The Pop Group - Y (1979)

Neen hoor niels94, mag gewoon blijven staan. Dit soort albums levert vaak interessante discussies op en voorkomt in ieder geval dat het een saaie boel wordt op MusicMeter.

Het 2de maal dat ik vandaag zulk een opmerking tegenkom op mume.
Dit is weldegelijk muziek, zelfs van een hoog niveau.
Deze plaat bevat o.a. free jazz, dub reggae, noise, funk,avant-garde



...good to be reminded of how singular and beautifully abrasive the Pop Group could be, and how dreadfully conservative most rock music since sounds in comparison.

Bizarre plaat maar wel héél erg goed!

Helemaal mee eens Cellulord (ik luister nu naar How much.... btw), dan kan net zo goed alle Free Jazz platen ook van MuMe af. Lees net een muziekvariant van het Oktober Fest, nou verder weg kan je niet zijn van het hoempapa "alle dagen hetzelfde" Oktober fest.

Niet voor mietjes deze muziek, misschien moet Mark Knopfler een dagje in de studio met Mark gaan zitten (:

Voor de echte post-punk liefhebbers in het algemeen en Pop Group/Mark Stewart fans in het bijzonder:

Pop Group / ‘y’ definitive edition | superdeluxeedition

Jawel, een box setje rond dit album op zowel vinyl als cd...

Op reis door de new wave van april 1979, was mijn vorige station New Values van Iggy Pop. Bijna gelijktijdig verscheen Y, het debuut van een groep uit Bristol met de bedrieglijke naam The Pop Group.
Ik zit eens te kijken: hoe ontdekte ik deze groep ook alweer? Mijn WhatsApp brengt uitkomst. Een artikel in de Volkskrant, naar aanleiding van het overlijden van zanger Mark Stewart in april 2023.
Met dank aan hoi123 voor zijn verklarende én vermakelijke recensie uit 2015, sluit ik mij bij zijn oordeel aan. Net als hij moet ik hierbij aan het experiment bij Pere Ubu denken en eveneens deel ik de vaststelling dat het muzikale verschil ‘m in de funk zit. The Pop Group doet zijn best vooral géén populaire muziek te maken, al is opener She Is Beyond Good and Evil redelijk toegankelijk, net als We Are Time, Words Disobey Me en Don’t Call Me Pain.

Nou werd ik eerder deze week uitgedaagd door maatje JeKo om eens naar deze (1990) van Royal Flux te luisteren. In vergelijking daarmee beleef ik dit Y als een stuk toegankelijker. Soms is het zelfs genieten, zoals het pianospel in Savage Sea. Tegelijkertijd knutselt de groep daaromheen veel avant-garde.
Een bij vlagen lange zit, die desondanks regelmatig aangenaam verrast. Bovendien liepen ze voor de rest uit: spoedig zouden funk, disco, soul en andere dansbare muziek grote invloed krijgen op new wave. Blondie had al vanaf februari ’79 hitsucces met de disco van Heart of Glass, maar denk aan de jaren ’80 met Duran Duran, Spandau Ballet en The Style Council.
Funk hoorde ik tijdens mijn chronologische reis door wave nog niet eerder zo sterk als hier bij The Pop Group. Eclectisch volgens het woordenboek: punkachtige schreeuw-/fluister-/gilzang gecombineerd met funk, plus avant-gardistische geluiden in de lijn van freejazz (vooral de delen met sax) en John Cage.

Niet vreemd dat de groep in het VK-artikel door Gijsbert Kamer wordt genoemd als invloed op Nick Cave “toen deze in 1980 van Melbourne naar Londen verhuisde.” Met de soms opduikende saxofoon moet ik tevens denken aan Pigbag, van wie de muziek verscheen op een label genaamd… ‘Y’.
Als cijfer een (laffe ?) 6: niet makkelijk om naar te luisteren, maar met hun eigenwijsheid en invloed minimaal onmisbaar in mijn afspeellijstjes met wave.

Die lijst vervolgt met Sarah Smiles van Bram Tchaikovsky van album Strange Man, Changed Man en Jimmy Jimmy van The Undertones, maar omdat ik die albums eerder beschreef, reis ik naar 1 mei 1979. Dan brengt het Australische The Boys Next Door hun debuut uit, waarmee we de zojuist genoemde Nick Cave tegenkomen.