Carpenters - Now & Then (1973)

Heather heb ik vroeger vaak gedraait. Herinner me dat het een erg treurige melodie was. Voor 't album een 3*

Een aantal goeie nummers op dit album - mooie cover-versie van Leon Russell's 'This Masquerade', 'I Can't Make Music, 'Yesterday Once More' (al vind ik de remix beter) en en de redelijke instrumental 'Heather'. Maar de verschrikkingen van de 'Oldies Medley' (tracks 7 t/m 14) zijn op 't traumatische af en sleuren 'm als geheel naar 'n 2,5 voor mij.

Heather is ook vaak op Radio Veronica gedraaid, in die tijd dat ze er voor vochten om op zee te blijven.
Heather is ook nog gedraaid in het laatste uur. op 31 aug 1974

Ik dacht laat ik iets van The Carpenters in huis halen, voor het ultieme Love-Boat gevoel.
Shiny Happy People, dat idee zo'n beetje. Niets mis mee en Karen Carpenter had een prachtige melancholische stem....en...ze kon drummen. Op Jambalaya na heeft ze alles ingedrumd. Moet een leuk gezicht zijn geweest met die gordijnjurken van toen.
Ik houd er wel van, zo op zijn tijd, van het 'niets aan het handje sfeer'...de werkelijkheid was helaas wat anders.
Een obsessie voor haar gewicht werd Karen teveel en Richard raakte verslaafd.

Edoch, dit album is vooral leuk op kant A. Daar sluit ik mij bij axel33 aan. Kant B verzuipt toch ietwat in het Grease gevoel van de jaren vijftig. Maar an sich relaxte muziek om naar te luisteren....easy listening dus, daar waren ze goed in. Daarnaast is het ook goed te horen dat Richard feeling had met Jazz muziek.
Leuk albumpje, maar jammer van die Fun, Fun, Fun etc.

Yesterday Once More werd door Veronica toen helemaal grijsgedraaid. Ik vind het ook een van de mooiste nummers van The Carpenters. Karen probeert op dat nummer zelfs een beetje Japans te zingen.
De hit Sing was nog ver voor Henk Wijngaard met zijn Containersong in de hitlijsten stond.
Bij veel Carpenters-nummers moet ik denken aan de reli-popmuziek die de EO en de NCRV draai(de).
Voordat de medley begint zet ik mijn platenspeler op stop.

Het spijt me, het blijft me te zoetsappig.

Het teruggrijpen naar het verleden c.q. het geven van een eigen draai aan oude nummers (kant 2) spreekt mij op deze wijze ook al niet aan.

Van Jambalaya, de oude cover van Fats Domino (dacht ik maar het zou wel eens oud genoeg voor een traditional kunnen zijn) is dan nog wat meer werk gemaakt.

Destijds tranen geplengd bij Heather, de afscheidstune van Veronica en de belangrijkste reden van aanschaf van dit album. Op een Veronica verzamelaar klonk het later overigens toch weer iets anders maar vooruit.

Al met al weinig redenen om de cd met enige regelmaat uit de hoes te halen.

Hans, ik dacht dat Jambalaya origineel van Hank Williams was....
Even opgezocht nu, inderdaad:

Jambalaya (On The Bayou) by The Carpenters Songfacts

Die website "songfacts" is trouwens goud waard om schrijvers van bekende songs op te zoeken, staat bij mij in favorieten opgeslagen hoor!

The Carpenters waren wel een beetje zoetsappig, maar ik hield en hou enorm van Karen's stem, al ga ik deze band niet dagelijks draaien, neen.

Ja, haar stem klinkt als een klok, ik kan me voorstellen dat je er van houdt.

Wat had het kunnen worden als ze uit een beetje ander muzikaal vaatje was gaan tappen, meer in de country rock sfeer achtige dingen, óók haar achterland per slot van rekening.

Mijn hemel, wat een slappe hap is dit. Ma kwam aanzetten met de LP, maar dit is toch niet mijn ding. Ik heb op zich wel bewondering voor de manier van componeren en musiceren, want dit is alles behalve slecht, en het klinkt behoorlijk professioneel, maar het is erg gezapig. Eén grote gezellige, brave Tros plaat. Voor het hele gezin (let op het kinderkoortje in 'Sing').

Nee, deze verdwijnt in de kast om er voorlopig niet meer uit te komen.

Dat dit muziek is die niet iedereen geweldig vindt, begrijp ik best. Het komt glad en zoetsappig over. Maar het is wel erg mooi, en dat komt vooral natuurlijk door die fantastische mooie en warme stem van Karen Carpenter!
De Carpenters hadden en hebben een enorm klantenbereik, die voornamelijk bestond uit ouders en grootouders of mensen die niet van ruige muziek houden. Daar is op zich niets mis mee!
als je hier niet van houdt, koop je het niet en draai je het niet.
Kant 1 is echt prachtig, met vooral het mooie This masquerade, maar op kant 2 wordt alles verpest door die afschuwelijke medley, niet zozeer door de muziek maar door het totaal overbodige geschreeuw ertussen. Heel erg jammer, want nu is het absoluut geen topplaat voor mij.

Ik sluit me aan bij het merendeel van de gebruikers.
Zoetsappig, maar soms wel mooi zoetsappig.
Yesterday Once More Blijft een prachtig en heel mooi gezongen nummer. Haalde de nummer 7 in augustus 1973 en werd inderdaad veel gedraaid door Radio Veronica.
Heather zal ik altijd speciale herinneringen aan bewaren, omdat het de zwanezang was van Radio Veronica op zee.
This Masquerade is ook mooi en I Can't Make Music gaat.
Sing vind ik een vreselijk prul en Jambalaya (vroeger zongen we altijd Zjembelaai, ik lus geen slaai, doe maar bone) kan ik al helemaal niet meer horen. Haalde overigens nog wel de 3e plaats in de Top 40 in maart 1974.
En die medley op kant 2 is inderdaad vreselijk, vooral dat geschreeuw (doet me denken aan de voice-over van RTL5).
Het is jammer dat End Of The World (Skeeter Davis) hier tussen zit, want dat is wel mooi.

Door o.a. die medley kom ik slechts aan 2,5* en het is nog krap ook.
Jammer, want deze groep heeft echt veel meer mooie zoete nummers gemaakt.
Op vinyl (2X).

En de groeten aan Meta de Vries, Willem Duys en Tineke.

Als je je voorstelt dat het Jan Vos is die meetoetert of gitaarspeelt, wordt het best grappige muziek.

heather werd altijd als achtergrondmuziek gebruikt bij het item "de plaat en zijn verhaal" Veronica. Waar de vrije vertaling van een song voorbij kwam

Vind dit een zeer fijn album. Vooral kant A. Op de B-kant heb je steeds die 'presentator' die alles aan elkaar praat... Dat had van mij wat niet zo gehoeven maar zal hem zeker nog eens opzetten.