Status Quo - 1+9+8+2 (1982)

Ik ken dit album niet dus breng ik ook geen stem uit. Maar er zijn ongetwijfeld Status Quo fans die hier een mening over hebben !!

Niet een van de sterkste albums van Status Quo. De nummers bevatten de typische Status Quo nummers maar bevat geen echte uitschieters.

Degelijk album met als uitschieter I SHOULD HAVE KNOWN.

Niet slecht, maar te slap om het 20 jarig bestaan van Status Quo mee te vieren. 'Jealousy' en 'I love rock and roll' zijn hier de beste nummers.

en 'Dear John' natuurlijk.

Redelijk album maar wordt een beetje verpest door de blikkerige produktie vind ik. En er staan natuurlijk een paar bagger nummers op (Big man, I love rock & roll en Jealousy). Toch staan er ook een paar echte Quo krakers op; She don't fool me, Ressurrection, Dear John en I should have known zijn daar wat mij betreft de beste voorbeelden van!

1+9+8+2 komt wat plichtmatig over.She don't fool me is in ieder geval goed.
Veel andere nummers vallen te verwaarlozen. Jealousy, I love rock and roll en Big man zijn het zwakste uit hun oeuvre. I should have known en Dear John behoren daarintegen niet tot het beste van Quo.
Get out and walk en Resurrection zijn leuke nummers. Daar staan dan weer ongeïnspireerde songs als Doesn't matter en I want the world to know tegenover.

Tot het beste bedoel je denk ik?

Ze zijn wel goed maar behoren niet tot het allerbeste wat de band ooit gemaakt heeft. De productie helpt Big Man om zeep. Het nummer is afwijkend van de traditionele Quo-sound. De coupletten gaan wel, refrein is niets aan.
I Love Rock And Roll is het allerminste ooit van Lancaster.
Get Out And Walk rockt toch wel zo goed als de opener.

Ah oké, dan begreep ik je verkeerd
Ik dacht dat je het over dit album had. Dan behoren die 2 nummers namelijk wel tot het beste vind ik.
Wat betreft de Lancaster nummers ben ik het volledig met je eens!

Ik heb dit album nooit op LP gehad, en ik heb 1+9+8+2 al een tijdje op CD, maar eigenlijk luister ik 'm nooit. Afgelopen weekend heb ik 'm maar eens in de auto geluisterd, en ik moet helaas concluderen dat het een matig album is. De productie klinkt erg jaren tachtig, maar dan op de verkeerde manier.

Beste nummer is naar mijn mening "Dear John", en de rest is matig. "Big Man" kan me nog wel enigszins bekoren. Het album "Back to Back" wat hierna is uitgebracht, bevalt me beter, maar is ook geen klassieker.

Al jaren heeft deze plaat een vaste plek in mijn persoonlijke top 10
9 goede songs en 2 iets mindere i want the world en big man

Quo heeft er heel erg een handje van dezelfde setlist te hanteren, met door de jaren heen weinig variatie (na het vertrek van Alan Lancaster kreeg je de medley's). Na 7 concerten onderzocht te hebben van de 1+9+8+2 tour (ingetoetst Status Quo 1982) op Setlist.FM, kreeg ik op en gegeven moment Dear John te zien in GB en Ierland. Later is dat nummer weer gedumpt; ze moeten het album-materiaal zelf al niet veel gevonden hebben; ter vergelijking: toen Rockin' All Over the World uitkwam, werden er meteen vijf nummers van gespeeld.

Klopt als een bus! Dear John is maar een handvol avonden gespeeld (helaas). Eén van de beste Quo singles ooit vind ik. Volgens mij spelen ze er de laatste jaren een stukje van in een medley

Zelf vond ik Young Pretender ook altijd een lekker nummer maar de rest is drie keer niks.
Met 3*** heb ik hem te veel te hoog gewaardeerd, dus een halfje eraf (komt hij nog goed weg!).

Erg zwak album van Quo.
Er staan een aantal tenenkrommende nummers op.
Jealousy
Big Man
I should have Known
I want the world to Know
Beste nummers: Dear John en I love rock and Roll

I should have known als één van de zwakste nummers van dit album bestempelen en dan zonder blikken of blozen I love rock and roll één van de betere noemen....waar gaat het heen in deze wereld!?

Tja, beetje mainstream poprock van Alan Lancaster met I Love Rock and Roll, steekt toch bleekjes af tegen die ruige composities van het album Quo, uit de hoogtijdagen. 1+9+8+2 laatst nog lekker hard afgespeeld toen ik met mijn moeder de achtertuin deed. Dan wordt er Quo met veel Rossi als leadzanger afgespeeld en ik moet zeggen dat sinds ik de LP heb de waardering gestegen is. Status Quo in de nadagen vind ik nog altijd beter te behappen dan wat er sinds In the Army Now verschenen is. Daar heb ik bijna alle stemmen verwijderd om het stemgemiddelde op te krikken en omdat ik dat op een paar uitzonderingen na toch niet heb.

Status Quo… ik ben er groot mee geworden. Het heeft mij gebracht waar mijn muzieksmaak nu is. Het heeft hierdoor ook geleerd dat je niet te lang vast moet blijven houden aan je idolen. (Maar je ze ook zeker niet helemaal moet vergeten)
Deze plaat had voor mij een bedenkelijk niveau en het was dus ook de laatste Quo waar ik nog een beetje achter kon staan. Hierna hield het voor mij echt definitief op….tot de Frantic Four reünie dan.
1+9+8+2 had enkele leuke nummers, Dear John, Resurrection, I want the world to know en Big man. De overige nummers waren maar slaapverwekkend…. En ook na 20 jaar is mijn mening hierover nog steeds zo.

Wat Gommans hier boven zegt geld voor mij dus ook. Status Quo is een van de namen waar ik mee grootgebracht ben. Belangrijk geweest voor mij ook in mijn muzieksmaak! Maar na never never to late was en is voor mij het allerbeste van quo er wel af. Maar toch is dit nog wel een leuke plaat met en paar hoogtepunten en dieptepunten. De hoogte punten zijn voor mij : She Don't Fool Me , Get Out and Walk, Resurrection, Dear John en I Should Have Known. De nummers:Jealousy , Big man en zeker I love rock and roll zijn duidelijk de mindere. Vooral laatst genoemde kan ik niet horen en is tenenkrommend . Persoonlijk vind ik opvolger back to back ook nog wel een leuke plaat hoor, misschien nog wel ietsjes beter als deze bij mij ging het echt fout met in the army now. Toen haakte ik ook af.

Een juichend verhaal in een NCRV-gids uit april '82 over 1+9+8+2 met uitleg over het twintigjarig jubileum van Status Quo kon mij niet overtuigen. Inmiddels klonk Dear John op de radio en ik hoorde het meteen: de groep is terug met slappe hap, nadat Never Too Late van het jaar ervoor uitstekend was geweest, een terugkeer naar de albumglorie van weleer.
De nieuwe single haalde in mei #24 in Nederland en ik zie op internet dat ie in Vlaanderen #18 haalde. Als hitmachine ging Quo dus ook in de Lage Landen door.
Ik was inmiddels uit een kleine puberdepressie geklauterd en combineerde iets succesvoller schoolresultaten met muziek luisteren, kopen, lenen en erover praten. Quo had mij vanaf 1977 de wereld der scheurende gitaren ingeleid, maar dat geluid is op op 1+9+8+2 gekortwiekt. Waarom dan toch dit bespreken?

Gisteren kwam ik voor een prikkie Heavy Traffic (2002) en The Party Ain't Over Yet (2005) tegen. Toen ik rond 2010 de discografie van Quo vanaf 1982 doorsnuffelde, bleken dit aangename voorbeelden van Quoalbums waarop de gitaren weer mochten scheuren. Hierop zei de jukebox in mijn hoofd dat het tijd was om hun discografie opnieuw door te reizen. Okay...

Ik was gebleven bij 1982. Dan weet ik dat de magere jaren met dit jubileumplaatje waren aangebroken, al zijn er enkele lichtpuntjes. Tot 2002 wordt het echter vooral bikkelen. Zoals op dit album. Slechts korte nummers als een verzameling singles. Nergens een langer, zorgvuldig opgebouwd nummer, de typische albumtracks waarvan je er op elke Quo vanaf 1970 minstens twee aantrof. Alleen If You Can't Stand the Heat (1978) was een uitzondering geweest met zijn popgerichte aanpak.
Die aanpak is terug op 1+9+8+2 en hoe ik het ook probeer, het lukt niet. Dear John blijkt één van de minst saaie nummers, maar het refrein verpest het dan weer. Uiterst bescheiden hoogtepunt van de plaat is I Should Have Known dat wel een lekker riffje heeft.

De productie werkt ook al niet mee. Het drumgeluid bijvoorbeeld: terwijl nieuwe drummer Pete Kircher degelijk speelt, knalt zijn geluid niet. Licht gekruide rock voor popliefhebbers, ik kan er nog steeds bar weinig mee. De heren waren in die dagen fanatiek cocaïne aan het snuiven, daarmee hun creatieve en fysieke uitputting voor zichzelf en de wereld verhullend. Het waren echter de composities die de verslaving verraadden. Neem bijvoorbeeld de fantasieloze gitaarsolo in Big Man, dat ondanks z'n ronkende synthesizerfundament niet imponeert.

Met weemoed dacht ik terug aan single Paper Plane: "Would you like to ride my Deutsche car?" Ik vreesde dat die inmiddels zo roestig was, dat hij niet meer door de keuring zou komen. Wat klinkt is een verzameling popsingles zoals op hun twee elpees uit de jaren '60, zij het nu met een verwaterde, rockende basis.

Op streaming drie bonussen: Calling the Shots is 't 'm ook al niet, de liveversie van Hold You Back brengt me terug naar betere tijden en Over the Edge was nooit een favoriet. Op naar Back to Back, die ik ouderwets van vinyl ga draaien. Daar zal ik het klagen korter houden.

Dat refrein in Dear John is juist zó geweldig! Eén van de beste singles die ze ooit hebben uitgebracht vind ik. Verder kan ik een heel eind in je beleving meegaan. Al kan ik met iets meer nummers best uit de voeten; She don't fool me, Resurrection, Young pretender en vooruit ook Get out and walk. De productie is inderdaad niet best. De gitaren klinken nog best lekker maar die drums verpesten de totaalsound finaal. Ben nu al benieuwd naar je bevindingen bij Back to back. Ik schenk alvast een Marguerita in

Haha, het refrein van Dear John is best geslaagd voor een popsingle, maar minder voor een hardrockband. Ik kan het nummer wel waarderen, al vind ik het niet echt een hoogvlieger. Maar vanaf dit album was het wat mij betreft wel afgelopen met het standaard aankopen van 'de nieuwe Status Quo'. De single kocht ik nog wel, maar aan het album heb ik me nooit gewaagd. Later wel eens beluisterd op de streamingdiensten. 'Plichtmatig' is het juiste woord, weinig geïnspireerd ook. En hier werd de Quo een schim van de band die tot en met 1981 over het algemeen vrij overtuigende hardrockalbums afleverde. En we weten dat het nadien niet beter zou worden...

Jawel toch, vanaf Heavy Traffic lag het niveau immers wat hoger? Omdat hun manager met zijn pr-acties en overgrote bemoeienis plotseling was overleden, las ik in Rossi's biografie.

Oh, dat zou kunnen, zo ver ben ik ze niet blijven volgen. Maar ik kan me herinneren dat ik ooit over Heavy Traffic een recensie heb gelezen die uitermate positief was.

Dan zou ik nog maar eens gaan zoeken. Vanaf Under the influence ('99) las je toch echt meer dan eens dat Quo weer op het goede spoor zat. Al zaten er ook zeker weer albums tussen die (zeer) bedenkelijk waren. Wat dat betreft wisten ze het niveau nooit heel erg lang vast te houden. Zowel positief als negatief
Heavy traffic is geen klassieker maar toch zeker een prima Quo album. Quid pro Quo is misschien zelfs nog wel een fractie beter vind ik persoonlijk. Maar dan heb je het wel gehad wat betreft albums uit de latere jaren die nog de moeite zijn.

Grappig dat vielip over menig zwakker Quoplaatje minder streng is dan ik, maar bij sommige albums van dit milennium ben ik juist positiever, vermoed ik.

Inmiddels ben ik na Back to Back toe aan In the Army Now, de betere platen liggen dan nog ver weg. Nog even doorbijten.

Na de dubbel Live elpee uit '77 was het heilige vuur wel weggestroomt uit hun telecasters. Incidenteel hebben ze af en toe nog wat leuks geproduceert daarna. Maar een On The Level part two hebben ze nooit meer gemaakt. Zonde eigenlijk.
Deze heb ik op elpee nog.
Maarja , misschien 2x gedraait in al die jaren. Dear John is wel leuk ja , maar dan houd het bij mij op.
Ik hou van de hakkende gitaartandem , die ze van begin 70ger jaren tot en met Blue for You op ons los hebben gelaten.

Het blijft wel Quo hè

Haha, merkentrouw. Dat kan ik op zich wel waarderen. Dat heb ik jarenlang gehad bij Styx - alles vanaf Cornerstone viel eigenlijk een beetje tegen, maar het waren door de vier platen die daaraan vooraf gingen wel de muzikale helden van mijn middelbare schooltijd. En dus ben ik ze altijd blijven volgen, tot aan hun meest recente albums toe - die trouwens allesbehalve tegenvielen. Het kán dus wel...