The Pop Group - For How Much Longer Do We Tolerate Mass Murder? (1980)

Het 1e bericht? huh?
Klassieker van Mark Stewart, 2e lp na het prachtige Y.
Tja dit is niet voor mietjes, punkfunknoiseavantgarde, zo iets, zinderend van spanning, creativiteit en experiment.
Typisch brits, Clock DVA zat enigzins in de buurt maar minder punk iets meer funk.

Paar jaar geleden nog gezien in Utrecht bij Le Guess Who, waanzinnig.

WE ARE ALL PROSTITUTES!

Opvolger van het kortgetitelde Y van het jaar ervoor, bracht The Pop Group uit Bristol in maart 1980 For How Much Longer Do We Tolerate Mass Murder? uit. De hoes is uiterst ongemakkelijk: waar kijk ik naar? Is dit echt? Wat gebeurt hier? In welke omgeving staat deze twee elkaar kussende kinderen? De muziek is dat eveneens. Een basis van soms "gestoorde" funk met dominant de basgitaar van Dan Catsis en de grom-, schreeuw- en kreunzang van Mark Stewart die gruwelijk boos is op het diverse onrecht in de wereld.

Al luisterend herinner ik me het wereldnieuws van die periode met de bijbehorende journaalbeelden. Mark Stewart draait er als docent wereldcrisissen geen doekjes om en bovendien schuurt de muziek nogal eens langs hetgeen de oren als aangenaam ervaren, dankzij zijn zang én het tegendraadse, scheurende gitaarspel van Gareth Sader en John Waddington. Bovendien zitten er in het saxofoonspel van Sager invloeden van atonale free jazz. Aan het eind van dat decennium leerde ik van een collega de Nederlandse bijnaam hiervoor: piep-piep-knor, wat exact uitdrukt hoe het klinkt.
Ondertussen klinkt in Feed the Hungry een groove die aan werk van Talking Heads doet denken. Het vijftal doet dus aan meer dan alleen ongemakkelijkheid.

Als Bob Dylan als een protestzanger gold, hoe moeten we dan Stewart kwalificeren? Hij is veel directer dan de illustere grootheid, getuige bijvoorbeeld de boodschap over twee grootheden van de Amerikaanse politiek in aanklacht How Much Longer: "Nixon and Kissinger should be tried for war crimes, for the secret bombing of Cambodja", waarna net zo makkelijk het verwijt "P.L.O. spells plutonium" volgt.
In de James Brownachtige funk van Justice komen andere geografische oorden langs: het gaat van Zimbabwe naar Ierland en vooral klassenjustitie in zijn eigen Verenigd Koninkrijk.
Hierna wordt in There Are No Spectators muzikaal uit dub geput, nooit een poging doende om het de luisteraar makkelijk te maken. Rob a Bank is de plezante uitsmijter.

De hoes bevat de nodige krantenknipsels, een document op zichzelf in de stijl van punk-/kraak-/anarchistische publicaties uit diezelfde tijd - zoals in Engeland het blad Sniffin' Glue en in Nederland de Koecrandt.

In 2016 verscheen het album op cd met als nieuwe track non-albumsingle We Are All Prostitutes, waarvoor vreemd genoeg het aangename buitenbeentje We Are One out of Many sneuvelde, dat echter op YouTube is te vinden. Het is de 2016-editie die ik op streaming aantrof.
The Pop Group stopte in 1981, nadat nog in juni van datzelfde 1980 verzamelaar We Are Time was verschenen. Leden doken op in groepen New Age Steppers en Rip Rig + Panic, waarna The Pop Group in 2010 weer bij elkaar kwam. Opmerkelijk is dat in 2016 single We Are All Prostitutes nog eens #3 haalde in de Britse hitlijst. Stewart overleed in 2023.

Mijn reis door new wave en aanverwanten bevindt zich in maart 1980 en kwam van de eerste elpee van Tuxedomoon. Volgende nummer op mijn afspeellijst is Geno van Dexy's Midnight Runners, maar omdat ik het bijbehorende album Searching for the Young Soul Rebels al besprak, is het volgende station single Going Underground van The Jam, voor het eerst op een album van de groep te vinden op de verzamelaar Snap!