Status Quo - Thirsty Work (1994)

Te pop-achtig uitgevallen Quo-cd. De harde gitaaredge is door een teveel aan toetsen weggevaagd. Verder de grootste miskleun van mijn favoriete band : Restless. Dat is het slechtste Quo-nummer ooit. Toch blijven er een aantal memorabele momenten, want de cd. bevat wel degelijk goede songs.

Als fan van het eerste uur: coveralbums hoeven van mij niet. Ik heb deze cd. wel maar komt alleen in de speler vanwege die 4 toegevoegde bonustracks met eigen Quo-songs en dat zijn een paar knallers. Vooral Tilting at the mill is gaaf. Waarom heeft dat nooit een reguliere cd. gehaald?????

Ik zie 1995 als release-datum staan, maar die van mij komt nog uit 1994.
Hier gaat het alweer de betere kant op, maar toch klinkt het allemaal nog erg glad.

Deze plaat, Thirsty Work, is geen coveralbum.
Tilting At The Mill staat hier niet op maar op Don't Stop uit 1996.
En dat is wel een coverplaat.
Van de andere kant kun je maar blij zijn dat (hoewel ik me dat ook wel eens heb afgevraagd) die bonustracks de reguliere platen nooit hebben gehaald, des te specialer is onze digitale platenverzameling.

Restless vind ik trouwens zelf wel een mooi lied.
Het is anders maar wel mooi.
Goin' Nowhere is een geweldig en goed gedrumt nummer.

Is het 1978? Is het 2010?

Nee, Thirsty work stamt toevallig uit 1995. Maar de cd had zomaar uit een ander jaar uit die periode kunnen komen.

Want tot 1978 zit er nog een bepaalde mate van progressie/verandering in de muziek van Status quo. Daarna is er vanaf If you can't stand the heat een acceptabel gemiddelde uitgevonden en voila, de band voldoet sinds dat album aan dit criterium.

Elke denkbare ontwikkeling in de muziek is in de afgelopen 32 jaar volledig aan Status quo voorbij gegaan. Zij hebben hun eigen ding gedaan en als je er van houdt, is er dus ook al 32 jaar niets aan de hand. Een buitengewoon geruststellende gedachte, ik ken niet veel artiesten die zo'n lange periode hun albums met een dergelijke werkwijze hebben uitgebracht.

Maar ik heb bijzonder veel ontzag voor hun opgebouwde oeuvre en instelling (het zijn harde werkers) en vind ook Thirsty work weer een 'prima acceptabel gemiddelde'.

Mijn eerste Quo album in die zin dat dit het eerste album was wat uit moest komen sinds ik fan was. Het album heeft dus een speciaal plekje voor me. Het grote probleem is dat er teveel nummers opstaan. 10 of 12 was zat geweest! Haal songs als Restless (inderdaad het allerslechtste ooit opgenomen door Quo), Sail away, Tango en Like it or not er af en je houdt een alleraardigst album over!
Ik weet het, het is geen Quo (op een paar nummers na) maar slecht is het ook niet vind ik.

Wel een leuke hoes, muziek valt me wat tegen. Aardschok was er vanwege I didn't mean it positief over en gaf een ruime voldoende.
I didn't mean it is inderdaad klasse. Daarna komt er een lange reeks weinig bijzondere songs.Queenie is wel leuk, Ciao-Ciao is goed. 2,5 om I didn't mean it.

Ben ik niet geheel met je eens. Songs als Goin nowhere, Confidence, Point of no return, Lover of the human race, Soft in the head en Sherri don't fail me now zijn prima popsongs. Het is alleen geen Quo. Maar daarom zijn het niet gelijk slechte nummers natuurlijk.

Ik zal ze eens apart inprogrammeren. 't probleem is hier inderdaad het te grote aantal songs. Een nummer als Restless laat ook geen gunstige indruk achter. Dit album is een keer of vier integraal gedraaid voor de rating. Under the influence sloeg er gelijk al in, die zet ik met plezier op. Rock 'til you drop is voor het laatst bewaard.
(paar uur later) Eerst eens wat totaal andere muziek gehoord en nu is Confidence al stukken beter. Mooie frisse sound heeft de plaat trouwens.
Soft in my head is over het hoofd gezien als potentioneel goed nummer. Sherri is niet raar, Rude awekening time is beter. Voldoende leuke nummers. 3,0

Restless is het allerslechtste nummer dat Quo ooit heeft opgenomen!! Wat ze bezielde weet ik niet maar het is echt slecht! Rossi zingt op een gegeven moment gewoon vals. Dat niemand 'm daar destijds op gewezen heeft, onbegrijpelijk! En dan ook nog als single uitbrengen....yak!!

Restless is een cover van Jennifer Warnes, bekend van haar eigen werk en het duet met Bill Medley I've Had The Time Of My Life.
Ik vind Thirsty Work een van de betere Quo-albums uit de jaren 90.

Ja ik weet dat het een cover is. Maar wel een allerbelabbertste cover wat mij betreft! Heb het origineel bekeken op youtube en Quo had daar beter vanaf kunnen blijven. Maar goed, buiten die pijnlijke misser vind ik Thirsty work ook een zeer acceptabel album!

Goh, ik ken dit album niet, maar ik ben toen wel voor het eerst naar status Quo geweest in de tijd van deze cd relaese. Waarom weet ik dat nog? Francis Rossi bleef het maar herhalen": And here is a song from our new album: Thirsty Work" Eigenlijk is dat het enige wat ik me echt kan herinneren van dat concert. :later heb ik ze nog 2 x gezien, maar het draaiboek was niet echt verandert. Er werden nieuwe songs gespeeld en daar tussen door weer dezelfde klassiekers. Met als vervelend middelpunt: the roadhousebleusmedley van 20 minuten!! Nee voor mij geen Quo-concerten meer

Héérlijk !!!

Moet bekennen dat ik deze nauwelijks ken. Wilde alleen zeggen dat ik Sherri, Don't Fail Me Now! zo'n lekker nummer vind. Niet erg Quo-achtig, maar een fijn goed geschreven liedje.

Ja dat kun je aan Rossi wel overlaten. De man heeft een neusje voor prima popsongs. Dat het met name na 1981 te vaak niet Quo genoeg was moet je daar even los van (kunnen en willen) zien. De beste man schrijft gewoon echt goede (pop) nummers. Op dit album staan er ook weer een aantal.

Mee eens groot fan van de man ook van de countryplaat die ik echt geweldig vind. Van deze plaat draai ik eigenlijk alleen goin' nowhere .

Wil het graag met je eens zijn, maar volgens mij is dit een compositie van Bown en Edwards.

Scherp! Ik doelde ook niet specifiek op dit nummer maar meer in het algemeen. Sherri don't fail me now heeft overigens wel een typische Rossi/Frost vibe vind ik.

Thirsty Work associeer ik met de tijd dat de elpee definitief de platenwinkels had verlaten, compleet verdreven door de compactdisc. Kleine hoesjes in plastic doosjes waren het gevolg. In een krant las ik een interview met de heren, dat vooral over hun favoriete drankjes ging, het thema van de hoes. Niet bijster interessant. Op de radio kwam het vlotte I Didn't Mean It voorbij, gladgeschuurd in vergelijking met Quo's werk uit mijn tienerjaren; mijn heimwee naar vroeger groeide nog meer. Het haalde in Nederland niet de hitlijsten, het album werd in september 1994 #87.

Met de oren van 2023 valt de schade mee. De productie is prima, gedaan door frontman Francis Rossi. Opener Goin' Nowhere rockt bescheiden maar aangenaam; gevolgd door de single als versnelling, van de hand van voormalig pubrocker John David die al eerder voor hen schreef.
Een aangenaam popliedje is het slepende Lover of the Human Race, geschreven door Rossi met toetsenist Andy Bown, het heeft bovendien een aangenaam beschouwende tekst.
Met een titel als Sherri, Don't Fail Me Now! ben ik direct geneigd om af te haken, maar qua muziek moet ik denken aan de lichte variant van jaren '80 adult oriented rock á la John Waite (diens Missing You). In Rude Awakening klinkt dan eindelijk mijn geliefde shuffle, best lekker; Ciao-Ciao is uptempo en stevig met een sterke melodie.
Zeven nummers voor mijn afspeellijst over hun poprockjaren 1986 - 2000, dat zijn er vijf meer dan van Perfect Remedy en één meer dan voorganger Rock 'Til You Drop.

Tegelijkertijd zakte de groep nergens dieper door de enkels dan in popballade Restless (leuk in zijn soort maar waarom coverde Quo Jennifer Warns?), de brug in Tango (vanaf "Take me away...", geschreven door Rossi met diens schrijfmaatje Bernie Frost, klinkt het met zijn toetsengeluiden als Nederlandse schlagerpop; eveneens van hen is Sorry, dat in 1980 op een plaat van Demis Roussos kwam. Leuk popfeitje, maar opnieuw: waarom bij Quo?
De overige muziek op Thirsty Work is een kwestie van het ene oor in, het andere uit. Achtergrondmuziek. Opvallend is dat de stem van tweede frontman Rick Parfitt nauwelijks is te horen: hij zit slechts in de achtergrondkoortjes. Dit is een album van Rossi's Quo, waarvoor Parfitt bovendien geen liedjes leverde.

In biografie 'XS All Areas' (2004) van Rossi en Parfitt wordt duidelijk hoezeer de groep was gericht op de Britse single- en albumlijst. Single I Didn't Mean It werd daar in augustus 1994 #21, nadat de groep het in juli als hun honderdste optreden in Top of the Pops kwam promoten, een absoluut record. Thirsty Work haalde #13.
Manager David Walker was ontevreden en wilde hogere posities in de lijsten. Gelukkig voor hem naderde het dertigjarig bestaan van de groep en hij was vastbesloten daaraan de nodige publiciteit te verbinden. De man die de groep in 1988 van de financiële afgrond weghaalde, begon meer en meer invloed uit te oefenen op liedkeuzes op albums, singlekeuzes en allerlei promotiestunts. Het begon de leden van Quo enigszins te benauwen.

In 2020 op 2cd verschenen met diverse bonussen, ik laat dat maar links liggen. Misschien dat de overdominantie van Rossi, mede veroorzaakt door Parfitts veel te bescheiden inbreng, ertoe leidde dat Quo hier zo pop klinkt. Bijna alsof het een soloplaat van Rossi is. Misschien dat dit de verklaring is voor de tegenvallende verkopen, behalve dan dat Quo (weer eens) uit de mode was?

Maar tijdens de tour die volgde wel een puik optreden in een bomvolle Rijnhal in Arnhem. Het dak ging eraf, wát een sfeer! Dat ze ook opnames maakten voor de clip van Restless (waar overigens bizar weinig van is terug te zien maar dat terzijde) droeg daar vast aan bij.

O, toch geinig om die clip te zien inderdaad! Met beelden van Amsterdam erin. De setlist van dat optreden in Arnhem vond ik hier. Geen Restless uiteraard, dat had het publiek niet gepikt.

In de clip speelt Parfitt trouwens toetsen. Huh? Vast voor de videoclip, of kon hij dat werkelijk?

YouTube bood na het bekijken een uitgebreid tv-interview aan met Rossi & Parfitt: dit in de Britse ontbijtshow GMTV, later die maand gedaan. Ook leuk, vooral de manier waarop ze tijdens het spelen Gerdundula becommentariëren.

Sherri, don’t fail me now is een hartstikke leuk nummer.

Ik schaam me er niet eens voor.

[quote]RonaldjK schreef:
Thirsty Work associeer ik met de tijd dat de elpee definitief de platenwinkels had verlaten, compleet verdreven door de compactdisc. Kleine hoesjes in plastic doosjes waren het gevolg. In een krant las ik een interview met de heren, dat vooral over hun favoriete drankjes ging, het thema van de hoes.

Las je dit in een krant of in het blad van de Free Record Shop? In dat laatste geval was het van mijn hand.

Ik meen me te herinneren dat ik dat in het AD las. Maar goed, dertig jaar gingen voorbij. Aan het FRS-magazine heb ik geen rnkele herinnering. Heb je je tekst nog? Leuk om hier te plaatsen!

Ik ook niet. Heerlijk nummer!