Brian May + Friends - Star Fleet Project (1983)

Talent op een plaat. Klinkt her en der wat ongepolijst, maar dat heeft juist zijn charme. Gave nummers, alledrie...

Eerder vandaag al de twee soloplaten gedraaid van Brian May en daardoor herinnerde ik me ook nog die ene lp die begin jaren tachtig uitgebracht werd. Starfleet Project stond heel lang op mijn verlanglijstje. Daarna een tijdje vergeten en toen kwam ik 'm voor een paar euro tegen tussen de tweedehands lp's. Nu ik 'm eigenlijk dan eindelijk draai, valt het me toch wel wat tegen. Opener Star Fleet is erg leuk. Beetje futuristisch. Qua sound past het ook wel goed op The Works en de solo's van May en Van Halen zijn erg herkenbaar natuurlijk. Leuk nummer, maar de andere twee zijn in mijn ogen compleet overbodig. Echt heel typische blues uit het (dunne) boekje. Ik kan me voorstellen dat het leuk is om te spelen, maar als luisteraar vind ik het erg saai. Zeker met dit improvisatiegehalte. Nou is dit type blues en improvisatie nogal lastig te combineren in een zin, want het is supervoorspelbaar. Zelfs tot het outro-deuntje is het eenvoudig af te tellen. Dan had ik echt liever dat May het Star Fleet thema verder uitgewerkt had. Zijn zangkunsten zijn hier trouwens echt een heel stuk beter dan op Back To The Light.

Een uniek document; Brian May samen met Eddie Van Halen lekker gitaar spelen. Begeleid door Alan Gratzer op drums (Reo Speedwagon), Phil Chen op bass (Jeff Beck/Rod Stewart) en Fred Mandel die op Queen platen ook een deuntje op keyboards meespeelt.
Het zijn spontane veelal rauwe werkstukken geworden waar het plezier van je naald afspat!
Je moet wel een beetje een gitaarfreak zijn om dit alles in 1 keer tot je te nemen. In mijn ogen gaat het half uurtje in een kwinkslag voorbij en wil ik meerrr. Toen deze EP uitkwam was ik al effe een VH fan maar dit album heeft mij ook tot Eddie Van Halen fan gemaakt juist omdat je hem van een andere (blues) kant zag. Ik had daar graag nog meer van willen horen maar het bleef voor de rest bij speldenprikjes.
Brian May doet dapper ook zn best maar moet echt wel zijn meerdere erkennen, niet dat het daarom gaat natuurlijk. Juist het samenspel maakt het uniek . En dat alleen al zijn 5 sterren waard.

Iedere solo op de originele plaat staat in mijn geheugen gegrift. Brian May hoor je regelmatig vastlopen. Zijn kracht ligt minder bij improviseren. Wat Van Halen laat horen is in mijn oren fenomenaal. De solo’s op de titeltrack zijn spectaculair, en liggen wat dichter bij wat we van hem kennen. Maar op de bluestracks, vooral op Let Me Out, laat hij horen juist een briljante bluesgitarist te zijn. Een veel droger geluid dan we van hem kennen. Zijn spel is extravert, hij neemt risico’s en iedere lick komt uit z’n tenen. De blueskant van Van Halen is de openbaring van dit werkje. Dat is wat ík hoor, althans.