The Brian May Band - Live at the Brixton Academy (1994)

Fantastisch album. Alleen de "Guitar Extravagance" had er wat mij betreft af gemogen. Vandaar maar 4,5 * ipv 5.

Bijzonder matig live album van May. Hij weet enkele van zijn eigen nummers voor Queen behoorlijk dramatisch te verkrachten maar ook op z'n solo nummers snijd zijn stem terwijl het foute achtergrond koortje de val probeert op te vangen.

May kan best zingen maar moet basoluut live geen avond proberen te vullen, dit is daarvan het bewijs.

onzin Dennis, Live At The Brixton is best een leuk album

Brian is zeker geen echte zanger, en dat was tijdens zijn Back To The Light Tour zeker te merken. Maar hij maakt dat ruimschoots goed door zijn altijd geweldige gitaarwerk, en de ontzettend leuke setlist. Ik vind dit dan ook de leukste tour die hij en Roger buiten Queen om hebben gedaan.
De setlst bestaat uit een perfecte mix van solo en Queen materiaal, de volgorde van de setlist klinkt logisch (dit in tegenstelling tot zijn Another World Tour), en het gekozen Queen-materiaal bestaat voornamelijk uit May's lekkerste rock songs.

Zang is inderdaad niet al te geweldig, hoewel ik vind dat hij zich er behoorlijk goed door heen weet te slaan. En hij maakt dit ruimschoots goed met zijn gitaarspel.
Dikke 3,5/5!

De eerste helft van het concert is heel goed, met mooie versies van o.a. 'Back To The Light', 'Driven By You', 'Tie Your Mother Down', 'Love Token' en 'Love Of My Life'. Maar vanaf 'Too Much Love Will Kill You' wordt de zang een heel stuk minder. Gelukkig zijn er nog genoeg prachtige gitaarmomenten en een explosieve achtergrondband (o.a. Cozy Powell op drums) om alles overeind te houden.

Brian May is een door mij erg gewaardeerd gitarist / songwriter .
Evenals collega Roger Taylor heeft May na het overlijden van Freddie Mercury en dus meteen het overlijden van de originele Queen , altijd de drang gehouden om live te blijven spelen .
Ziehier dan ook een soloconcert met oa. wijlen Cozy Powell op drums .
Muzikaal is het beslist goed . May is op zijn instrument absoluut 1 van de grootsten , zowel electrisch als acoustisch .
De zwakte zit 'm hier in de vocalen van May . Tijdens livegigs van Queen was hij als backgroundzanger al amper te horen , als leadzanger valt hij met name in de stevigere stukken door de mand .
Hij mist de power en souplesse om de nummers tot een goed einde te brengen . In de Queennummers blijkt dan ook hoe groot het gemis van Mercury is .
Verder is het een aardige plaat deels van May solo , eentje van Rainbow ( Since You Been Gone ) en de nodige Queenkrakers .
Had ie die maar achterwege gelaten( eigenlijk is alleen ''39'' hem op het lijf geschreven) Vooral hier komt de zwakte van May naar boven en daar kunnen de achtergrondzangeressen ook weing aan veranderen . Vandaar de wat magere score van dit album . Zang is nu eenmaal een belangrijk aspect .

Bikkel2, als ik jouw bovenstaand bericht zo lees kan het niet anders zijn dan dat het Rainbownummer "Since You Been Gone" ook vakkundig wordt verkracht door Brian May.

Verkracht is een groot woord . Maar van bepaalde songs kun je beter afblijven . Ook dit is een song die door een hele goede zanger werd gezongen ( Graham Bonnet )
May mist kracht in zijn stem . In de rustigere stukken en enigzins voor hem in de juiste toonsoort , heeft hij best een aangenaam stemgeluid . Maar een rockzanger ..... met de beste wil van de wereld niet . En dat maakt deze liveplaat gewoon zwakker . Muzikaal zit het wel goed .

Bij Queen had het misschien zijn charme als May af en toe eens een stukje zong maar wat hem heeft bezield om een hele cd in te zingen is me al een raadsel, daar waren vast betere kandidaten voor geweest.

Op cd kun je dan tenminste nog het een en ander maskeren, live wordt dat nog een stuk lastiger, en hier is het dus ook volledig mislukt. Jammer want instrumentaal is het verder allemaal dik in orde.

Heb dit album sinds het verschijnen misschien nog twee à drie keer beluisterd en voel ook bij dit schrijven weinig behoefte om daar verandering in aan te brengen.

hij speelde dat natuurlijk omdat Cozy Powell (uitstekende drummer!) in zijn live band zat. Ik ben in de tijd naar deze tour geweest in Ahoy. Dat was best goed en een spektakel maar dat was meer de entourage zullen we maar zeggen want als je het terug gaat luisteren valt het best tegen.

Man man, wat zingt Brian beroerd. Zou hij dat zelf niet horen? De liedjes verdienen zoveel beter. Dat is de reden dat ik 'm nooit draai. De band en de songs zijn oké, maar Brian May is geen frontman. Zet dan maar Paul (ik maak overal een bluesnummer van en ik lijk sinds mijn facelift helemaal niet op een Chinees) Rodgers in.

May is een teamspeler en een groots gitarist , maar hier vertilt ie zich nogal in vocaal opzicht .
Ik denk ook dat hij dat nu wel in de smiezen heeft , want volgens mij is er geen solotournee meer geweest van hem nadien .

Na Another World in 1998 volgde opnieuw een wereldtour, heb hem op 23 september van dat jaar gezien in Vredenburg (Utrecht).

En de kritieken op Brian's vocalen zijn natuurlijk terecht, die zijn tijdens zijn carrière steeds slechter geworden tot ronduit onvoldoende in de post-Queen periode. Instrumentaal blijft Brian God met zijn zelfgebouwde Red Special (zo ook op dit album), maar optreden als lead zanger is met zijn te geringe stembereik onverstandig. Had Paul Rodgers daar toen al maar voor ingeschakeld!

Mijn allereerste concert ever was die van The Brian May Band op 21 juni 1993, nog geen week na het concert waarvan dit album een registratie is. Vandaar dat ik dit album uit een soort van jeugdsentiment nog regelmatig draai.

Ik begrijp de kritieken inzake Brian's stem enigszins maar ik ben het er niet mee eens.

Er wordt bedoeld of onbedoeld steeds een vergelijking gemaakt met Freddie Mercury die in vocaal opzicht natuurlijk een hele andere klasse is.

Het is teleurstellend dat men hier niet doorheen kan prikken en kan focussen waar het echt om gaat op deze plaat: een magnifiek optreden. Niet alleen Brian May geeft al zijn ziel en zaligheid, laat de 'red special' vuren als nooit tevoren maar ook top musici als Cozy Powell en Neil Murray maken de 'Brian May Band' een top act.

Het songmateriaal is werkelijk fantastisch, er staat geen enkel zwak nummer op. Hoogtepunten zijn voor mij Resurrection, Tie Your Mother Down en Since You've Been Gone. Ook Last Horizon etaleert May's fabelachtig spel.

Zijn er minpunten? Voor mij hoefde die keyboardsolo net voor 'Since You've Been Gone' niet zo (op video, niet cd).

En nogmaals over zijn stem, als jullie dit zo'n slechte stem vinden, dan hebben een Bob Dylan en Keith Richards etc ook totaal niets te zoeken achter de microfoon. Waarom komen zij daar wel mee weg, terwijl hun vocale kwaliteiten toch echt vele malen minder zijn dan die van May?

4 sterren voor dit fantastische live album.

Bob Dylan heeft wel even een pak meer karakter in zijn stem dan Brian May (Keith Richards ken ik niet als lead-zanger).

Ik begrijp Thijs dat je het hier voor Brian May opneemt.
Natuurlijk ben je in de Queensongs een geweldenaar als Mercury gewend, tja en dat niveau haalt Brian geenszins.
De vergelijking met de zangkwaliteiten van Dylan en Richards is hier niet aan de orde, dus begrijp ik niet zo goed wat je hier mee wilt.
Feit blijft dat May te kort komt in de rocksongs als vocalist. Daar kan hij niets aan doen, maar het is wel een constatering.
Zodoende kom ik een stuk lager uit. Nogmaals; zang is belangrijk en Brian weet niet over de hele linie te overtuigen.

May heeft een goede stem voor in Queen-koortjes. In nummers als Long Away, Fat Bottomed Girls, Sail Away Sweet Sister en The Show Must Go On is zijn warme stem zeer kenmerkend voor het Queen-geluid. Maar als lead-zanger is het dramatisch, vooral als het wat hoger wordt. Een beter zanger had wonderen verricht voor deze plaat, wat nogmaals, met de songs en de band is niet veel mis.

Wat een lelijke hoes trouwens. Daar lijkt hij een patent op te hebben.

hoes is inderdaad wel erg lelijk. Verder vriendelijk sympathieke man met een groots gitaargeluid en hier en daar wat zingen gaat hem goed af maar dan wel in de studio. Live komt hij daarvoor te kort. Dan mist hij kracht en souplesse. Dat is geen aanval of verwijt meer gewoon een constatering.

Natuurlijk is Brian May geen groots zanger, dat hoor je me niet beweren. Maar het is typisch dat artiesten als een Bob Dylan of Keith Richards die overduidelijk ook geen hoogstaande vocale optredens leveren daar blijkbaar wél mee wegkomen en men focust op de andere kwaliteiten van deze artiesten. Ga je naar een Bob Dylan concert dan weet je dat het in vocaal opzicht geen viruoos optreden wordt. Waarom kun je dat bij een Brian May niet gewoon accepteren en luisteren naar wat de man wél te bieden heeft zoals geweldig songmateriaal, fantastische band, energiek optreden, authenticiteit en vooral zijn werkelijk fenomenaal gitaarspel.

Ik vind dat de beoordeling van de cd in geding komt. Het was voor mij een 5 sterren plaat geworden als de zang van May inderdaad zoals die van Mercury/Steven Tyler/Robert Plant/Paul Rodgers/Bono/Ronnie James Dio/James Hetfield of elke andere grote rockzanger was.

Ondanks zijn beperkte vocale mogelijkheden zit er zoveel emotie in zijn optreden hier, iets wat mij erg raakt. Zoals bijvoorbeeld Too Much Love Will Kill You of Love Of My Life, het raakt me.

Dat is je goed recht Thijs. Als het jou raakt is het toch prima, maar er zijn users die er anders over denken.
Dylan is een fenomeen, maar vooral de laatste jaren zingt hij als een zieke kraai. Het zou mijn voorkeur ook niet zijn om daar live nog naar te luisteren.
Keith beperkt zich tot een paar songs, als het om een Stones optreden gaat. Wat hij toendertijd solo deed, was vocaal natuurlijk ook niet geweldig.... maar Keith is Keith, en die doet ook geen moeite om dat te verbergen.
Brian May komt uit een andere hoek. Queen had de beste zanger ooit in zijn gelederen. May kon vocaal heel aardig uitpakken in de coirtjes en in de slowere stukken.
Live werd hij bij Queen eigenlijk overschreeuwd door Roger Taylor in de coirtjes.
Taylor had en heeft veel meer volume. Brian hoorde je amper.
Hier hoor je man zwoegen en in de powerstukken en in de hoge regionen valt hij door de mand.
En dat is treurig om te horen. Hij had het moeten weten( een geweldig muzikant als hij zou die zelfkennis toch moeten hebben.)
Als hij iemand er bij had gehad die dat wel aankon(zie reactie buurman) en hijzelf zich had beperkt tot vocale stukken die wel in zijn mogelijkheden lagen, had mijn score zonder meer hoger uitgepakt.
Ik moet wel opmerken dat ik zijn soloalbums niet heel erg geweldig vind.

Dylan kan ik niet goed over oordelen. Voor de rock 'n' roll liedjes die Keith Richards tijdens de concerten zingt, is zijn gruizige knauwerige zang prima. Maar powerrock als Since You Been Gone, Resurrection en Hammer To Fall stellen nou eenmaal hoge eisen aan de vocalist om het goed uit de verf te laten komen. Een zanger die er niet bij kan en onzeker klinkt doet afbreuk aan het stuk en zorgt dan al gauw voor gekrulde tenen cq. plaatsvervangende schaamte. Brian May is ook een veel te aardige man om zijn schoonmoeder vast te binden. Niet geloofwaardig als zanger dus. En geloofwaardig, dat zijn Richards (en Dylan, vermoed ik) juist wel.

OK ik begrijp jullie en ik denk dat we eigenlijk op 1 lijn zitten. Brian is geen fantastische zanger.

Ik ben naar zijn concert geweest op 21 juni 1993 en dat was echt het allerbeste concert dat ik ooit gezien heb, weergaloze sfeer en optreden. Ik zal er daardoor ook anders naar luisteren dan iemand die alleen de cd hoort zonder de herinneringen aan het concert.

Hij gaat met Taylor en Adam Lambert deze zomer optreden op een Engels festival op Knebworth. Dat hoeft voor mij niet zo, dan zie ik hem liever solo (en met matige stem).

Was dat in Ahoy? Daar was ik ook. Was inderdaad geweldig. Live is toch een andere beleving. Opnames kunnen medogenloos zijn.

Ja Ahoy 1993. Ik heb de opname recent nog eens geluisterd van Ahoy maar het klinkt (naar mijn mening) nog steeds geweldig.

Publiek was uitzinnig destijds, wat een sfeer en beleving. Nooit meer meegemaakt.

Zoals ik op 7 augustus 2010 al vermeld had was ook ik aanwezig

Zoals ik op 30 november 2010 vermeld had was ook ik aanwezig. Achteraf wel jammer dat we toen geen MusicMeter-meeting georganiseerd hebben.

Voor de liefhebbers mijn belevingvan die avond.

Bedankt voor het delen van je verhaal Thijs! Ga het met belangstelling lezen. Ben zelf een enorme Brian May fan, maar was helaas nog maar 9 toen . Heb hem voor het laatst gezien tijdens de premiere van de (verschrikkelijke) musical We Will Rock You waar ik kaartjes voor had gewonnen. Daar zat ik dan, terwijl mijn held op het laatst nog 2 nummertjes mee kwam spelen. Heerlijk.

Ik zie dat dit album redelijk de grond in wordt geboord door sommige 'liefhebbers. En dit is dan vanwege zijn zwakke zangstem. Waarschijnlijk hebben deze mensen Freddie als ijkpunt genomen en dan kan ik je vertellen; niemand komt dan door de test. Dit is niet de beste opname allertijden van Brian's stem, maar om hem nu zo af te serveren...nee. Ik ben het erover eens dat hij moeite heeft met de stevigere nummers, maar ook tijdens de tour met Paul Rodgers (heb 3 concerten gezien, geweldig btw) wist hij op sublieme wijze nummers als '39 en love of my life te vertolken. Geen enkel probleem en bijna vlekkeloos. Ook als backing vocal en zanger van coupletten (bijvoorbeeld de song I Believe) klonken gewoon prima.

Dus ook al vind ik zelf Roger Taylor een fijnere zanger (ik houd van rauwe stemmen). Brian May kan prima een concert dragen en zou het zelfs toejuichen wanneer beiden mannen zouden gaan touren zonder zanger. Adam Lambert is voorlopig de nieuwe frontman......jammer.

Uhm juist, mag je als 'liefhebber' soms geen kritiek hebben ofzo? Alleen Bikkel maakt een keer de vergelijking met Mercury en ik denk niet dat iemand een album van May koopt om vervolgens te gaan beluisteren of hij net zo goed zingt als Mercury. Nee, May wordt hier gewoon op zijn eigen prestaties beoordeeld, en die zijn voor zijn zang niet best, vinden de meesten hier.



En je bevestigt zo ongeveer al onze argumenten in deze alinea...

Ik geloof dat de meesten die hier de moeite hebben genomen om een stukje te schrijven, veel respect hebben voor de muzikant Brian May. Ik heb niet het gevoel dat hem tekort wordt gedaan. Zo'n beetje iedereen roemt de songs en de band. Van afserveren is geen sprake. De stukjesschrijvers hier snappen allemaal heus wel dat Brian May iemand anders is dan Freddie Mercury. De één durft echter kritisch te zijn over zijn muzikale helden, de ander heeft daar moeite mee. De man zingt tamelijk beroerd en daarmee doet hij zichzelf te kort. Hij had een goeie zanger moeten zoeken en gewoon door moeten gaan met zijn solocarrière, in plaats van Queens erfenis uit te melken.

Ach ja, maakt ook niet uit. Er zijn op Queen-gebied duidelijk een aantal verschillende kampen en daar heb ik geen enkel probleem mee. Ik vind dit album gewoon niet zo slecht als hier wordt geschetst (al komt het gemiddelde wel aardig overeen gek genoeg). En ik durf zeer zeker kritisch te zijn op mijn muziekhelden, waaronder ook Brian May. Want ik vind ook dat hij de hele Queen-legacy naar de klote helpt door nu met dat Idolsmannetje op te gaan treden en miljoenen binnen te slepen met een musical waar je zeer ongelukkig van wordt als Queenfan. Objectiviteit denk ik toch wel in me te hebben.

Maar goed ik hoef me niet te verdedigen, het is een forum. Iedereen een andere mening en dat maakt het geheel boeiend. Verder vind ik Another World nog beter dan Back to the light en laat hij zien op de hardere nummers toch goed te zingen (vind ik). Welliswaar in een studio, maar ik zou de zangers die live wel eens een steekje laten vallen niet graag de kost geven.

Verder ben ik het wel met jullie eens dat de onvermijdelijke vergelijking met Freddie Mercury een onterechte is; maar mensen gaan dat toch doen, daar verander je niks aan. Paul Rodgers zong werkelijk geweldig tijdens de tour met Queen en nóg kreeg hij bakken met stront over zich heen.
Ik zal de discussie verder laten voor wat het is (zou graag doorgaan, maar daar is deze pagina niet voor bedoeld) en toch mensen aan willen raden in ieder geval de studioalbums van Brian May een kans te geven, want die zijn echt zo slecht nog niet. Over het gitaarspel zijn we het allemaal gelukkig eens