Heart - Magazine [Authorized Version] (1978)

Dit is het zwarte schaap van de Heart discografie, ik betwijfel of ze hiervan ooit live een nummer hebben gespeeld (op die 2 live-nummers na die er op staan dan).
Het zit zo, ze hadden een contract voor 2 LP's bij Mushroom records die dus het succesvolle debuut hadden uitgebracht.
Beidde partijen kregen ruzie en Heart vertok naar een andere maatschappij (Potrait), en Mushroom bracht snel "Magazine" uit met 5 songs die nog niet helemaal af waren (Heart was al bezig met opnames) en voegden er 2 live songs aan toe die al in 1975 waren opgenomen.

Dus voor "Little Queen" nog werd "Magazine" uitgebracht, maar via de rechtbank werd afgedwongen dat de plaat teruggetrokken moest worden van de markt.
Echter Mushroom bedong dat de plaat alsnog kon worden uitgebracht nadat Heart de opnames fatsoenlijk mochten afmaken.
Dus de plaat werd met een andere trackvolgorde en mix etc opnieuw uitgebracht na "Little Queen", en die versie is ook later op CD terechtgekomen.

Dit wetende is het niet verbazend dat "Magazine" nogal tegenvalt in vergelijk met de andere albums uit het begintidperk.
Het begint nog redelijk met "Heartless", als single nog plaats 24 bereikt in the States en ook het zowel logge als slepende "Devil Delight" mag er zijn.
Toch hoor je al dat de produktie niet zo mooi en sprankelend is als anders, alhoewel het akoustische "Just the Wine" erg goed klink incluis dwarsfluit en orkestrale begeleiding.
Het verval begint met de cover "Without You", klinkt als een demo en het loopt niet.
Groot gemaakt door versies van Harry Nilsson en Mariah Carey maar Heart had er beter af kunnen blijven.

Het titelnummer is stuurloos en klinkt onaf, nogal weinig subtiel zijn de keyboards ingemixt.
In 1979 nog op single uitgebracht maar werd de eerste flop voor ze.
Het korte "Here Song" is aardig maar heel kort, daarna kan je stoppen met luiseren.
Als je dat niet doet dan hoor je die live opnames uit 1975 (dus nog voor het debuut opgenomen) en zoals de titel al vermoed is "Mother Earth Blues" zo'n vervelend en traag bluesdeuntje en een cover trouwens.
Dat gospel-achtige "I've Got the Music in Me" ken je wel en na deze versie wil je het nooit meer horen wat een rampzalige uitvoering zeg (meezingen enzo).

Tsja, 3 goede songs (de eerste 3) en 3 echt slechte.
Die andere 2 gemiddeld dus kom ik op 2,5 ster.
Gezien de geschiedenis van "Magazine" volkomen begrijpelijk en een opmerkelijke rariteit in de Heart discografie.

Die lage score vind ik nu niet echt te weten aan het materiaal of het hele verhaal. Nu kan het liggen aan het feit dat ik de 1978 variant heb beluisterd en dat deze iets rechter getrokken is dan de schijnbaar gammele release uit 1977 (tracklist zoals op deze website is ook van de 1978 variant overigens), maar het songmateriaal is prima. Ik ben niet zo'n fan van die blues improvisaties, maar de stem van Wilson zorgt ervoor dat ik Led Zeppelin alweer bijna vergeet. Tevens is de uitvoering van Without You echt niet verkeerd. Devil Delight en Magazine zijn daarnaast ook fantastische tracks. Ik vermoed dat deze lage score dan toch iets te maken heeft met het gemis aan 'hits', want Magic Man, Crazy On You en Barracuda zijn hier natuurlijk niet te vinden.

Voorlopige tussenstand:
1. Dreamboat Annie
2. Little Queen
3. Magazine

Geen onaardig album, maar het komt allemaal erg ongeïnspireerd over. De opener en Devil Delight ontstijgen de middelmaat nog een beetje, maar er is niets op dit album te vinden dat de moeite waard is. De covers op het eind zijn niet interessant. Nu ik het achtergrondverhaal lees, valt het allemaal beter te begrijpen. Het gewoontjesgehalte neemt hier de overhand. Het is aan de andere kant ook niet echt een straf om hier naar te moeten luisteren.


tussenstand:
1. Little Queen
2. Dreamboat Annie
3. Magazine

In april 1977 verscheen Magazine, opvolger van het debuut Dreamboat Annie, dat echter werd teruggetrokken vanwege grote onenigheid tussen de platenmaatschappij en Heart. In april '78 landde de plaat opnieuw in de winkels, nu in een verbeterde versie. Hierboven in 2011 legde Lonesome Crow het voortreffelijk uit en ik noteerde iets bij de editie van '77.
Daar stelde ik de vraag of deze Authorized Version zoveel beter is. Wel, duidelijk hoorbaar is dat vooral toetsen/synths en koortjes een upgrade hebben gekregen waardoor ze veel dominanter klinken én er komen meer details bovendrijven.
Bovendien is de trackvolgorde vele malen logischer: Devil Delight is zoveel passender als tweede nummer, al is het nog steeds geen topcompositie. Ten slotte duurt deze elpee zo'n tweeëneenhalve minuut korter dan de eerste versie, wat de ingekorte nummers wat strakker maakt. Dus ja, dan geef ik de verbeterde versie een halve ster meer, oftewel een krappe 7.

Daarbij een voorkeur voor de eerste helft (de eerste vier nummers), al begint kant 2 prachtig met de folk van het korte Here Song. De livenummers zijn nog altijd niet mijn favootjes, wel bewijzen de muzikanten daar hoe goed ze waren.
Op Little Queen, dat in '77 een maand na de eerste versie van Magazine verscheen, stonden de puntjes weer op de i.