The Exploited - Punks Not Dead (1981)

Prima debuut van het uit Edinburgh afkomstige Exploited dat vooral indruk maakt door het sterke songmateriaal waar toch flink wat 'Anthems' tussen zitten.Het titelnummer,Sex and Violence,Exploited Barmy Army en Fuck a mod zijn echte meezingers en gelden in mijn boek als punkklassiekers.
De productie is wat clean maar dat heeft dan weer als voordeel dat de zang van Wattie,met lekker sappig Schots accent goed naar voren komt.
Vooral als je het allemaal niet al te serieus neemt is dit gewoon een heel lekkere plaat.Vooral als je mijn versie hebt want die telt maar liefst 27 nummers.
Uitstekend album derhalve en de drie platen die daarop volgden waren misschien nog wel beter en zeker rauwer.Vervolgens kwamen de metal invloeden erin en hoefde het voor mij niet meer zo.

Het gaat hierboven drie kanten op. Ofwel over Punks Not Dead van The Exploited, ofwel of die stelling klopt, ofwel we krijgen een showbizzachtig gesprek over welke punk het met de vriendin van welke andere punk deed. Gaap.
Misschien vindt u zo'n gesprek wél relevant, over de tweede stelling is een goede update te geven. De huidige politieke en economische situatie heeft tot een golf nieuwe punkbandjes geleid. Maatje JeKo is druk met het gaan bekijken van een deel van hen en van wat ik begrijp, zijn die lekker oprecht bóós. Zo blijkt maar weer eens: punk is nooit dood, punk gaat hoogstens een tijdje ondergronds om daarna in alle furie weer de kop op te steken.

Die discussie liep al eind jaren '70 toen de de eerste generatie punkgroepen uit elkaar was gevallen of zich op andere stijlen richtte. Zo kwam The Damned terug na te zijn gestopt en zou een kant opgaan die 'gothic' ging heten. Maar werkloosheid en andere zaken om je boos te maken waren onverminderd gebleven en dan krijg je onder meer een groep als The Exploited uit Edinburgh, Schotland. Hun muziek is harder en sneller dan die van de eerste generatie Britse, veelal Londense punks.
Eerder, 1980, waren daar eigen-beheer-EP's Army Life en Barmy Army met op ieder drie nummers. In april '81 halen ze met non-albumsingle Dogs of War bescheiden #63 in de Britse hitlijst.

Punks Not Dead (zonder apostrof) bevat zestien nummers in een kleine 38 minuten. Zoals c-moon in 2008 terecht noteerde, puttend uit zijn geheugen over wat Oor schreef: "Beton punk". Inderdaad, Motörhead en punk lagen niet ver van elkaar. Anders is de thematiek van The Exploited, die zich aan de liedtitels laat aflezen. Zoals mijn favorieten Cop Cars en Dole Q.
De eerste klanken zijn live, maar het titelnummer dat meteen volgt is "gewoon studio", een trucje dat wordt herhaald op Exploited Barmy Army en slotlied I Believe in Arnarchy. In het intro van Cop Cars klinkt een sirene om de sfeer te verhogen, in dat van Army Life horen we marcherende soldaten, in Ripper zit de klassieke Dodenmars van Chopin.
Bassist Gary (McCormack) volgt eenvoudigweg de gitaarlijnen van Big John (Duncan) - of is het omgekeerd - beiden opgejaagd door drummer Dru Stix (Glenn Campbell), zodat de charmante brulboei Wattie (Walter Buchan) alle dekking krijgt voor zijn mitrailleurteksten. Oprechte boosheid over het leven in het Groot-Brittannië van Margaret Thatcher. Alleen in Sex and Violence werkt het niet: die 5'10" hadden ook in zestig seconden hun punt gemaakt. Voor de rest knalt het als een malle. Geen wonder dat de groep in 1999 een eerbetoon kreeg via Punk's Not Dead - A Tribute to The Exploited.

Geen hitsingles van dit album, toch komt het in mei 1981 tot #20. Eind oktober haalt EP Dead Cities met opnieuw drie nummers #31 en al in november volgt de elpee On Stage.

Daarmee is mijn kleine inhaalslag tijdens de reis door new wave afgerond, die begon met The Passions en als vorige halte Tenpole Tudor had.
Ik vervolg met juni 1981 als Odyshape verschijnt, de tweede van vrouwengroep The Raincoats.