Neil Young with Crazy Horse - Broken Arrow (1996)

Ik weet het, rollingbeatle. En nu ga ik erover ophouden, smaken zullen altijd verschillen, en maar goed ook.

Dat was Neil zelf.

Grappig dat de geluidskwaliteit hier zo slecht ontvangen wordt. De minimalistische productie is juist een 'eerbetoon' aan David Briggs, die kort voor het maken van dit album overleed. Dit, en de hierop volgende tour waren een soort goedmakertje voor de vele frustraties die de samenwerking soms opleverde, zoals bij het tot stand komen van Life. Niet voor niks speelde Neil Young & Crazy Horse live ook When Your Lonely Heart Breaks, want daarvan vond Briggs het altijd jammer hoe het uiteindelijk geworden was.

Wat het verhaal is achter Baby What You Want Me to Do is, is me ook niet geheel duidelijk. In elk geval is het opgenomen tijdens één van de concerten die ze gaven als the Echo's, als opwarmertje voor de grote Noord Amerikaanse en Europese tour. Er zijn talloze bootlegs van die concerten te vinden, want Neil Young fans laten zich niet foppen, zoals bij the Ducks

Het nummer Interstate is alleen op LP verkrijgbaar en was geloof ik ook de B-kant van Big time. Het is een overblijfsel van Ragged Glory, waar het weer vanaf is gelaten omdat het 'te goed' was ofzo. Ik heb ook de Ranch Rehearsals uit 1990, inclusief Do Not Spook the Horse, maar deze Interstate staat er niet op. Op Youtube zwerft ie rond en op internet zijn ook opnames te vinden van een Interstate uit 85, met de International Harvesters van een nooit uitgebrachte Farm Aid EP (oa op Rock 'n' Roll Cowboy), maar het blijft een zeldzaamheid.

Dit album is wel typisch Neil; schijt aan alles, maar na de eerste 3 nummers stagneert het wat. Qua productie wijkt het niet zo af van Mirrorball, de Eldorado EP, of wat recentelijker Living with War (RAW) en Fork in the Road.

Mmm, na een sterke comeback scoort Neil hier van mij toch weer een onvoldoende. Het album doet ontzettend rommelig aan, de composities zijn niet erg sterk en er blijft weinig hangen. 2,5*

Inderdaad een rommelig album met slechte geluidskwaliteit, de zang van Neil Young is teveel op de achtergrond gemixt en bij momenten zelfs nauwelijks te verstaan.
Tot daar toe maar het songmateriaal is ook te mager: de songs zijn vaak te langdradig en missen de nodige spanning. Alleen Big Time doet Neil Young alle eer aan, Baby What You Want Me to Do is een dieptepunt.

Onderschat album.
Geweldige gitaarplaat.
Soort live-registratie in een studio.
Wat klinkt dit sfeervol.
Ik hou niet van aangeharkte tuintjes en binnen de lijntjes kleuren.
Ook niet van "heldere producties".
Bijvoorbeeld een stamp op de bassdrum beinvloed gitaarsnaren, microfoons en zo.
Dat mag ik op een plaat ook graag horen.

Vind het zeker niet zo matig als hier op MuMe wordt gesuggereerd. Eens, de eerste drie nummers vormen het hoogtepunt, maar echt matig is het niet. Ook niet spectaculair goed. Een nette 3,5*** voor dit rockende werkje van Young & Crazy Horse. Hoogtepunt: de aanhoudende riff in het tweede deel van 'Loose Change'

Ik snap niet wat mensen op dit album tegen hebben. Oké, Changing Highways is niet het meest geniale nummer dat Neil Young ooit heeft geschreven (zou zo op Re-Ac-Tor kunnen) en Baby What You Want Me To Do wordt een beetje verpest door de opnamekwaliteit, maar Big Time, Loose Change, Slip Away en Scattered hebben wel lekker gitaarwerk hoor! En Music Arcade is gewoon een erg degelijke balad.

Als ik wat meer tijd heb zal ik deze ook weer eens draaien.

Een beetje onevenwichtig opgebouwd album, dat ik echter lang niet slecht vind. Een paar jaar geleden tweedehands aangeschaft, en al snel terzijde geschoven, maar de laatste paar dagen een aantal malen opnieuw beluisterd, en ik kan het lang niet slecht vinden. De songs zijn weliswaar een beetje schetsmatig, maar er wordt heerlijk fris gemusiceerd, alhoewel het natuurlijk een beetje vreemd klinkt om na de drie tamelijk lange eerste nummers een aantal beknopte en wat introvertere songs te horen. Maar mij bevallen Scattered, This Town en vooral Changing Highways heel erg. En "Baby What You Want Me To Do" van Jimmy Reed vind ik fenomenaal en had ik graag in een betere productie gehoord. Zo zie je maar, smaken verschillen soms heel erg. In mijn platenkast staat dit album inmiddels bij mijn favoriete Neil Young-albums!

Te oordelen naar sommige reacties hier, was het bijna onmogelijk niet positief verrast te zijn toen ik deze plaat een jaar of wat geleden voor het eerst hoorde. Ik zal niet ten behoeve van het tegengas gaan overdrijven, maar toch: ik vind dit eigenlijk gewoon een hele fijne plaat. Een talentvolle audiofiel ben ik sowieso niet, dus als de productie van deze plaat enorm veel slechter is dan vergelijkbare platen van Neil Young, dan stoort het mij in ieder geval niet. 'Music Arcade' zou best kans maken een toplijstje van favoriete Neil-nummers te halen. Voor de rest zijn niet alle nummers geweldig, maar een echte misser kan ik ook niet ontdekken. Vanaf opener 'Big Time' zit je meteen in een fijne flow, waar 'het liedje' juist een beetje naar de achtergrond wordt gewerkt, ten faveure van de rauwe sfeer en het fijner priegelende gitaarwerk. In 'Loose Change' en 'Scattered' is het fijn wegzakken. Het laatste nummer is dan meer een stilistisch statement dan een muzikaal waardevolle toevoeging, maar dan zijn de punten al gescoord. Zeker toch wel een dikke 3,5* waard.

Toch maar weer eens beluisterd, hij blijft in de kast staan. Doen we dus niet weg.
Idd wat rommelig allemaal, maar dat komen we wel vaker tegen bij neil.


Laatste nummer is een draak!

Misschien niet zijn sterkste plaat met. CH maar zeker niet slecht. De eerste drie nummers zijn sterk, alhoewel een vriend van me vroeg of de plaat bleef hangen tijdens Loose Change .
Ik vind Music Arcade zelfs een bovengemiddeld nummer. Vandaag maar weer eens in zijn geheel gehoord en eigenlijk is alleeën het laatste nummer een misser.

Voor mij is Broken Arrow een album met twee gezichten. Het eerste gezicht is er een van trage nummers, die volledig gericht zijn op de gitaren, zozeer zelfs dat de stem van Neil Young naar de achtergrond gemixt is. Nummers als Big Time en Slip Away brengen je in een bepaalde flow, net als Loose Change en Scattered trouwens. Het andere gezicht is er eentje van wat onbestemde nummers, die niet echt rocken of diezelfde flow hebben als de nummers waarmee Broken Arrow begint. Vooral Changing Highways vind ik maar matig tussen Slip Away en Scattered passen, maar ook This Town en, in mindere mate, Music Arcade doen me niet echt veel.
En dan is er ook nog een livenummer in de vorm van Baby What You Want Me To Do Dat nummer komt een beetje achter het album aanhobbelen zoals Natural Beauty deed op Harvest Moon, en Mother Earth op Ragged Glory. Baby What... vind ik totaal niet op dit album passen, en het doet een beetje aan als vulling om het album over de drie kwartier te krijgen.

Hoewel dit album niet in de buurt komt van Neil Young & Crazy Horse’s beste werk, blijft Broken Arrow toch een lekker album om zo nu en dan eens te horen. Vooral vanwege de eerste drie nummers. Met uitzondering van Scattered is het daarna helaas een beetje een kwestie van het album uitluisteren (of afzettten, maar dat doe ik met bijna geen enkel album).

3.0*

Het blijft een beetje een vreemd album, waarvan ik geloof ik alle beoordelingen tussen 2,5 en 4* al heb gehad sinds mijn eerste schrijven hier. Ik ben aan het meanderen door Neil Youngs oeuvre en zodoende deze ook weer afgestoft. Het is zeker een stap terug na Ragged Glory t/m Mirror Ball, wat ik na 1969-1979 als zijn sterkste periode zie. Het lijkt me ook wel duidelijk dat Neil hier minder 'effort' heeft gedaan. Het is geen gelaagd en verzorgd artefact als Sleeps with Angels, maar toch vooral een spontane jamplaat.

In vergelijking met Ragged Glory of zelfs Mirror Ball is Broken Arrow melodisch weliswaar van mindere klasse. 'Changing Highways' lijkt verder erg op 'Motor City' en de afsluiter had niet gehoeven. Ondanks het niet al te memorabele songmateriaal ('Scattered' is wel onterecht vergeten) blijft de interactie tussen NY&CH interessant genoeg om het album te dragen. Liefhebbers van de Crazy Horse-stomp en Neils gitaarspel moeten hier aan hun trekken kunnen komen.

Ik pleit schuldig

Dit album behoort uiteraard niet tot de betere albums van ome Neil. Toch beluister ik hem verrassend vaak, het heeft een lelijke aantrekkingskracht.

Zwaar onderschat album wat mij betreft. Heerlijke plaat. Prachtige gitaarmuziek van Crazy Horse. Goede melodieën. Een van mijn meest gedraaide cd's van Neil Young.

Net de biografie van Neil gelezen en dan bevalt deze plaat nog beter. Niet dat het boek deze plaat ook maar ergens meldt, maar Neil schrijft zoals hij speelt; op gevoel, verwonderend waar de muze hem leidt. En zo speelt hij ook met Crazy Horse schrijft hij; met die band kan hij al spelend in hogere sferen komen, puur spelend op gevoel en niet op bladmuziek. En dat hoor je hier prachtig vind ik; het is harmonieus, niet meer aan gesleuteld in de studio, vanuit de buik de plaat op. Alleen die laatste minuten van Loose Change maken het album al top.

Door de Neil Young Meter (aanrader) weer eens wat Neil geluisterd en dan voornamelijk de in mijn ogen zwakkere broeders .Een favoriet zal het nooit worden maar ik zat wel te laag in mijn beoordeling . Ik doe er een vol punt bij. Op de afsluiter en Changing Highways na zijn de liedjes prima .Wel blijf ik van mening dat de 3 lange openers het wat eenvormig maken. Had dat verdeeld over het album. 3 en halve ster dus

Changing Highways heeft hij in 1974 met Crazy Horse en Ben Keith al eens veel beter gedaan. En ik had liever Interstate in plaats van Baby What You Want Me to Do gehad, die helaas alleen op de LP versie staat (en binnenkort op Ragged Glory II).

Een aantal langdradige nummers die korter Hadden gekund.
Ongekend dieptepunt is Baby What You Want Me To Do waarbij Neil vanuit de garderobe lijkt te zingen. Wat een droevenis!