Led Zeppelin - Coda (1982)

Nog even ter correctie op mijn voorgaande bericht : het is niet track 10 (Robert Johnsons Travelling riverside blues) maar track 11 (White summer / Black mountain side) die de 3CD-uitgave uit 2015 niet gehaald heeft. (Zolang die tracklisting zo blijft natuurlijk, want wie weet komt er over een aantal jaren wel een volgende nóg definitievere versie uit...)
        Een restjesplaat dus, om de archieven leeg te schrapen, want in het boek bij de 4CD-box-set uit 1990 zegt John Paul Jones al : "there wasn't a lot of Zeppelin tracks that didn't go out. We used everything." Vandaar ook dat dit met 33 minuten met afstand de kortste Led Zeppelin-plaat is (en sowieso de enige die onder de 40 minuten inklokt), en wat is het dan eeuwig zonde dat Page op de oorspronkelijke plaat niet een plaatsje inruimde voor het geweldige Hey hey what can I do, het nooit op één van de acht reguliere studio-albums verschenen B-kantje van Immigrant song uit 1970.
        Afijn, op de "kale" plaat zelf staan drie nummers waarvan ik zelf vind dat ze moeiteloos op de gewone platen mee hadden gekund : de knallende opener (leuk om het origineel eens te beluisteren, Ben E. Kings Groovin', bijvoorbeeld op het live opgenomen Apollo Saturday night, te vinden op YouTube), het sublieme Poor Tom (omdat ik dat via de voornoemde 4CD-box kende dacht ik altijd dat dat gewoon op III stond) en de hectische afsluiter. De overige nummers wisselen een beetje in kwaliteit, nergens echt super maar ook nergens zo vervelend als bijvoorbeeld de drie kortere nummers op Presence, hoewel ik die electronic treatments door Page van Bonhams drumgeluid op Bonzo's Montreux totaal niet passend en bovendien gewoon lelijk vind. Al met al is Coda gewoon leuk om erbij te hebben, ter herinnering aan wat deze band kon, als verzamelplaat voor een paar geweldige nummers en om de collectie compleet te maken.
        Ook de extra's zijn niet allemaal geweldig, met overbodige remixen, instrumentale versies en exotische arrangementen, maar ook met een interessante vroege versie van When the levee breaks die nóg beter laat horen hoe meedogenloos de uiteindelijke briljante uitvoering op IV is, een mooie Indiase versie van het toch al zo sfeervolle Friends, en St. Tristan's sword, een outtake van III waarbij de geprononceerde funky bas en de rockende gitaar wel uit verschillende nummers lijken te komen. En dan is er natuurlijk Hey hey what can I do, waarvan de zonnige onbevangenheid me altijd welgemoed stemt... Zo vormt dit extra uur een niet essentieel maar wel leuk inkijkje in een fascinerende keuken waarvan de hoofdgerechten me zo uitzonderlijk goed smaken.

Voor de fans. Wonderbaarlijk dat ik een drumsolo nog het beste vind, want ik vind dat deze dingen doorgaans niet op plaat gezet moeten worden. Toch is Bonzo's Montreux een erg leuke track, waarbij de kwaliteiten van Bonham erg goed naar voren komen. Ook het afsluitende Wearing And Tearing rockt behoorlijk hard. Voor de rest... niet het beste dat Zeppelin te bieden had. Ik denk aan de hand van deze marathon dat ik ook niet de die hard fan was/ben geworden die ik had verwacht, dus ik kan me wel voorstellen dat zo'n album als dit zijn publiek heeft, maar voor mij is het hem gewoon allemaal net niet.

Eindstand:
1. Led Zeppelin IV 4.5*
2. Led Zeppelin II 4*
3. Houses Of The Holy 4*
4. Led Zeppelin 4*
5. Physical Graffiti 3.5*
6. Led Zeppelin III 3.5*
7. Presence 2.5*
8. Coda 2.5*
9. In Through The Out Door 2*

Gemiddeldes:
1. Domine 4,7*
2. While Heaven Wept 4,4*
3. Finntroll 4,36*
4. Sonata Arctica 4,33*
5. Nevermore 4,31*
6. Primordial 4,25*
7. Psychotic Waltz 4,25*
8. Gamma Ray 4,23*
9. Thyrfing 4,21*
10. Blue Öyster Cult 4,19*
11. Virgin Steele 4,13*
12. Savatage 4,13*
13. Bruce Dickinson 4,08*
14. Rhapsody (Of Fire) 4,04*
15. Manilla Road 4*
16. Stratovarius 4*
17. Brainstorm 4*
18. Symphony X 4*
19. Magnum 3,92*
20. Helloween 3,9*
21. Iced Earth 3,88*
22. Black Sabbath 3,6*
23. Rainbow 3.5*
24. Solitude Aeturnus 3.5*
25. Pink Floyd 3,43*
26. Led Zeppelin 3,39*
27. Thin Lizzy 3,38*
28. Bad Company 3,13*

Ik heb je smaakvolle en doordachte reviews gevolgd lennert en onze smaak (wbt Led Zep) komt zeer overeen. Maar ik mis nog dit album Led Zeppelin - The Song Remains the Same (1976). Of krijgt deze geen beoordeling omdat het een live album is ?

Dankjewel voor het compliment! Het is inderdaad omdat het een live-album is, doorgaans doen Ruud en ik het alleen bij studioalbums om te kijken hoe de sound van een band zich door de jaren heeft ontwikkeld

Het is vrij treurig hoe een legendarische band als Led Zeppelin aan zijn einde gekomen is. De dood van John Bonham voorop natuurlijk. In muzikaal opzicht ligt de groep al een tijdje na te spartelen. Na Led Zeppelin IV heb ik niets meer gehoord dat zich echt kan meten met het topmateriaal van de beginjaren. Ook Coda doet dat niet. Het stelt allang niet meer teleur, maar pijn doet het wel. Als zelfs al een nummer als Can't Quit You Baby al mijlenver boven het andere materiaal staat, terwijl dat al een van de 'zwakkere' songs van het debuut is, zegt mij dat genoeg. Coda is inderdaad niets meer dan een verzamelaar. Een verplicht nummertje. We're Gonna Groove is nog wel ok, maar de rest behaalt niet meer dan een 'meh'.


Tussenstand:
1. Led Zeppelin IV
2. Led Zeppelin II
3. Led Zeppelin
4. Led Zeppelin III
5. Physical Graffiti
6. Houses Of The Holy
7. Presence
8. Coda
9. In Through The Out Door

We're gonna groove is meer dan fantastisch. Nooit begrepen dat dit niet op een reguliere lp stond? Gelukkig wel een prima live opname uit 1970 Live at the Royal Albert Hall op DVD. Poor Tom vind ik ook nog wel aardig. De rest kunnen we vergeten.

Dit is zeker niet hun beste werk. Je kunt wel horen dat het een verzameling is van overgebleven stukjes muziek. Wat op de plank bleef liggen als het ware. Maar goed, voor de echte fan toch nog altijd wel aardig om een keer te luisteren.

Eén echte fan heeft deze al vele malen beluisterd sinds hij de plaat kocht in 1982. Dat doen namelijk échte fans.

Helemaal mee eens, spinout. Zo'n verzameling outtakes of leftover tracks zijn ook voor mij een echte toevoeging en worden net zo intensief beluisterd als de gewone reguliere albums.

Waar op dit album hoor jij iets wat zo goed is dat je er een 4,5 aan geeft, spinout? Ik heb het die paar keer dat ik dit album heb geprobeerd in ieder geval niet kunnen ontdekken, iets goeds bedoel ik. Geef nog 2,5 voor de status die de band genoot/geniet, eigenlijk niet voor het gebodene, dat haalt de 2,5 eigenlijk niet. Waar baseer jij die 4,5 op? Hopelijk niet alleen op het feit dat je een echte fan bent??

Een echte fan durft kritisch te zijn.

Ik houd zelf van de basis waarop Led Zeppelin gebouwd is, dus blues, rockabilly, rock & folk. Led Zeppelin was zoveel meer dan een hard rock band. En al die stijlen die ze probeerden, beheersten ze in mijn ogen ook. Voeg daarbij de geweldige muzikanten en zanger en voor mij kan het niet meer stuk. En dat al zo'n 36 jaar.

Ik heb al zeker 45 jaar platen van Led zeppelin in de collectie en studio albums compleet.
Dit staartje had ik echter tot nu toe in de winkel laten staan en ook nooit beluisterd. Naast LZ is er nog meer moois en een mens moet zo nu en dan keuzes maken.
Deze week toch maar eens de vinylversie aangeschaft.

Ik heb de flirt van LZ met diverse muziekstijlen altijd enorm weten te waarderen en die diversiteit hoor ik toch ruim voldoende terug.
Voor mij is het een volwaardig album en ik eigenlijk spijt dat ik niet gelijk de 3 lp editie heb gekocht. Maar een mens mag ook wat te wensen overhouden.

Coda wat ook staart betekend is niet zomaar een plaat met restjes maar een authentieke LZ schijf waar ik veel luisterplezier aan ga hebben. En wat kon die John klappen geven zeg.......
Genieten!

En in de tussentijd sparen voor een Coda Lunga............

Ben ook kritisch en in geval van Led Zeppelin vind ik bijna alles wat ze uitgebracht hebben mooi. Die 3* staat er om enig onderscheid in de ratings te maken en omdat er meer in Coda had gezeten. Waarom een soundcheck van I Can't Quiet You Baby als zoiets als Baby Come on Home ook beschikbaar was? En idd. Hey, Hey What Can I Do. Om die eerste heb ik destijds de CD-single van Whole Lotta Love gekocht en om die 2e een oude single van Immigrant Song. Van Coda zelf vind ik We're Gonna Groove en Wearing and Tearing de mooiste stukken, op de voet gevolgd door Poor Tom. Als ik zo Ozone Baby, Darlene en de afsluiter hoor, waren ze zo op het einde wel met steviger materiaal bezig dan dat dat op On Through the Out Door het geval is.

In Through the Out Door bleek een magere worp te zijn, de heren liepen al enige tijd op de laatste benen, en dat is te horen. Coda bleek na de dood van Bonham de laatste uitgave te zijn, met onder andere enkele songs die de heren al eerder hadden opgenomen. Opener We're Gonna Groove is kort en krachtig, bevat een heerlijke solo van Page en vormt een prima nummer, de wijze waarop Plant het refrein inzet verraad urgentie. Poor Tom is redelijk, bevat folk elementen maar komt niet echt los, het blijft een soort demo. I Can't Quit You Baby, wederom een prima werkje, Plant croont als een malle en de blues druipt er weer eens vanaf. Het doet mij wat denken aan You Shook Me en Dazed and Confused, een sterke song. Walter's Walk is zeker niet slecht maar is ook wat doelloos, Ozone Baby; geldt eigenlijk hetzelfde voor. Het fijne pianowerk trekt de aandacht in Darlene, geen slechte song, alleen het wordt te lang uitgerekt, de mannen hadden in 2,5 minuut de boodschap kunnen uitdragen dan was het goed geweest. Bonzo's Montreux vormt een hommage aan Bonham, echter de sympathieke geste vind ik saai, ben immers geen fan van drumsolo's. Afsluiter Wearing and Tearing lijkt ook een ode aan Bonham aangezien hij het ritme op nadrukkelijke wijze bepaald. De song is vlot, en heeft een fijn tempo, een degelijk werkje met weliswaar een wat eenvoudig refrein. Zo vormt de laatste van Zep helemaal geen slechte worp, bevat het enkele heerlijke songs maar merk je ook dat een paar titels het 'demostadium' nooit hebben verlaten.

Eindstand:

1. Led Zeppelin II
2. Led Zeppelin
3. Led Zeppelin IV
4. Presence
5. Led Zeppelin III
6. Coda
7. Physical Graffiti
8. Houses of the Holy
9. In Through the Out Door

Coda heb ik nooit als een volwaardig album beschouwd, het bestaat vooral uit left-overs en het is ook begrijpelijk dat Led Zeppelin ze niet eerder op een regulier album heeft geplaatst want de meeste zijn matig en klinken onaf. I Can't Quit You Baby en Wearing and Tearing vind ik er wel bovenuit steken.

Helemaal mee eens. Matige kost. Nog vis nog vlees wat mij betreft

Ik vind dit eigenlijk een verrassend goed album. Degelijke bluesrock. Wat ontbreekt is een echte uitschieter, maar ik vind het een heel fijn album.

Beetje stom dat deze nu bij de verzamelaars staat, weliswaar samengesteld uit overgebleven stukken, maar toch echt bedoeld als regulier album volgens mij.

Inderdaad. Dan kan Tattoo you van de stones ook bij verzamelaars....

En Queen - Made in Heaven....

Coda | Led Zeppelin Wiki | Fandom - ledzeppelin.fandom.com

Coda is the 9th and last studio album by Led Zeppelin. Of in de woorden van webshop Fijne CD: Coda, het negende en laatste reguliere album, uit 1982. Bij Discogs en RYM ingedeeld onder de albums. De Engelse Wikipedia noemt het de eerste Led Zeppelin-compilatie en de Nederlandse het negende en laatste studioalbum. Stond ingedeeld onder 'verzamel nieuw werk', wat natuurlijk erg begrijpelijk is daar alleen 'Ozone Baby', 'Darlene' en 'Wearing and Tearing' echt nieuw werk was waar men mee aan de slag was en de rest varieert van eind jaren 60 tot de tijd van 'Presence'.

Dit was het enige album dat nog ontbrak aan mijn Zeppelin collectie.
Was er ook niet echt naar op zoek, mede vanwege de matige recensies en het feit dat het restjes waren, bij elkaar geveegd om nog 'n album vol te maken.
Liep er dit weekend echter tegen aan op 'n tweedehands markt voor 'n prijs waar ik hem niet voor kon laten staan.
Hoes helaas wat beschadigd, maar plaat nog perfect.

Nu eindelijk eens op vinyl kunnen beluisteren, en het heeft mij positief verrast.
Dit is gewoon 'n prima album.

Begint al met 'n uitstekende uitvoering van Ben E. Kings We're Gonna Groove, gevolgd door het mooie folk achtige Poor Tom met 'n heerlijke drum-shuffle van Bonham, en Plant speelt hier 'n fraai stukje mondharmonica.
Vervolgens horen we 'n sterke live uitvoering van I Can’t Quit You Baby, misschien nog wel beter dan het origineel van hun eerste album..
Walter's Walk is 'n wat eigenaardige maar interessante track. (oorspronkelijk uit 1972, Houses of the Holy sessie)
Van kant twee is Darlene mijn favoriete nummer met fijne gitaar riffs en 'n lekkere rockende piano, maar Ozone Baby en Wearing and Tearing zijn ook de moeite van het beluisteren meer dan waard.
En 'n gave drumsolo van Bonham als intermezzo is uiteraard altijd welkom.
Voorlopig 3,5 maar kan zomaar 4 sterren worden.

Ik heb het niet zo op eind lijstjes, zo ook hier weer, Led Zeppelin IV op 1 is zo voorspelbaar. En de laatste albums bungelen zo'n beetje onder aan. Dat laatste valt mij overigens vaker op, maar dat is het punt niet. Waar het omgaat is dat ondanks Led Zeppelin altijd in een vaste bezetting speelde waren er toch 2 tijdperken. De verandering zat al zo'n beetje in het Physical Graffiti album uit 1975. De periode 1969-1973 is toch anders dan de periode 1975-1982. Een eindlijst van de 2 tijdperken afzonderlijk geeft naar mijn mening een beter beeld. Led Zeppelin III staat wel erg laag naar mijn mening. Want Led Zeppelin III en Presence dat is me toch wel even een verschil zeg naast het feit dat er ook nog eens 6 jaar tussen de albums zit. Die vergelijking gaat loopt volledig mank wat dat betreft, dit terzijde Met Coda ben ik het gedeeltelijk eens, alleen vraag ik me af waarom er geen drum solo op plaat mag worden gezet. En ja Bonzo's Montreux behoort tot 1 van de hoogtepunten van dit album maar er is meer. En over drumwerk gesproken had het prachtige Dance with the devil van Cozy Powell ook niet op plaat gemogen ,naar mijn mening een prachtig staaltje drumwerk van deze (helaas) legendarische drummer, dit terzijde. Poor Tom, I can't quit you baby, Wearing and tearing, Darlene. En - in mijn geval- heb ik ook 4 bonus tracks waarbij Traveling riverside blues, White summer/black mountain side en Hey hey what can I do behoren tot de hoogte punten. Kortom er valt best nog wat genieten van dit allerlaatste album. Ik ben het met Spinout eens dat dit album meerdere luisterbeurten nodig heeft om tot een echt oordeel te komen. Voor dit album een 4.0