Brian May + Friends - Star Fleet Project (1983)

Te stellig gesteld misschien, maar ik bedoel dat hij in mijn oren de feel mist voor bluessolo's. Ik vind hem echt een hardrock-showman-gitarist. Leuk voor soms, maar ook erg vermoeiend.

Ik vind overigens May ook geen fantastische blues-vertolker, maar hij stopt er wel meer ziel en gevoel in. Je hoort in veel May-songs bij Queen wel die bluesrock hier en daar terugkomen.

Maar echt blues(rock) is niet wat je hier terughoort. Verder is het okay hoor, maar mijlenver van wat ik versta onder echt toffe blues(rock).

Edward is nooit vermoeiend vind ik.

Het is ook maar net waar je van houdt natuurlijk. En hoe de smask verandert, uiteraard. Laatst ging ik langs alle platen van Triumph, en die vond ik ook wat vermoeiend. Terwijl ik echt een groot liefhebber was, maar dat weet jij vast nog wel.

Iedere solo op de originele plaat staat in mijn geheugen gegrift. Brian May hoor je regelmatig vastlopen. Zijn kracht ligt minder bij improviseren. Wat Van Halen laat horen is in mijn oren fenomenaal. De solo’s op de titeltrack zijn spectaculair, en liggen wat dichter bij wat we van hem kennen. Maar op de bluestracks, vooral op Let Me Out, laat hij horen juist een briljante bluesgitarist te zijn. Een veel droger geluid dan we van hem kennen. Zijn spel is extravert, hij neemt risico’s en iedere lick komt uit z’n tenen. De blueskant van Van Halen is de openbaring van dit werkje. Dat is wat ík hoor, althans.

Dan ga ik er nog maar eens voor zitten. Misschien was ik te overdonderd door de titeltrack en liet ik dat teveel meewegen in mijn oordeel.