdat de productie vet en luid klinkt, tot en met de bekkens toe. Mijn waardering is er bovendien voor de ingetogen blues van de titelsong, mede omdat Rossi er lekker soleert. Dat Andy Bown op twee nummers aanschoof om piano te spelen vind ik helemaal fijn, net als de mondharmonica van tourmanager Bob Young op Rolling Home.
Het enige nummer dat me niet pakt is Ease your Mind. Niet de eerste keer dat ik een compositie van Lancaster te slap vind, ondanks zijn imago van stoere bulldog.
Met Mystery Song sluit de plaat af, in singleversie werd het in augustus 1976 #15 in de Nationale Hitparade. Net te vroeg voor mij. Twee maanden later ging ik naar Hilversum 3 luisteren, waar ik het niet meer tegenkwam. Zou het klassiekertje pas op mijn vinyl ontdekken. De albumversie duurt iets langer en verveelt geen seconde: spannend opgebouwd, lekker voortdenderend en niet voortijdig weggedraaid zoals op single het geval is.

Ja, u heeft mij zien mopperen, maar tegelijkertijd geef ik nét geen vijf sterren aan deze plaat. Dit dankzij de sterke muziek en stevige productie. Daarmee is mijn luistertocht door de gloriedagen van Quo (1970 - 1981) voltooid. De jaren 1982 - 2001 sla ik maar over, anders zou iedereen doorhebben dat ik eigenlijk een zeurderige azijnpisser ben. Vanaf Heavy Traffic (2002) ging het echter weer bergopwaarts met mijn Quo: wordt vervolgd.

Haha smurfenkoortje! Geweldig toch. Ik moet bij dit soort passages altijd een beetje aan The Beatles en The Kinks denken. Ik vind het erg leuk dat ze hiermee een beetje een knipoog geven naar hun psychedelische sixties verleden. Maar dan wel icm hun meer stevige rockgeluid, de perfecte symbiose tussen de oude en nieuwe Quo eigenlijk.

Sowieso beste Quo album voor mij, alleen maar knallers. Ja inclusief de ingetogen Lancaster nummers. En wat een heerlijk warme productie ook.