Gram Parsons - Grievous Angel (1974)
mijn stem
294 stemmen
Verenigde Staten
Country / Rock
Label: Reprise
-
Return of the Grievous Angel (4:26)
-
Hearts on Fire (3:53)
-
I Can't Dance (2:24)
-
Brass Buttons (3:30)
-
$1000 Wedding (5:10)
-
Cash on the Barrelhead [Live] (2:29)
-
Hickory Wind [Live] (3:59)
-
Love Hurts (3:43)
-
Las Vegas (3:33)
-
In My Hour of Darkness (3:51)
0
geplaatst: 10 maart 2010, 12:02 uur
De eerste keer dat ik van Gram Parsons hoorde was in een passage in het boek Shakey van Jimmy McDonough, de biografie van Neil Young. Ten tijde van de Time Fades Away tour deelde Neil Young, Jack Nitzsche en Gram Parsons een limousine. Nitzsche die heel de tour uit zijn hum was beet Parsons toe dat hij op Danny (Whitten) leek... en dat Danny dood was. Een ijzige stilte volgde, maar Nitzsche had ergens gelijk, want niet veel later overleed Parsons aan een overdosis.
Een tijdje later, inmiddels groot fan van Ryan Adams, die qua stijl vergeleken wordt met Parsons (qua stem lijken ze ook behoorlijk op elkaar) kocht ik het boek Grijsgedraaid van Leo Blokhuis (een aanrader trouwens, net als het Plaatjesboek en City to City) waar een bonus CD bij zat waar Love Hurts op stond. Ik kende de draak van Nazareth al, maar de uitvoering van Parsons en Emmylou vond ik ronduit betoverend en besloot op zoek te gaan naar solo werk van Parsons en trof de CD GP/Grievous Angel.
Het begint al gelijk goed met Return of the Grievous Angel en het niveau daalt nergens, sterker nog het wordt alleen maar beter! Nummer voor nummer wordt duidelijk dat Parsons de koning is van de Country Rock, niet alleen heeft hij het zowat eigenhandig uitgevonden hij is ook nog de beste in zijn soort. Uptempo nummers als I Can't Dance worden afgewisseld met ballads als Brass Buttons, 1000$ Wedding en She. Ondertussen huilt de steel guitar mee en doet ook Emmylou een duit in het zakje.
Absoluut hoogtepunt is de Parsons/Harris 'live' versie van Hickory Wind, een onsterfelijke country rock klassieker die me altijd weet te beroeren, zij het in de versie van de Byrds, Parsons zelf of de cover van Gillian Welch. Het nummer wordt gevolgd door het eerder genoemde meesterlijke Love Hurts dat zelfs de versie van Roy Orbison doet verbleken, want man, wat meent die gast wat ie zingt. In My Hour of Darkness is een waardige en toepasselijke afsluiter.
Wat is het ongelooflijk zonde dat Gram Parsons zo vroeg is heen gegaan, maar wat mogen we hem dankbaar zijn voor zijn muziek en invloed, zonder hem geen Sweetheart of the Rodeo en Guilded Place of Sin maar ook zeker geen Eagles, Poco en Ryan Adams die op zijn beurt eigenhandig de Country Rock begin 21e eeuw weer op de kaart zette.
Ter vergelijking, hier een tribute van Ryan Adams en Emmylou Harris aan Gram Parsons, een cover van Return of the Grievous Angel:
YouTube - Ryan Adams & Emmylou Harris: Return of the grevious angel
En Gillian Welch die Hickory Wind zingt:
YouTube - Gillian Welch, Dave Rawlings & Emmylou Harris : Hickory Wind
Zie ook: Gram Parsons Tribute - Sessions At West 54th
Een tijdje later, inmiddels groot fan van Ryan Adams, die qua stijl vergeleken wordt met Parsons (qua stem lijken ze ook behoorlijk op elkaar) kocht ik het boek Grijsgedraaid van Leo Blokhuis (een aanrader trouwens, net als het Plaatjesboek en City to City) waar een bonus CD bij zat waar Love Hurts op stond. Ik kende de draak van Nazareth al, maar de uitvoering van Parsons en Emmylou vond ik ronduit betoverend en besloot op zoek te gaan naar solo werk van Parsons en trof de CD GP/Grievous Angel.
Het begint al gelijk goed met Return of the Grievous Angel en het niveau daalt nergens, sterker nog het wordt alleen maar beter! Nummer voor nummer wordt duidelijk dat Parsons de koning is van de Country Rock, niet alleen heeft hij het zowat eigenhandig uitgevonden hij is ook nog de beste in zijn soort. Uptempo nummers als I Can't Dance worden afgewisseld met ballads als Brass Buttons, 1000$ Wedding en She. Ondertussen huilt de steel guitar mee en doet ook Emmylou een duit in het zakje.
Absoluut hoogtepunt is de Parsons/Harris 'live' versie van Hickory Wind, een onsterfelijke country rock klassieker die me altijd weet te beroeren, zij het in de versie van de Byrds, Parsons zelf of de cover van Gillian Welch. Het nummer wordt gevolgd door het eerder genoemde meesterlijke Love Hurts dat zelfs de versie van Roy Orbison doet verbleken, want man, wat meent die gast wat ie zingt. In My Hour of Darkness is een waardige en toepasselijke afsluiter.
Wat is het ongelooflijk zonde dat Gram Parsons zo vroeg is heen gegaan, maar wat mogen we hem dankbaar zijn voor zijn muziek en invloed, zonder hem geen Sweetheart of the Rodeo en Guilded Place of Sin maar ook zeker geen Eagles, Poco en Ryan Adams die op zijn beurt eigenhandig de Country Rock begin 21e eeuw weer op de kaart zette.
Ter vergelijking, hier een tribute van Ryan Adams en Emmylou Harris aan Gram Parsons, een cover van Return of the Grievous Angel:
YouTube - Ryan Adams & Emmylou Harris: Return of the grevious angel
En Gillian Welch die Hickory Wind zingt:
YouTube - Gillian Welch, Dave Rawlings & Emmylou Harris : Hickory Wind
Zie ook: Gram Parsons Tribute - Sessions At West 54th
* denotes required fields.