Michael Jackson - Blood on the Dance Floor (1997)

Iets als Stranger in Moscow met een pompende beat eronder die zo van zo'n puisterig draaitafel broekie van vijftien zoals Nederland ze momenteel met enige regelmaat voort spuwt zou kunnen komen kan natuurlijk direct de prullenbak in. De nieuwe nummers hier echter laten een lekker rauw zingende Michael horen die enkele zwaarmoedige onderwerpen durft aan te snijden en dit vervolgens met verve doet. Stuk voor stuk rake songs. Een van de beste dingen die hij heeft gedaan naar mijn mening.

Tod Terry is een zeer gerespecteerde producer binnen de dancemuziek en tevens één van de grondleggers van de Chicago House.

Dan zal ook hij zich moeten schikken in het feit dat een stel kinderen inmiddels de fijnzinnigheid van zijn vakmanschap ondermijnen door het klaarblijkelijk laagdrempelige aspect ervan aan de kaak te stellen.

Misschien moet je je eerst eens verdiepen in dancemuziek voordat je met dit soort flauwekul aan komt zetten.

Intellueel willen leutelen en dan de syntax (stel is enkelvoud en ondermijnen is meervoud) niet op orde hebben is dodelijk voor de effectiviteit ervan, zeker wanneer zulks gepaard gaat met een fikse pretentie.

Lekker platwalserig sneeren over hedendaagse electronische muziek is trouwens ook niet bevorderlijk voor begrip; en dan binnen het geheel verwijzen naar "een stel kinderen" - daar wist Michael, als geen ander, wel raad mee

Ik zie geen enkele fout in wat ik schreef en al was dat zo ben ik ten eerste niet iemand die zich laat inperken door conventies. Ik schrijf gewoon zoals mijn gedachten rollen zonder bijbedoelingen. Ik heb geen Nederlands gestudeerd, ik kan geen zin ontleden, ben ik allemaal allang vergeten. Nergens claim ik enige perfectie. In de schaduw je kans afwachten om als hooghartige grammatica politie het een of ander neer te sabelen zegt enkel iets over je eigen intenties of 'pretenties'. Is een klassiek verhaal. Wat je laatste statement betreft heb ik werkelijk geen idee waar je het over hebt of waar je op doelt.

Mjuman smult van woord gevechten.
Gaat allang niet meer om de inhoud van deze plaat want enige wat ik lees is een suggestieve opmerking over zijn vermeende kindermisbruik.
Deranged ik ben het met je eens. Gerenomeerd dance producer of niet, heel erg sterk zijn de remixen op dit album echt niet. En dan kan Terry een grote meneer zijn, nog nooit was iemand zo geniaal dat alles in veranderde als hij dat aanraakte
Dit album wordt gedragen door de nieuwe tracks. En verpest door de remixen. Dat vind ik en dat is mijn mening,maar toch ook echt die van velen.

Lees de ronduit denigrerende opmerkingen over dance en de reactie van Ponty Mython daarop; met hem was ik het eens - een duimpje daar was eigenlijk genoeg geweest. Verder rust ik mijn kaas.

Geniet van je horlepiep op Stranger in Moscow[Tee's House Club Mix] als dat je ding is. Wat mij betreft niet meer dan een onvergeeflijke verminking van een heel mooi nummer. Misschien dat de schuldige in zijn leven dingen van meer respectabele aard heeft gedaan, dit gegeven echter zal mij dan tevens gestolen kunnen worden.

Bij voorbaat deze keer want.

Minuten komen te duur.

Aantijgingen met betrekking tot de tragiek achter het bestaan en de privézaken van de artiest Michael Jackson behelzen voor mij verder eveneens geen enkele betekenis. Het enige wat voor een buitenstaander van enige relevantie zal zijn is volgens mij nog steeds de muziek, en die staat onverminderd nog steeds onsterfelijk als een paal boven water.

De remixen waren dan ook voornamelijk bedoeld om niet die hard fans over de streep te trekken in het Europese door house overspoelde landschap waar Jackson allang veel terrein was verloren aan de massale populariteit van club en dance acts. Voor hen zijn Todd Terry, Frankie Knuckles en Fire Island klinkende namen. Als dat je smaak niet is zal het je ook zeker niet bekoren.

De verkoop van zijn vorige album History viel tegen vergeleken met zijn vorige albums (niet zozeer in de VS maar vooral in Europa door zijn pedofilie-affaire) en lijkt dit album met hippe remixen inderdaad bedoeld om zijn vroegere Europese fans terug te winnen. Tevergeefs, de meeste nummers komen daar niet tot hun recht en de meeste nieuwe nummers zijn ondermaats buiten de titelsong.

Er zijn remixen en remixen.
In de.80s had je heerlijke extended versies en dat gaf een nummer soms extra waarde.

In de.90s was een remix vaak niet meer dan een beat achter een nummer. (Zoals op dit album) en hier en daar een extra bliepje en een versnelling. Dit voegt dus werkelijk niks toe aan het nummer, het breekt t alleen maar af.
In de.90s vond ik persoonlijk de PSB remix van Hello Spaceboy van Bowie erg geslaagd.. het origineel is totaal anders en de heren Pet shop boys hebben met veel zorg en respect dat nummer een veel modernere feel gegeven. Dat zijn remixen.
Niet die simpele truukjes die veel gehoord zijn in de 90s...en op deze plaat.

Maar dat is mijn bescheiden mening.

^

En dat het enige sense maakt. Een ingetogen nummer dat op voortreffelijk perfecte wijze zijn thematiek voordraagt en uitbouwt als Stranger in Moscow pakken en op degelijke wijze oppompen slaat compleet nergens op.

Helemaal met je eens. Overigens vind ik het bijzonder dat wanneer je vindt dat er een verminking van een heel mooi nummer op dit album staat, je het album evengoed 5 sterren geeft. Naar mijn idee geef je vijf sterren wanneer je een heel album goed/vlekkeloos vindt.

Dan wijkt jouw idee best wel af van mijn idee waar een enkel nummer al bepalend kan zijn voor de eindwaardering. Uiteraard hou ik mij wel netjes aan de regel dat je een album echt helemaal geluisterd moet hebben voor je je stem mag uitbrengen.

Vandaag nog eens even geprobeerd, maar wat een drama zeg. Treurig dat Michael naast het sterke (!) Blood on the dancefloor niet met meer fatsoenlijke nieuwe songs op de proppen kon komen. De koek was blijkbaar helemaal op verder. Ik vind het allemaal nogal kinderlijk. En de simpele beats in remixen zijn een artiest van zijn status onwaardig. Ik krijg ze ook niet afgeluisterd.

Kan me nog herinneren dat ik deze van de Kruidvat had.

Mijn kleine neefje had HIStory de dubbelaar voor Sinterklaas gekregen, gingen wel lekker op die shit toen.

Zeker wel fijne muziek ook voor kinderen, zo weet ik uit ervaring.

Ghosts altijd al een erg lekkere track gevonden.

Inmiddels is het mijn altijd favoriete Michael song.

Geschreven door Michael zelf, in tegenstelling tot Thriller.

Die ik een stuk minder vind.

Heb deze cd ooit nog als kind gekocht en was toen verschrikkelijk ontgoocheld als ik hem thuis afspeelde. Het meeste is dan ook gewoon te slecht voor woorden maar daarnaast zijn « Blood On Thé Dancefloor » & « Superfly Sister » in mijn ogen wel van het beste dat hij van af de jaren 90 heeft uitgebracht en zijn meest ondergewaardeerde nummers.