Heart - Bébé le Strange (1980)

Tja, ik hield van Magic Man en Crazy on you, dit is iets geheel anders natuurlijk. Erg Middle of the Road zogenaamde AOR Amerikaanse FM-rock, of zeg maar gerust ; grootwarenhuismuzakbehang...

*

Goed gezongen, goed gespeeld, prettige poprocksongs.

Ik snap de (ietwat) lage waardering voor deze plaat niet.

Het heeft ook wel iets vuigs. Met name de eerste song. Het rockt toch echt aardig... En niet te vergeten de heerlijke rauwe bluesrock van Down on Me....

Het 5de album markeert het begin van een stijlverandering, het is 1980 en onbevangen mooie dromerige muziek is uit.
Het moet directer compacter sneller en agressiever !
Eigenlijk was het ook wel mooi geweest, Heart had haar formule geperfectioneerd op "Dog & Butterfly" en was ook toe aan een nieuwe uitdaging.
Ze moesten het ook doen zonder gitarist van het eerste uur Roger Fisher want zijn relatie met zangeres/gitariste Nancy Wilson (die blonde) was afgelopen, dat was de reden dat hij de band had verlaten (al dan niet vrijwillig).

De opener laat het meteen al horen, het klinkt wat ruwer en direkter maar die mooie heldere zang is gebleven.
Ook verdwenen de subtiele meerdere gitaarpartijen, maar dat geeft niet want het titelnummer in al zijn eenvoud staat als een huis en is erg aanstekelijk !
In niet chronologische volgorde mijn verdere indrukken....
De 2 andere stevige nummers behoren helaas tot het slechtste wat ze ooit hebben opgenomen, "Break" werkt op m'n zenuwen want zo'n beetje alles is fout eraan (irritant met hoge uithalen gezongen, geforceerd snel gespeeld en rammelend).
Het hakkende "Strange Night" wil je nooit meer horen, alsof het in 1 take moest worden opgenomen.
Het idee erachter snap ik wel , niet te bedacht en spontaan vermoed ik maar het resultaat is rampzalig (op de zang na dan, de rest holt achter de galloperende drums aan en doen maar wat).

De bijna pure popnummers ""Even It Up" en "Raised on You" zijn gelukkig wel goed, die eerste swingend en met wat blazers (als single plaats 33 gehaald in the U.S).
Raised is ritmisch en leunt erg op snel gespeelde piano-achtig toetsenwerk, heerlijk nummer dit.
De rest van de songs wijken niet zoveel af van de "oude" Heart alhoewel kwalitatief alleen "Down On Me" hoogstaand is, inderdaad rauwe slepende bluesrock.
"Rockin' Heaven Down" is afwisselend maar blijft niet boeien daarvoor zijn de muzkale ideeen te magertjes en in de afsluiter "Sweet Darlin'" (vooral piano en zang). had meer gezeten maar het is verre van slecht.
Rest ons nog het mooie korte akoustische "Silver Wheels" die zo op de eerste 2 albums had kunnen staan en het laid-back ingetogen "Pilot" wat puur genieten is.
Jammer van die 2 hele slechte songs en de matige produktie / eindmix maar lager als 3,5 ster zou niet terecht zijn daarvoor hoor je toch teveel klasse !

Het is inderdaad met name Roger Fisher die gemist wordt hier.

Het is ook echt een transitieplaat van de dromerige folky/symfo rock van de seventies en de pop/stadionrock van de jaren tachtig.

Ik ken echt wel slechtere rockplaten uit de jaren 80.
Heart verliest zich niet in de disco, punk of synthpop.

Ze blijven gewoon knappe en catchy rock maken.

Een voorzichtige vier sterren, want tegen het einde van het album zakt het geheel toch net iets teveel in naar middle of the road AOR, terwijl opener Bebe Le Strange (Kashmir-achtige riff), Break (beetje Blondie-vibe?) en Rocking Heaven Down nog best vlotte rock zijn. De zang blijft nog steeds fantastisch en enkele gitaarsolo's snerpen ook lekker, maar de mysterieuze sound van de jaren '70 Heart is hier langzaamaan aan het verdwijnen. Nog steeds beduidend beter dan de gemiddelde score doet vermoeden.

Voorlopige tussenstand:
1. Dreamboat Annie
2. Dog & Butterfly
3. Little Queen
4. Magazine
5. Bebe Le Strange

Er zit hier wat meer energie in dan op het vorige album het geval was. Het komt ook oprechter over en hier heb ik nog wel het gevoel dat de dames er zin in hebben. Echt een goed album is het nou ook weer niet. Het kan ermee door. Het straalt in degelijkheid. Opvallend hoe vaak Heart eigenlijk geen indruk maakt, maar tegelijkertijd ook niet vervelend klinkt. middle-of-the-road is wel de beste omschrijving. Zou dit live dan indrukwekkend geweest zijn? Ik kan natuurlijk wel begrijpen waarom Heart tegenwoordig nauwelijks nog genoemd wordt. Hooguit geinige AOR hier. Je kunt goed horen dat Heart met haar tijd meegaat, maar het oude geluid klinkt beter en authentieker.

tussenstand:
1. Little Queen
2. Dreamboat Annie
3. Magazine
4. Bebe Le Strange
5. Dog & Butterfly

Dit vind ik echt het laatste redelijke album uit de vroege periode. Rocking Heaven down is wel het prijsnummer. Even it up is ook een goed nummer.

Niks mis mee, maar toch ook niet zo indrukwekkend als voorheen. Bebe Le Strange doet mij helemaal niet aan als een opstapje richting AOR/FM-rock, juist een hele Zeppy toestand, maar dan platen als Presence, meer dan LZIII. Beetje kaal, daardoor vitaal, bluesy, funky en behoorlijk tijdloos.

Bij voorganger Dog & Butterfly gebruikte ik te vaak het woord 'aardig' om de kwaliteit te beschrijven. Dat woord zal ik hier verder vermijden, maar het is wél hoe ik Bébé Le Strange beleef.

Geen kleurrijke hoezen meer, maar een zwart-witfoto. Welkom in de jaren '80. 'Magic man', tevens gitarist, co-producer en ex-minnaar Roger Fisher (het nummer van het debuut gaat over hem) was vertrokken. Geen nood, met Nancy Wilson en Howard Leese bleven er twee gitaristen over.
Iets van Led Zeppelin (drummer Michael Derosier is duidelijk door John Bonham beïnvloed) klinkt door in het titellied dat de plaat opent en na enige tijd versnelt. De enige keer dat ik écht enthousiast word, is bij het uptempo Silver Wheels.
De rest wordt gered van doorsnee middelmaat door de stem van Ann Wilson. De blazers in Even It Up kunnen dat niet verhelpen, al word ik dankzij slotballade Sweet Darlin' alsnog lichtelijk verrast. Geschikt nummer voor een auditie bij een talentenjacht, in gedachten zie je de stoelen draaien... Gelukkig is dit een album en geen tv-show.

Was Heart in 1980 in mijn beleving van de radar, in de VS was dat anders: kwam Dog & Butterfly tot #17, Bébé Le Strange haalde er #5, zo vertelt dit overzicht. Later dat jaar verscheen Heart / Greatest Hits / Live.

PS - toch opvallend hoe de beleving van een radioluisteraar in Nederland verschilde van die van leeftijdsgenoten in de VS. Dankzij internet worden dit soort verschillen duidelijk: de stille jaren van Heart zoals ik die beleefde (of sterker nog: Heart was passé!) waren aan de overkant van de Grote Plas allesbehalve stil en bovendien zeer succesvol...