menu

The Pop Group - Y (1979)

mijn stem
3,69 (68)
68 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock / Funk
Label: Radar

  1. She Is Beyond Good and Evil * (3:23)
  2. Thief of Fire (4:36)
  3. Snowgirl (3:21)
  4. Blood Money (2:58)
  5. We Are Time (6:29)
  6. Savage Sea (3:03)
  7. Words Disobey Me (3:27)
  8. Don't Call Me Pain (5:36)
  9. The Boys from Brazil (4:16)
  10. Don't Sell Your Dreams (6:40)
  11. 3:38 * (3:40)
toon 2 bonustracks
totale tijdsduur: 40:26 (47:29)
zoeken in:
avatar van T.O.
Dat eerste nummer, "She is Beyond Good and Evil" is een heel aparte mengeling van punk, dub, funk en disco. Werkelijk waar

Dit is zo'n band waar artiesten als !!!, Out Hud en LCD Soundsystem goed naar hebben geluisterd.

Overigens ook de starters van het On-U Sound-label geloof ik, deze lui.

avatar van c-moon
... Met in de gelederen niemand minder dan MARK STEWART (dan nog "zonder maffia")..

avatar van korenbloem
4,5
Y- the pop Group? Wat dit met pop muziek heeft te maken.? De band doet zijn naam met y zeker geen eer aan.

Met Y hoopte de groep ooit de top te bereiken.? Y heeft nooit een charts en of albumlijst behaald. De verkoop cijfers zijn laag gebleven. Maar dat konden de bandleden na enige zelfreflectie ook wel verwachten. Maar dat neemt niet weg dat Y één van de meest originele albums ooit is.

De zanger en oprichter Mark Steward klinkt als een gekwetste psychoot die zijn gevoelens probeert te verwoorden in 10 tracks. Met zijn poëtische teksten, creëert hij een sympathieke sfeer in de eeuwig durende wanorde.
Het album opent oorspronkelijk met “Thief of Fire”; en geeft direct de ware aard van de band weer: chaotisch en snakkend naar vrijheid met een funkende onder toon.
Het gehele album begeeft zich in een sombere stemming. De zang word afgewisseld met gekrijs, gefluister en gestotter gecombineerd. De stem van Mark steward wordt in verschillende nummers opgezogen in de stroom van verschillende geluiden.
Mijn favoriet: Snow girl, waarin punk op de piano wordt gespeeld met gitaren die worden los gelaten als een shotgun.
Of neem nu Savage sea schizofrene muzikaal geheel: Een “vriendelijk: piano melodie behoudt het nummer van complete chaos. Ter gelijk er tijd geeft de fluisterende zang van steward bevestiging van de wanorde alleen maar meer.

Y of de pop Group werd later gezien als één van de grondleggers van de trip hop scene.
Samenvattend kun je y een verbond tussen agressieve free jazz, funk en post punk noemen.


Y- Één van de meest sublieme ervaring op cd.


Y een dikke 5 sterren

avatar van korenbloem
4,5
Ik zat laatst met mijn zuster in de auto en had deze cd opstaan. Begrijpelijk vroeg ze wat is dit? Dus ik vertelde haar welke band, en uit welk jaar ze kwamen. Waarop mijn zuster verbaasd reageerde: De jaren 70?!!!, werd toen al zulke muziek gemaakt. Ik dacht dat het een experimenteel project van nu was. Ik lachen....

Ik zei tegen haar dat ik het één van de meest mooie/sublieme albums ooit vind. Daar was ze het niet helemaal mee eens, maar byzonder dat was het wel.

avatar van sq
sq
Ik ben deze nu aan het beluisteren na tip van korenbloem hierboven. Ik had er indertijd maar een zweem van meegekregen en wist alleen het ´richtinggevoel´ en de reputatie nog maar. Bij beluistering na al die jaren twee duidelijke associaties:

1) de funkgitaar is duidelijk beïnvloed door diegene die in die tijd ook alles wat funkte definitief wel beïnvloedde: Nile Rodgers (van mijn favoriete Chic). Ik moet zeggen dat het me nog niet eens tegenvalt; zo goed hoor je het niet vaak buiten de traditionele funk.
2) Voor wat betreft de rest was mijn associatie meteen en ook heel nadrukkelijk 'God' van Rip Rig & Panic (een van de weinige albums die ik alleen op cassette heb en ook nog wel eens beluister). Natuurlijk heb ik even gekeken, want 'God' was in elk geval later dan dit. Blijkt toch dat die twee met elkaar te maken hebben! Misschien wist ik het nog wel onbewust. Dat Mark Stewart hier vandaan komt is voor mij een complete verrassing: die heb ik nota bene live gezien (ergens eind jaren '80). Al met al heb ik hier dus een album te pakken dat in mijn verzameling in elk geval historisch niet zou misstaan.

Ik ben er nog niet uit wat ik van het hele album zelf vind. Bepaalde stukken vind ik wel erg 'leeg', maar ik weet nog niet of dat als bezwaarlijk moet gelden. De afwisseling is in elk geval enorm. Ik ben geneigd voor het conceptuele geheel 'God' vooralsnog iets hoger te schatten, maar de funky passages spelen daar minder. Al met al interessant genoeg zeker om een paar maal te horen alvorens met een definitief oordeel te komen.

avatar van korenbloem
4,5
sq, we zijn een maand verder, ben je er al uit wat je mening rond dit album is?
Eerst wou ik, vragen naar je uit eindelijke score, maar een album als dit kan die van tijd tot tijd toch veranderen .

avatar van deric raven
Ben hem nu aan het luisteren; doet me in eerste instantie denken aan Foetus en The Birthday Party. Blijkbaar niet echt bekend hier; moet maar eens verandering in komen. Klinkt wel baanbrekend voor een album uit 1979.

avatar van sq
sq
Ja baanbrekend wel. Artistiek en spannend genoeg ook, maar melodisch en emotioneel toch te weinig voor mij om aan te binden. Voor een koopje wil ik m er zeker bij hebben, maar fullprice wil ik dit toch nog maar even niet aanschaffen.

Met nog @korenbloem; deze stond niet in mn updates, vandaar late reactie.

avatar van Paalhaas
4,5
sq schreef:
Ja baanbrekend wel. Artistiek en spannend genoeg ook, maar melodisch en emotioneel toch te weinig voor mij om aan te binden.

Qua melodie kan ik je volledig volgen maar eh, niet emotioneel genoeg?! Ik weet niet of je Stewart hebt gehoord op bijvoorbeeld We are time, maar veel emotioneler wordt het niet, hoor.

avatar van sq
sq
Hij wellicht wel maar ík niet. Stewart is daarbij erg van het hele harde ´over the top´ zingen. Functioneel, sterk, maar voor mij minder emotioneel werkend dan bijvoorbeeld - ik noem maar een hele bekende die tegengesteld werkt - Johnny Cash.

avatar van korenbloem
4,5
Paalhaas schreef:
Qua melodie kan ik je volledig volgen maar eh, niet emotioneel genoeg?! Ik weet niet of je Stewart hebt gehoord op bijvoorbeeld We are time, maar veel emotioneler wordt het niet, hoor.

helemaal mee eens. Marc steward's zang schreeuwt letterlijk en figuurlijk emoties.

avatar van azra
3,5
Snow girl I burn you
Snow girl I melt you
Your hair is on fire
When I touch you you melt

prachtig zeg
Voor de rest een mooi album maar niet helemaal mijn ding denk ik.
3.5***

avatar van herman
4,5
Klinkt een beetje als een dronken Ian McCulloch in psychotherapie. (luister Crown of Thorns er maar eens op na)

Zéér intrigerende plaat.

LocoHermano
Blind gekocht, maar o wat is deze zwaar. Goede muziek, maar ik vind zelfs 'Trout Mask Replica' een prettig wegluisterplaatje vergeleken bij deze.

LocoHermano
Eerste cd die ik terugbreng naar m'n platenboer. Ben niet vies van experimentele plaatjes, maar hier word ik onwel van. Koud, leeg, nooit lekker.

avatar van dix
4,0
dix
doe het niet

avatar van korenbloem
4,5
inderdaad doe het niet.

avatar van Silver
Gave plaat dit, lekker funky en gestoord.


avatar van Reint
Die riff van We Are Time, fantastisch!

avatar van herman
4,5
Aardige review van Mojo, zeker als je van name-dropping houdt.

D-ark
Geweldige plaat, alleen ja She Is Beyond Good and Evil steekt er toch nog wel met kop en schouder boven uit. Maar dat is ook wel een van van mijn favoriete singles ooit en hij stond er eerst nog niet op

avatar van herman
4,5
Fijn artikel afgelopen week bij The Guardian.

4,0
"Like Franz Kafka fronting Funkadelic" vind ik eigenlijk wel een goed gevonden beschrijving.

avatar van pygmydanny
2,5
Het album staat hier centraal als new wave / post-punk album van de dag:

Muziek >> Toplijsten en favorieten >> Album van de Dag ( New-Wave/Postpunk )

Come on guys zo ontoegankelijk is dit toch niet. Ben opgegroeid met de Ramones en later geevolueerd met Rip Rig & Panic, This Heat, Neubauten, Test Dept en ook met bv Learning To Cope With Cowardice en talloze wave/postpunk lps en concerten. We are time heb ik ook en eigenlijk pas sinds kort de lp versie van deze Y (dus zonder She;s good ...). Ja makkelijke kost is het niet maar het is toch ook niet de Naked Lunch van de wat weirdere muziek?
Emotieloos las ik ergens? Bollocks, weet niet of MS nog live wat doet maar ga maar ;s kijken.

Vreemde maar erg intrigerende plaat, dub/funk/wave, briljant gewoon, Nu maar 's proberen die How do we tolerate ... op vinyl te pakken zien te krijgen.

avatar van zalwelnikszijn!
2,0
Doe me toch maar een ongecompliceerd wit groove-je van de Style Council of zo.

avatar van hoi123
2,0
Soms speel ik ergens in een garage nog wel eens in een bandje met wat vrienden - vroeger vaker dan nu. Het blijft een erg leuke tijdsbesteding, maar zoals bij alle tijdsbestedingen slaat de verveling na een tijdje toe en dan ga je van meligheid aankloten met gekke stemmetjes, gekke tekstjes en gekke gitaartjes. Best lachen voor tien minuten; daarna is het meestal wel genoeg en dan eten we een boterham.

Bij The Pop Group heb ik het gevoel dat ze nooit in de boterhammenfase zijn aangekomen - Y is veertig minuten lang aan opmerkelijke stemmetjes, gekke ritmes en absurde riffjes. Je zou het verfrissend kunnen noemen en origineel is het zeker, maar het enige woord dat het album echt samenvat is vermoeiend. De gekte is niet per se het probleem, aangezien bijna precies dezelfde hoeveelheid ervan een jaar eerder erg geslaagd in de nummers van verre genregenoten Pere Ubu werd - het kan dus wel. Het wringt 'm in het gebrek aan andere dingen die het album te bieden heeft: de absurditeit staat op zichzelf en gaat niet gepaard met emotionele diepgang. Een nummer als Snow Girl, waarin de titel met dissonante tweestemmigheid ongeveer veertig seconden lang wordt gescandeerd, terwijl er ondertussen met vuisten op piano's wordt geslagen en de gitaar wat willekeurige noten jengelt, is daar een goed voorbeeld van. De gekte is niet een middel om een bepaald effect bij de luisteraar te bereiken, maar de gekte is het doel en wordt op iedere mogelijke manier nagestreefd.

Dat heeft allereerst tot gevolg dat alles klinkt alsof de band maar wat aan het aankloten is; op zich mag dat natuurlijk wel, maar als daar geen interessante melodieën of, zoals ik daarnet schreef, andere emoties in de nummers tegenoverstaan blijft er wel wat weinig over. Het tweede gevolg van deze absurditeit zonder franje is dat ik als luisteraar niet meer dan een paar nummers achter elkaar verdragen zonder ronduit geïrriteerd te raken, op dezelfde manier dat je als nuchterende buitenstaander niet te lang naar een groepje giechelende stonede tieners kan luisteren als die lachen om het woord "melkpak". Dankzij het decomposeren van alle nummers zonder dat daar iets voor iets in de plaats komt heeft The Pop Group hier dus, grof gezegd, niet echt iets te bieden.

Een halve uitzondering op de regel is het ritmisch interessante openingsnummer She Is Beyond Good and Evil, dat nog een vrij overtuigende vrolijke lading over zich heen heeft; bovendien heeft het sleutelnummer We Are Time een erg goede gitaarriff. Het feit dat die dan weer volledig om zeep wordt geholpen door de krampachtig experimentele opbouw van het nummer verpest de stemming dan weer nogal, maar toch is het één van de weinige aangename melodische elementen die het album bevat.

Let wel, voor het lijkt dat ik het "dit kan ik ook"-argument gebruikt heb: waarschijnlijk is de pure bizarheid die over de luisteraar heen wordt gegoten moeilijk te reproduceren door de gemiddelde mens - de hersenkronkels zijn soms zo origineel dat enige mate van bewondering voor de heren toch niet misplaatst is. Dat neemt echter niet weg dat die hersenkronkels zó opdringerig, inhoudsloos en na een tijdje dus ronduit irritant zijn dat ik oprecht had gewild dat The Pop Group gewoon wat vaker een boterham ging eten.

avatar van wibro
2,0
Wat moet ik hier nu mee? Geen melodie, een hoop geschreeuw . Is dit muziek? Neen dus. Het enige wat bijzonder is dat ik ondanks die herrie er toch in slaagde om tijdens het luisteren hierbij in slaap te vallen. Tja, vannacht naar een bierfeest geweest. De Nederlandse variant van het Münchener Oktoberfest. Zeer geslaagd, dat wel, maar wel vermoeiend achteraf. Dat is tijdens het luisteren naar deze "ram er op los" plaat wel gebleken.

avatar van niels94
4,0
wibro schreef:
Is dit muziek? Neen dus.

Aha. Kan iemand er in dat geval voor zorgen dat deze plaat van MusicMeter wordt verwijderd?

avatar van wibro
2,0
Neen hoor niels94, mag gewoon blijven staan. Dit soort albums levert vaak interessante discussies op en voorkomt in ieder geval dat het een saaie boel wordt op MusicMeter.

avatar van Cellulord
4,5
wibro schreef:
Is dit muziek? Neen dus.


Het 2de maal dat ik vandaag zulk een opmerking tegenkom op mume.
Dit is weldegelijk muziek, zelfs van een hoog niveau.
Deze plaat bevat o.a. free jazz, dub reggae, noise, funk,avant-garde

herman schreef:
Fijn artikel afgelopen week bij The Guardian.


...good to be reminded of how singular and beautifully abrasive the Pop Group could be, and how dreadfully conservative most rock music since sounds in comparison.

avatar van Jean-Maurice
geplaatst:
Bizarre plaat maar wel héél erg goed!

Gast
geplaatst: vandaag om 00:27 uur

geplaatst: vandaag om 00:27 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.