Status Quo - 1+9+8+2 (1982)

Een juichend verhaal in een NCRV-gids uit april '82 over 1+9+8+2 met uitleg over het twintigjarig jubileum van Status Quo kon mij niet overtuigen. Inmiddels klonk Dear John op de radio en ik hoorde het meteen: de groep is terug met slappe hap, nadat Never Too Late van het jaar ervoor uitstekend was geweest, een terugkeer naar de albumglorie van weleer.
De nieuwe single haalde in mei #24 in Nederland en ik zie op internet dat ie in Vlaanderen #18 haalde. Als hitmachine ging Quo dus ook in de Lage Landen door.
Ik was inmiddels uit een kleine puberdepressie geklauterd en combineerde iets succesvoller schoolresultaten met muziek luisteren, kopen, lenen en erover praten. Quo had mij vanaf 1977 de wereld der scheurende gitaren ingeleid, maar dat geluid is op op 1+9+8+2 gekortwiekt. Waarom dan toch dit bespreken?

Gisteren kwam ik voor een prikkie Heavy Traffic (2002) en The Party Ain't Over Yet (2005) tegen. Toen ik rond 2010 de discografie van Quo vanaf 1982 doorsnuffelde, bleken dit aangename voorbeelden van Quoalbums waarop de gitaren weer mochten scheuren. Hierop zei de jukebox in mijn hoofd dat het tijd was om hun discografie opnieuw door te reizen. Okay...

Ik was gebleven bij 1982. Dan weet ik dat de magere jaren met dit jubileumplaatje waren aangebroken, al zijn er enkele lichtpuntjes. Tot 2002 wordt het echter vooral bikkelen. Zoals op dit album. Slechts korte nummers als een verzameling singles. Nergens een langer, zorgvuldig opgebouwd nummer, de typische albumtracks waarvan je er op elke Quo vanaf 1970 minstens twee aantrof. Alleen If You Can't Stand the Heat (1978) was een uitzondering geweest met zijn popgerichte aanpak.
Die aanpak is terug op 1+9+8+2 en hoe ik het ook probeer, het lukt niet. Dear John blijkt één van de minst saaie nummers, maar het refrein verpest het dan weer. Uiterst bescheiden hoogtepunt van de plaat is I Should Have Known dat wel een lekker riffje heeft.

De productie werkt ook al niet mee. Het drumgeluid bijvoorbeeld: terwijl nieuwe drummer Pete Kircher degelijk speelt, knalt zijn geluid niet. Licht gekruide rock voor popliefhebbers, ik kan er nog steeds bar weinig mee. De heren waren in die dagen fanatiek cocaïne aan het snuiven, daarmee hun creatieve en fysieke uitputting voor zichzelf en de wereld verhullend. Het waren echter de composities die de verslaving verraadden. Neem bijvoorbeeld de fantasieloze gitaarsolo in Big Man, dat ondanks z'n ronkende synthesizerfundament niet imponeert.

Met weemoed dacht ik terug aan single Paper Plane: "Would you like to ride my Deutsche car?" Ik vreesde dat die inmiddels zo roestig was, dat hij niet meer door de keuring zou komen. Wat klinkt is een verzameling popsingles zoals op hun twee elpees uit de jaren '60, zij het nu met een verwaterde, rockende basis.

Op streaming drie bonussen: Calling the Shots is 't 'm ook al niet, de liveversie van Hold You Back brengt me terug naar betere tijden en Over the Edge was nooit een favoriet. Op naar Back to Back, die ik ouderwets van vinyl ga draaien. Daar zal ik het klagen korter houden.