George Harrison - Living in the Material World (1973)

Toen deze plaat uitkwam las ik (13 jaar oud) de recensie in de Muziek Expres, iets in de trant van "voer voor discussies", en dat leek me razend interessant, dus blind gekocht. (Nog niet zo lang na de tijd dat ik aan een vriendje vroeg: "De Beatles, hè, ik weet wie John, Paul en Ringo zijn, maar George, is dat dan George Hárrison?")

En de plaat stelde me niet teleur. Prachtige nummers, een stem die me meteen aangreep (en waarvan ik pas later en niet zonder verbazing vaststelde dat mensen die konden omschrijven als huilerig of zwak of godbetert onvast), subliem slidegitaarspel (hoewel ik toen nog niet wist wat een slidegitaar was), en een prachtige uitgebreide klaphoes inclusief teksten en een fascinerende foto van "het laatste middagmaal". En net als velen hier viel ik het eerst voor Try some buy some.

38 jaar later draai ik deze plaat nog steeds, en dat is absoluut meer dan jeugdsentiment. Over de religieuze sentimenten kan ik me gelukkig goed heenzetten (zelfs over het feestelijke The Lord loves the one (that loves the Lord), de bedrieglijke lichtvoetigheid van Give me love en Don't let me wait too long is nog altijd even verleidelijk, en als ik het titelnummer draai zit ik nog steeds te wachten op die hemelse fluit na "The Lord Sri Krsna's grace".

Prachtig.

George Harrison – Living in the Material World

De hoes, een hand in felle kleuren met daar in een een afdruk van een plaatje van “the Lord Sri Krshna”. De hoes heeft voor mij niet veel sfeer, benadrukt wel in wat voor baan Harrison is gekomen. Zelf had ik misschien de foto van het “laatste avondmaal” als hoes gekozen, puur en alleen omdat die boordevol sfeer zit en er genoeg op te zien is, die heeft de muziek inzich.

Living in the Material World is zo'n plaat die het 's morgens vroeg of 's avonds laat goed doet, nou draai ik hem heel de dag door dus maakt dat niet veel uit. Maar op zijn sterkst op de net genoemde dagdelen.

Na All Things Must Pass en The Concert for Bangladesh was George natuurlijk dé Beatle, met All Things Must Pass had hij een nummer een plek in zowel in de U.K. Als in Amerika.
The Concert for Bangladesh was een monster project, puur en alleen voor het goede doel. Heel veel verschillende, bekende artiesten deden mee zonder daar iets aan te verdienen. Alle ogen waren gericht op de Beatle George Harrison...

Give Me Love[Give Me Peace on Earth: Akoestische gitaar, slide solo, heerlijk!
Ook is er piano bij die George begeleid. Universeel, minstens zo goed als Imagine van collega John.
Voor iedereen gelijk, iedereen heeft vrede, licht, liefde en hoop nodig.
“Keep me free from Birth” een roep om niet te lijden onder het bestaan in de echte wereld, geen reïncarnatie, Heer, neem me met U mee, laat me bij U zijn. Prima folk/pop/rock song.
Had zeker niet misstaan op All Things Must Pass, nou ja misschien de sobere productie dan!
Dit is een nummer voor de hele dag, kan en mag de hele dag. Ik kijk naar buiten, zie de zon schijnen en heb me nog nooit zo vredig gevoeld, dank je George, voor deze mooie muziek en dat wij daa r van mogen genieten.

Sue Me, Sue You Blues: Bluesy, Piano drums en slide gitaar, kenmerkend George.
George zet zijn tanden in rechtszaken rondom het uit een gaan van de Beatles.
Eerst alles voor elkaar, nu gescheiden door “Lawyers” en klagen ze elkaar aan voor minder nette bedragen en zaken.
George laat merken dat hij het er niet mee eens is, en het onzin vind. Uit eindelijk betaal ik het geld wat ik met zo'n zaak zou winnen toch aan het salaris van m'n Advocaat.
Come together, we could have a bad time... jammer dat het zo afliep.
Wat ik overigens niet snap, George en Lennon zaten elkaar in de pers nogal in de haren, maar George speelde mee op de plaat Imagine en in de Docu was de sfeer zelfs gemoedelijk... dat ter zijde.

The Light That Has Lighted the World: Eigelijk een B-side voor Cilla Black. Harrison nam met haar een A-side op en vond dat daar ook een B-side aan vast moest en schreef dit nummer daar voor, toch meer persoonlijk voor George, bijna autobiografisch. Sinds zijn departure bij de Beatles is zijn leven een metamorfose ondergaan en geloofd hij nu en is goed bevriend met Ravi Shankar en plaats zijn dagelijkse bezigheden anders, ontdekt zijn liefde voor de film en autoracen.

Een nummer dat begint met de gehele band en word dan wat soberder, George op zijn eerlijkst, meest breekbare stem “I've Heard how some people said that I changed, That Im not how I was”
George word ouder, er is niets mooier dan ouder worden, je snapt meer van het leven en de wereld en ontwikkeld andere passies, so does George. Mensen accepteren het niet, en willen de nieuwe George niet zien, maar hij is het, de enige echte en hij is dankbaar voor het leven en zoals het loopt. Hij is iedereen dankbaar, dankbaar voor de hoop die ze hem geven, de moed.

Don't Let Me Wait To Long: De band op dreef, lekkere pop rock song. I love you, baby so dont let me wait too long. Een ongeremde liefde die het groene licht aan de andere kant nog moet krijgen. Of een liefde op afstand, een verlangen naar die ene persoon, snel! Anders droogt de poel des liefdes op! Het verlangen, het roepen om de ander. Ik vind het mooi, en heb hem ook zeker als favoriet aangevinkt. Eerlijk, zelfs een beetje zomers zou je kunnen zeggen.

Who Can See it: Treurig klinkend, sobere intro. Ik weet het niet zeker, maar deze klinkt alsof hij is geproduceerd door Spector en ligt dus heel erg in het verlengde van All Things Must Pass. Goed nummer, een jankende George, met overtuiging, zijn liefde, de liefde voor zijn God, de gene die het ziet, de gene die er om geeft, de gene die kan helpen. George's roep for understanding, zijn dedicatie aan zijn God.


Living in the Material World: de titel track, begint lekker swingend. Zo als ik al bij Lennon's plaat Walls and Bridges had gezegd, What You Got en deze lijken qua opbouw en stuwende instrumentatie nogal op elkaar. Wat ik erg mooi vind zijn de spirituele/Indiase stukken tussen door “Thru the spiritual of Skies”. George als ultieme hippie, tegen de Material World, ook boordevol grapjes, als we zijn eigen commentaar mogen geloven.
Hij doet er niets aan, hij is in deze wereld geboren, een wereld van bezit. John en Paul zijn ook in deze wereld, we begonnen “arm”, maar werden stinkend rijk door het succes van de Beatles, waardoor zij ook groot deel gingen uit maken van de materiële wereld.
I'm living in the material world
Living in the material world
I hope to get out of this place
by the Lord Sri Krshna's Grace
My salvation from the material world ..


The Lord Loves the One That Loves the Lord:
George's opvattingen over zijn God. Met de titel bedoeld hij, God geeft alleen als jij geeft, maakt niet uit wat. Als je iemand brood geeft die honger heeft, zal God je belonen door jou eten te schenken. Als je iemand vermoord, laat Hij jou niet gaan.
We all making out
Like we own this whole world
While the leaders of nations
They're acting like big girls
With no thoughts for their God
Who provides us with all
But when death comes to claim them
Who will stand,
and who will fall?

Je moet sterk zijn om je zo te durven uitspreken op het gebied van Godsdienst, veel mensen zijn daar niet van gediend, maar dit toont blind vertrouwen.

While the Lord loves the one that loves
the Lord
And the law says if you don't give,
then you don't get loving …
Now the Lord helps those that help
themselves
And the law says whatever you do
is going to come right back on you ..
Be Here Now: Ergens denk ik Eddie Vedder bij de intro, waarom kan ik niet direct plaatsten, doet me in de verte denken aan een song op Into the Wild. Dit is ook direct het nummer dat het minste blijft hangen bij mij, maar daarom niet slecht. De Sitar op de achtergrond maakt dit wel tot een parel.
Naakt bijna, hier en daar extra instrumentatie. George breek baar. Een persoon naar wie hij verlangt, die hem misschien onlangs heeft verlaten maar hij wil dat terug komt.
Ook heeft het een filosofische betekenis en doet me ergens denken aan de 'message' van All Things Must pass.
Why try to live a life,
that isn't real,
no how
A mind, that wants to wander,
'round a corner,
is an un-wise mind

Mooi George, je opent mijn ogen, ik heb meer waardering voor de song gekregen, puur en alleen om er over na te denken, te laten bezinken en verder te durven kijken. Mooi, als een nummer dat met je kan doen.

Try Some Buy Some: Dit nummer doet mij qua instrumentatie sterk denken aan de Beatles. En had zeker niet misstaan op een plaat als Let it Be(had hij wel wat droger gemoeten) maar al helemaal niet op Abbey Road.
Waar het nummer nu precies over gaar weet ik niet, maar ergens heb ik wel een flauw vermoeden.
Through my life
I've seen gray sky,
met big fry,
seen them die to get high . . .
And when it seemed that I would
always be lonely
I opened my eyes and I saw you

Dit zou kunnen doelen op het grass dat in de Octopuss Garden groeide en George kennis maakte met verlichting, ook zou het kunnen doelen op liefde.
Ik ben er nog niet over uit.

The Day The World Gets Round: Mijn favoriete nummer van de plaat, geschreven over het Concert for Bangladesh. Het gevoel er achter, het kunnen. Het helpen, allemaal mensen die zich inzetten voor een goed doel en daar niets voor terug willen. Hoe mooi is dat? Hoe vaak gebeurt dat nog op een oprechte manier? Vandaag de dag lopen er mensen over straat met collecte bussen om “geld in the zamelen voor ene goed doel” natuurlijk is dit ook goed, en stop ik er altijd wat in, maar als ik bedenkt dat die mensen zo'n 5 euro per uur verdienen dan weet ik dat mijn geld naar het salaris gaat en niet naar het doel... helaas.

Oh how they pray for the day the
world gets 'round

Using all they've found
To help each other, hand in hand

The Day The World Gets 'Round

Thats All: Piano, sober sfeertje, ingetogen drums. Toch word het een showtje, met blazers. Een waardige afsluiter van deze mooie, doch sombere, deels ingetogen plaat.
De beschrijving van zijn liefde, voor een persoon of een God, ik weet het niet. Het verlangen meer te willen doen, het weten, de pure overtuiging. Ik vind het schitterend hoe zeer George overtuigd was van zijn liefde voor het zijn, en spiritualiteit. Een waardige afsluiter.

Het is nu 12 uur precies, ik begon om 9 uur vanmorgen aan het schrijven van deze bespreking, heb de plaat nogmaals binnenste buiten gekeerd en ben toch van mening dat ik deze CD nu beter waardeer dan voorheen, het is mooi om de muziek echt te laten werken.
Zo komt George echt tot zijn recht.
Ik kan niet wachten om All Things Must Pass the bespreken, maar die bewaar ik voor een regen achtige zondag, daar gaat echt veel tijd in zitten.

Ik stap naar buiten, de zonneschijn in... en geniet van het leven... give me peace on earth.

Vandaag de remaster-versie van eind 2024, de verlate 50th Anniversary Edition, ontvangen en van de brievenbus rechtstreeks naar mijn werkkamertje verplaatst voor een luisterbeurt.
Wat me bij deze nieuwe uitgave kwalitatief opvalt, is de nadruk op de lage tonen waardoor ik de behoefte heb wat met de treble knop bij te sturen voor de hogere regionen. Geen probleem, maar wel opmerkelijk voor een remaster.

Maar goed, nu het album zelf. De stem van Harrison is hier vaak wat aan de dunne kant. Alsof hij met enige moeite de hogere noten moet pakken en daarvoor zacht inzet, daarmee de ruwe randjes omzeilend.
Het hele album wekt de indruk een sfeer van love & peace te ademen. Of George Harrison in die periode ook heel erg happy geweest is, is moeilijker vast te stellen. De grotere problemen kwamen een jaar later aan het licht met het album Dark Horse.

In Give Me Love (Give Me Peace on Earth) hoor ik een roep: "Help me cope, with this heavy load ...".
En eigenlijk gaat het zo door: problemen, tranen, niet begrepen worden, wachten op licht en in een song als The Lord Loves the One (That Loves the Lord) gaat het over een Lord die nogal wat eisen stelt! Het is karma wat de klok slaat:

'Now the Lord loves the one that loves the Lord
And the law says if you don't give
Then you don't get loving
Yes the Lord helps those that help themselves
And the law says whatever you do
Is going to come right back on you'

En dan het leven in de materiële wereld. Een typisch oosters dualistisch thema. Arm begonnen met spelen in een bandje in Liverpool, kwam de rijkdom, het leven in een door en door materiële wereld. Met alle bijbehorende gevaren voor dat andere leven, in de geest, waarvan Harrison zich maar al te bewust is:

'Met my friends all in the material world
Met them all here in the material world
John and Paul here in the material world
Though we started out quite poor
We got Richie on a tour
Got caught up in the material world.'

Een gevangenschap, waaruit, misschien met de genade van de Heer, te ontsnappen valt:
'I hope to get out of this place.' Maar ook bespeur ik een zekere verhevenheid ten opzichte van zijn oude bandmaten. Zij komen uit de materiële wereld ...

Een gelukkig man? Ik betwijfel het. Maar muzikaal is de hele worsteling wel degelijk tot iets moois omgezet. Een document van een bewogen periode. Zeker goed te noemen zijn:
Give Me Love (Give Me Peace on Earth), Don't Let Me Wait Too Long, Who Can See It, Be Here Now (hoe een eenvoudige tekst effectief kan zijn!), Try Some Buy Some (opnieuw die worsteling met aards bezit) en The Day the World Gets 'Round waarmee The Moody Blues worden genaderd. Al is de tekst ook hier weer somber stemmend;

'Such foolishness in man
I want no part of their plan, no
You're the destructive kind
Now I'm working from day to day
As I don't want to be like you'

Natuurlijk, een dwaze wereld. Maar hier staat de zanger er wel een beetje alleen voor. En preekt zoals een zware dominee: weg uit die wereld, op naar de Heer.
Al met al een album, toch ook één van de betere Harrison-albums, dat je met gemengde gevoelens achterlaat. Muzikaal in orde, maar de lichtpuntjes zijn mager.