Neil Young with Crazy Horse - Broken Arrow (1996)

Toch wel een ondergewaardeerd album. OK, hij is niet zo goed als de meeste andere platen die Neil maakte met Crazy Horse, maar de nummers zijn zeker wel sterk. 'Scattered' en 'Big Time' zijn mooi. Opvallend is dat deze nummers live beter zijn. 4/5

Toen de plaat uitkwam heb ik hem meteen gekocht... na eerste en tweede alsook derde luisterbeurt ontgoocheld aan de kant geschoven.. Maar.. een weinig later het een vierde kans gegeven, en vastgesteld: 'verdorie, hier staan toch ook véél mooie nummers op, hoe kon ik dat niet eerder niet gehoord hebben'

Zeker niet zijn beste plaat, maar toch gewoon goed, en wat bij Neil Young 'gewoon goed' is, is dan meestal sowieso al stukken beter als de rotzooi die vele andere artiesten veel te vaak op ons arm gehoor loslaten ;-D

Dieptepunt is wel 'Baby What You Want Me To Do'....
HOOGTEPUNTEN voor mij zijn: het epische 'Big Time', een typische NY&CH song!, 'Slip Away' en 'Scattered'.
Verdienstelijk: 'Changing Highways' en 'This Town'...

... al zijn ook 'Loose Change' en 'This Town' niet onaardig...

En inderdaad, DownByLaw: Live klinken de songs veel beter

Goh, ben er terwijl nog eens naar aan het luisteren.. En weet je wat.. heb van de weeromstuit mijn stem van 3,5 naar 4 gebracht

Inderdaad een album die bij de eerste luisterbeurten afschrikt omdat het niet echt als een geheel klinkt...

Neil Young had dan ook gewoon enkele nummers samengenomen die hij al eerder opgenomen had en die gewoon uitgebracht onder de naam broken arrow (naar het gelijknamige Bufallo Springfield nummer, nergens een spoor van te bekennen op dit album...)

Maar na een tijdje ligt het album je wel, het ligt goed in het oor, aangenaam album, enige dieptepunt is wel 'Baby What You Want Me To Do'....

In de context van dat Neil Young & Crazy Horse een heleboel "secret" shows deden onder de naam The Echo's... interesting maar niet echt een pluspunt voor die album....

Baby what you want me to do is zeker niet het beste nummer, maar slecht kan ik het niet noemen. Het is een blues, een genre waarin hij niet echt actief is.

C-moon, wat Neil Young betreft houden we er een geweldig andere smaak op na, ik respecteer de jouwe, begrijp me niet vekeerd.

Maar deze, samen met Year of the Horse vind ik zijn geld echt niet waard, dit klinkt niet, dit is denk ik met een hometaperecorder of zo opgenomen, ik heb dit gekocht omdat ik nu eenmaal van Neil Young alles in huis wil hebben, maar vaak zal ik dit niet meer draaien, neen, die klank alleen al... dit is nu die "garagerock" waar ik zo een bloedhekel aan heb zie !
Sorry, kan hier geen hoogtepunten op aanduiden, zelfs de hoes is onduidelijk, grauw en foeilelijk !

Van mij is dit dik gebuisd, fan of geen fan : 1.5 sterretje * 1/2

Ben ten tijde van dit album naar het concert geweest.
Heb hem daarna nog een keer op tv gekeken maar wat een bagger.

Geef mij maar Unplugged

Music Arcade is een heel goed nummer en zorgt voor de broodnodige noicedaling in het album. De rest kan ik ook goed apprecieren maar er lijkt gewoon geramd te worden op de gitaren, wat af en toe niet echt boeiend klinkt.

ja, dit is verre van neil ' s beste werk , amai de titel beloofde veel , maar dit is één van zijn mindere platen , ik heb alles van neil op cd , uitgenomen everybody's rocking , die wil en moet ik niet , ik heb namelijk iets tegen vetkuiven , en daardoor alleen moet ik die ny plaat niet , dat zijn nog eens vooroordelen hé ,

Lastig geval,deze worp van Neil Young.Het klinkt allemaal zo mager ,met als dieptepunt de laatste track.Deze semi live opname zou nog niet eens op een bootleg mogen staan.Loose Change en Slip Away zemelen maar door en worden nergens spannend.Mijn inziens ook niet al te goochem om deze lange drie tracks achter elkaar te plakken,daardoor verslapt de aandacht,temeer omdat het alle drie gezapige composities zijn.Big Time gaat nog wel.Een wat adequatere opbouw had dit album een voldoende gegeven,maar nu blijft het allemaal een beetje dobberen.Gemiste kans derhalve.

Prachtig album. Geen topmateriaal, ook niet net daaronder maar wel gewoon goed. En inderdaad een goede plaat, en zelfs een wat mindere plaat van Neil is beter dan de beste uit de TMF categorien.

Het gitaargeluid vind ik heerlijk klinken, verder vind ik eigenlijk niet zoals ik hier las dat de opbouw niet goed is. Vanaf het 1e nummer boeit het album mij ontiegelijk en de 1e 3 nummers zijn wat lang waardoor ik als het ware heerlijk meegesleurd wordt. Verder is Baby What You Want Me To Do het enige minpunt, inderdaad de kwaliteit is ronduit vreselijk en ook de uitvoering is slecht.

Ik vind het jammer dat 'Interstate' alleen op de vinylversie stond. Nu heb ik lang moeten zoeken naar een exemplaar van de CD-single van 'Big Time', waar het nummer (overigens beter dan elk nummer op "Broken Arrow") ook op staat. David Crosby zou 'Interstate' ook op zijn derde solo-album "Thousand Roads" zetten, maar vreemd genoeg heeft hij dat niet gedaan.

Bij nader inzien ga ik nu toch aanzienlijk lager zitten met mijn beoordeling.. Krappe 3*

Een ondergewaardeerde album.
'Big Time' is enorm prachtig ! ! !

De composities zijn wellicht niet allemaal even sterk, maar ik vind dit toch wel een sfeervolle plaat. Alleen Baby What You Want Me To Do valt wat uit de toon en wel in negatieve zin. Het zal overigens niet de eerste keer zijn dat hij zijn album afsluit met een mindere compositie (denk bijvoorbeeld aan When God Made Me van Prairie Wind en Mother Earth van Ragged Glory).

Ik twijfel tussen 3,5* en 4*, maar omdat ik vandaag in een ruimhartige bui verkeer, geef ik deze plaat 4*.

Sleeps with Angels vond je toch de laatste goede CD van Neil Young mét Crazy Horse?

Behoorlijk FC Knudde. Ik ben een zware Neil Youngfan, maar dit is puur je middelvinger opsteken naar je fans; onverzorgd artwork, onverzorgde klank, een puur kladwerk dat nergens naar klinkt, en zo heeft ie er in die periode toch een pààr uitgebracht.
Ik ben gelukkig als fan nooit afgehaakt, het blijft een eigenwijze koppige ezel, die Neil.
Dit vind ik ronduit één van zijn slechtste platen ooit.

Aanvankelijk vond ik het nog wel wat hebben, maar na een stuk of drie keer luisteren begon deze me ook al snel de keel uit te hangen.

Dank je Stijn, ik kan onmogelijk begrijpen dat een béétje kritische fan dit een **** kan geven, dàt gaat er bij mij niet in. Echt niet.

Goed dat Neil Young zo eens af en toe zijn middelvinger opsteekt naar het soort fans dat voor hem wil bepalen wat voor muziek hij zou moeten maken.

Ik vind de hoes erg mooi overigens. En de losse rammelige muziek, die wat stuurloos over de desolate prairie zwerft, eveneens. Gebroken klinkt deze muziek, gebroken als de ziel van Indiaan zonder land.

HIj heeft tientallen betere platen, die ook "gebroken" klinken als de ziel van een indiaan.
Deze hier klinkt als een oude blanke die nog gauw met het uigeven van kladwerk de zakken van zijn onvoorwaardelijke fans wil leegschudden, en naar verder niet véél meer....

Goed. Jij vindt het dus niet goed.

Terwijl ik wel een grote NY fanben die alles, incluis dit gedrocht in huis heb. Verdere miskleunen vind ik Road Rock (uit dezelfde periode), Everybody's Rockin' en Landing On Water.

Gelukkig vind ik het overgrote deel van 's man's oeuvre formidabel, anders zou ik geen fan zijn, denk ik. Maar hier voelde ik me behoorlijk bekocht, zo is het. Nou, geniet er maar van, elk zijne meug sprak brospot...

Ik ben van niemand onvoorwaardelijke fan. Ik hou van muziek. Van sommige veel en van sommige weinig of niet.

Ik ben een kritische fan en ik vind dit album vier sterren waard. Smaken verschillen nu eenmaal.

Een kladwerk dat ongestraft kan uitgebracht worden, en sommigen laten zich dat nog welgevallen ook.... ach....duidelijk voor elk wat wils

Ok, ik en laat genieten wie wil genieten; En ik ga Live Rust nog eens spelen zie. En daarna Harvest en daarna.... Zuma.

De plaat een herkansing gegeven. This Town en Big Time zijn aanvaardbaar qua opnamekwaliteit. Al de rest behoorlijk ondermaats; lijkt in een oorlogsbunker opgenomen, zelfs de stem is zo ver weg en slecht opgenomen dat je er intriest van wordt;
Wie was de geluidstechnicus, Dat ze hem aan de hoogste boom hangen, dan maar....
Neen, ik blijf dit een vreselijke stinker vinden in het overigens méér dan interessante oeuvre van één mijner muzikale helden.

Hier had ie een off- day. Duidelijk wel.

Dit album zit je wel erg hoog hè

Valt wel mee, ik kan enkel haast niet aannemen dat enkel ik hoor dat dit rommel is, aub, fan of niet, je mag toch een béétje kritisch zijn,dacht ik.
Ik ga Live at Massey Hall nog een keer draaien, denk ik dan maar....

Jij bent niet de enige die dit album bagger vindt. Stijn en Lamontagne bijvoorbeeld zijn het volledig met je eens. Live at Massey Hall is een goede keus en misschien wel Neil's beste album.